Προσεγγίζοντας την permaculture

Permaculture*: Μιά Αθόρυβη Επανάσταση

—Συνέντευξη με τον Bill Mollison

 

Bill Mollison

Photo Copyright © Craig Mackintosh

Ο Bill Mollison αυτοαποκαλείται εμπειρικός βιολόγος και πλανόδιος δάσκαλος. Αλλα θα ήταν πιο ακριβές να τον περιγράψουμε σαν υποκινητή. Οταν εξέδωσε το Permaculture One τo 1978, ξεκίνησε ένα διεθνές κίνημα για τη χρήση της γης το οποίο από πολλούς θεωρείται ανατρεπτικό, ή ακόμα και επαναστατικό.Η permaculture* – από τις Αγγλικές λέξεις μόνιμη και γεωργία – είναι μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία σχεδιασμού η οποία περιλαμβάνει κηπουρική, αρχιτεκτονική, γεωπονία, οικολογία, ακόμη και οικονομική διαχείρηση και κοινοτικό σχεδιασμό. Η βασική προσέγγιση είναι η δημιουργία βιώσιμων συστημάτων τα οποία καλύπτουν τις ανάγκες τους και ανακυκλώνουν τα απόβλητά τους.

Ο Mollison ανέπτυξε την permaculture*, έχοντας περάσει δεκαετίες στα τροπικά δάση και της ερήμους της Αυστραλίας μελετώντας τα οικοσυστήματα. Παρατήρησε ότι τα φυτά έχουν φυσικό τρόπο να ομαδοποιούνται μεταξύ τους και να δημιουργούν αμοιβαία επωφελείς «κοινότητες». Χρησιμοποίησε αυτή την ιδέα και ανέπτυξε μια άλλη προσέγγιση στη γεωργία και τον κοινοτικό σχεδιασμό. Τοποθετώντας τα κατάλληλα στοιχεία μαζί, αυτά διατηρούν και υποστηρίζουν το ένα το άλλο.

Σήμερα οι ιδέες του έχουν εξαπλωθεί και ριζώσει σε όλες σχεδόν τις χώρες του πλανήτη. Πλέον η permaculture  ασκείται στα τροπικά δάση της Νότιας Αμερικής, στην έρημο Καλαχάρι, στην αρκτική περιοχή βόρεια της Σκανδιναβίας και σε διάσπαρτες κοινότητες στη Βόρεια Αμερική. Στο New Mexico για παράδειγμα, οι αγρότες χρησιμοποιούν την permaculture για να μετατρέψουν το σκληρό άγονο χώμα σε κήπους με πυκνή βλάστηση και περιβόλια με δέντρα, χωρίς τη χρήση γεωργικών μηχανημάτων. Στο Davis της Καλιφόρνια, μια κοινότητα χρησιμοποιεί το νερό από το λουτρό και τη μπουγάδα στο καζανάκι και στο πότισμα των κήπων. Στο Τορόντο, μια ομάδα αρχιτεκτόνων σχεδίασε ένα σύστημα πλήρωσης σε  αστική κατοικία το οποίο δε βασίζεται στην υποδομή του δικτύου υδροδότησης και αποχέτευσης της πόλης και η λειτουργία του στοιχίζει μόνο μερικές εκατοντάδες δολλάρια το χρόνο.

Παρότι ο Mollison είναι άγνωστος ακόμη στην Αμερική, στην Αυστραλία αποτελεί εθνικό είδωλο. Εχει διακριθεί ως «Ανδρας της Χρονιάς» και το 1981 του απένειμαν το αναγνωρισμένου κύρους Right Livelihood Award, γνωστό και σαν Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ για την εργασία του στην ανάπτυξη και προώθηση της permaculture.

Κάθισα να συζητήσω μαζί του για την πρωτοπόρα φιλοσοφία σχεδιασμού που ανέπτυξε. Συναντηθήκαμε για δύο απογεύματα στην Σαντα Μπάρμπαρα με την ευκαιρία του δεκαπενθήμερου εντατικού σεμιναρίου που πραγματοποιεί κάθε χρόνο στο Ojai.  Ενας κοντούλης, στρογγυλός άνδρας με άσπρο γένι και πλατύ χαμόγελο, είναι από τους πιο καταδεκτικούς και  εγκάρδιους ανθρώπους που έχω συναντήσει. Ένας πολύ έμπειρος αφηγητής, μοιάζει να έχει μια καλή ιστορία – ή ένα κακό ανέκδοτο – για κάθε περίσταση. Οι σχολιασμοί  του συνοδεύονται από ένα εγκάρδιο και πολύ μεταδοτικό χαμόγελο.

