«Ο καλός Σαμαρείτης δεν ήταν μόνο καλός, είχε και τα λεφτά».

Είναι καλό να είσαι καλός. Να είσαι π.χ. ο Φώτης Κουβέλης και να δηλώνεις «κατηγορηματικά αντίθετος» στο ενδεχόμενο εφαρμογής του μέτρου της εφεδρείας στο Δημόσιο. Προφανώς επειδή υποψιάζεσαι ότι οδηγεί σε απολύσεις – και καλώς το υποψιάζεσαι. Μόνο που αυτή η καλοσύνη δεν είναι και τόσο καλή στο τέλος. Ή, τουλάχιστον, δεν είναι καλή για όλους.
Κατ’ αρχήν, είναι παράλογο να θέτει η ΔΗΜΑΡ «βέτο» σε αποφάσεις της κυβέρνησης που αφορούν μέτρα που προβλέπονται στο Μνημόνιο. Θα ήταν θεάρεστο αν αυτή η συζήτηση γινόταν πράγματι με την κυβέρνηση. Αλλά δεν γίνεται. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση υπάρχει για να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα. Το οποίο, ούτως ή άλλως, δεν είναι δικό τους και δεν συμβιβάζεται με την ιδεολογία τους.
Δέχθηκε όμως ο Φώτης Κουβέλης να εφαρμοστεί αυτό το πρόγραμμα, επειδή προφανώς αναγνώρισε ότι σε αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες για τη χώρα θα ήταν ολέθριες και δεν ήθελε το κρίμα στον λαιμό του. Οτι το πρόγραμμα δεν μοιράζει ζαχαρωτά, ήταν γνωστό από την αρχή.
Με άλλα λόγια, την ώρα που η ΔΗΜΑΡ έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά, ήξερε ότι στο εξής θα παίζει με τους όρους της τρόικας. Ακριβώς γιατί η κυβέρνηση Σαμαρά σχηματίσθηκε για να ισχύσουν οι όροι της τρόικας. Αν δεν συμφωνούσε γιατί μπήκε; Και αφού μπήκε, τι νόημα έχει να διαφωνεί εκ των υστέρων; Ο,τι ίσχυε πριν από πενήντα ημέρες, ισχύει και σήμερα.
Προφανώς, η εφεδρεία θα οδηγήσει σταδιακά σε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Οπως υπάρχει άλλωστε και πιθανότητα να προκύψουν απολύσεις από την κατάργηση ολόκληρων υπηρεσιών του κράτους. Διότι δεν έχει νόημα να κλείνεις μια δημόσια υπηρεσία αλλά να μισθοδοτείς το προσωπικό της. Οπως δεν έχει και νόημα να μην κλείνεις μια δημόσια υπηρεσία για να μισθοδοτείς το προσωπικό της.
Αλλά αφού ο Κουβέλης δεν θέλει να απολύονται εργαζόμενοι, γιατί δεν ζητάει από την κυβέρνηση να διαθέσει κονδύλια ώστε να διατηρηθεί η απασχόληση σε μια ιδιωτική επιχείρηση, όπως ακριβώς ζητάει να γίνει με μια δημόσια;
Γιατί μια κατηγορία εργαζομένων να μένει σωρηδόν χωρίς δουλειά, ίσως και χωρίς σύνταξη, και ταυτόχρονα μια άλλη κατηγορία να έχει εξασφαλισμένη δουλειά και σίγουρη σύνταξη;
Πόσο έντιμο είναι να πλήττονται διαρκώς από την κρίση – και το Μνημόνιο – οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αλλά να μην αγγίζει κανείς όσους απασχολούνται στο Δημόσιο;
Ο Φώτης Κουβέλης είναι ίσως ο πιο ευπρεπής πολιτικός της γενιάς του. Και είναι καλό να θέλει να είναι καλός Σαμαρείτης. Μόνο που όπως είπε κάποτε η Μάργκαρετ Θάτσερ: «Ο καλός Σαμαρείτης δεν ήταν μόνο καλός, είχε και τα λεφτά».

Αφήστε μια απάντηση