Scott London: Κάποιος περιέγραψε κάποτε τις διδασκαλίες σας «ανατρεπτικές».

Bill Mollison: Ναί, ήταν πολύ οξυδερκής. Διδάσκω την αυτοδυναμία, την πιο ανατρεπτική πρακτική στον κόσμο. Διδάσκω στους ανθρώπους πως να καλλιεργούν την τροφή τους και αυτό είναι σοκαριστικά ανατρεπτικό. Οπότε ναι, μπορεις να το πεις ανατροπή. Αλλά είναι ειρηνική ανατροπή.

London: Πότε ξεκινήσατε να διδάσκετε permaculture;

Mollison: Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, διαπίστωσα ότι κανείς ποτέ δεν εφάρμοσε το σχεδιασμό στις καλλιέργειες. Οταν το συνειδητοποίησα, μου σηκώθηκε η τρίχα. Ηταν τόσο παράξενο. Καλλιεργούμε τη γη επί 7.000 χρόνια και επί 7.000 χρόνια χάνουμε – τα πάντα μετατρέπονται σε έρημο. Ετσι, αναρωτήθηκα, μπορούμε να χτίσουμε συστήματα που να υπακούουν στις αρχές της οικολογίας; Ξέρουμε περί τίνος πρόκειται, απλά ποτέ δεν τα εφαρμόσαμε. Οι οικολόγοι δεν εφαρμόζουν ορθή οικολογία στους κήπους τους. Οι αρχιτέκτονες ποτέ δεν κατανοούν τη μετάδοση της θερμότητας στα κτίρια. Και οι φυσικοί ζουν σε σπίτια με «παρανοϊκά» ενεργειακά συστήματα. Είναι περίεργο ότι δεν εφαρμόζουμε τις γνώσεις μας στην καθημερινότητα μας.

London: Αυτό κάτι λέει σε σχέση με τα σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα.

Mollison: Πραγματικά. Θυμάμαι την έκθεση της Λέσχης της Ρώμης το 1967, στην οποία αναφερόταν ότι η υποβάθμιση του περιβάλλοντος ήταν αναπόφευκτη λόγω της αύξησης του πληθυσμού και της υπερκατανάλωσης των πόρων. Μόλις το διάβασα, σκέφτηκα, «οι άνθρωποι είναι τόσο ανόητοι και τόσο καταστροφικοί – δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτούς». Έτσι, αποσύρθηκα από την κοινωνία. Σκέφτηκα ότι θα έφευγα και μετά απλά θα καθόμουν σε ένα λόφο, παρακαλουθώντας την κατάρευση των πάντων.

Οι ηθικοί κανόνες είναι απλοί: Φροντίδα για τη γη, φροντίδα για τους ανθρώπους και ανα-επένδυση σε αυτούς τους σκοπούς.

Μου πήρε περίπου τρεις εβδομάδες μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι έπρεπε να ξαναγυρίσω και να παλέψω. [γέλια]  Ξέρεις, χρειάζεται να βγεις έξω ώστε να θελήσεις να ξαναμπείς μέσα.

London: Τότε ήταν που γεννήθηκε η ιδέα της permaculture;

Mollison: Στην πραγματικότητα ήταν το 1959. Ήμουν στο τροπικό δάσος της Τασμανίας μελετώντας την αλληλεπίδραση μεταξύ των περιφερόμενων μαρσιποφόρων και της αναγέννησης του δάσους. Δεν είχαμε και μεγάλη επιτυχία προσπαθώντας να αναγεννήσουμε τα δάση έχοντας τόσο μεγάλο πληθυσμό μαρσιποφόρων. Έτσι δημιούργησα ένα απλούστερο σύστημα με 23 είδη δέντρων εκ των οποίων κυριαρχούσαν μόνο τέσσερα και μόνο δύο πραγματικά περιφερόμενα μαρσιποφόρα. Ήταν ένα ευέλικτο σύστημα που βασιζόταν στην αλληλεπίδραση των στοιχείων και όχι στον τύπο των ειδών του. Ένα βράδυ λοιπόν μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω συστήματα τα οποία θα ήταν πιο λειτουργικά από το υπάρχον.

Ήταν μια αξιόλογη αποκάλυψη. Μερικές φορές στη ζωή –ίσως μια φορά στα δέκα χρόνια- έρχεται μια αποκάλυψη. Εάν είσαι αβορίγινας, αυτό ορίζει την ηλικία σου. Έχεις μόνο μια αποκάλυψη σε κάθε στάδιο της ζωής σου, ανεξάρτητα από τη χρονολογική σου ηλικία. Εάν είσαι τυχερός, έχεις τρεις καλές αποκαλύψεις σε όλη σου τη ζωή.

Επειδή ήμουν εκπαιδευτικός, κατάλαβα ότι εάν δεν τη δίδασκα, θα χανόταν. Έτσι ξεκίνησα να αναπτύσω οδηγίες σχεδιασμού με βάση την παθητική γνώση και έγραψα ένα βιβλίο το οποίο ονόμασα Permaculture One. Με φρίκη διαπίστωσα πως όλοι ενδιαφέρονταν για αυτό. [γέλια] Έλαβα χιλιάδες επιστολές που έγραφαν «βάλατε λέξεις σε κάτι που είχα για χρόνια στο μυαλό μου» και «βάλατε στα χέρια μου κάτι το οποίο μπορώ να χρησιμοποιήσω».

London: Η permaculture βασίζεται σε επιστημονικές αρχές και έρευνα. Ομως μου φαίνεται ότι στηρίζεται επίσης και στην παράδοση και τη λαϊκή σοφία των ιθαγενών.

Mollison: Λοιπόν, εάν πάω σε μια ηλικιωμένη κυρία στην Ελλάδα που κάθεται σε ένα αμπέλι και τη ρωτήσω «γιατί φύτεψες τριαντάφυλλα ανάμεσα στα σταφύλια; » θα μου απαντήσει, «Γιατί η τριανταφυλιά είναι ο γιατρός του σταφυλιού. Αν δεν φυτέψεις τριαντάφυλλα, τα σταφύλια αρρωσταίνουν».  Αυτό δε με βοηθάει.  Αν όμως μπορέσω να ανακαλύψω ότι η τριανταφυλλιά εκρύει από τη ρίζα της μια συγκεκριμένη χημική ουσία η οποία απορροφάται από τη ρίζα του σταφυλιού και στη συνέχεια απωθεί τη λευκή μύγα (ο οποίος είναι ο επιστημονικός τρόπος να πεις το ίδιο πράγμα), τότε έχω κάτι πολύ χρήσιμο.

Η παραδοσιακή γνώση πάντα προέρχεται από τη φύση. Ξέρω έναν άνδρα στις Φιλιππίνες ο οποίος πάντα φυτεύει τσίλι και τέσσερα φασόλια στην ίδια τρύπα που είναι η ρίζα της μπανανιάς. Τον ρώτησα, «Γιατί φυτεύεις τσίλι μαζί με τη μπανάνα;» και μου απάντησε, «Δεν το ξέρεις ότι πάντα πρέπει να τα φυτεύουμε αυτά μαζί;». Λοιπόν, ανακάλυψα ότι τα φασόλια ρυθμίζουν το άζωτο και το τσίλι εμποδίζει τα σκαθάρια να επιτεθούν στη ρίζα της μπανανιάς. Και αυτό λειτουργεί πολύ καλά.

London: Έχετε εισάγει την permaculture σε μέρη τα οποία βασίζονταν σε παραδοσιακές πρακτικές καλλιέργειας. Ηταν δεκτικοί στις ιδέες σας;

Mollison: Έχω ένα τρομερά κατεργάρικο τρόπο προσέγγισης προς τις φυλές των ιθαγενών. Για παράδειγμα, θα πάω στην Κεντρική Ερημο, όπου όλοι είναι  μισο-πεινασμένοι και θα πω «Αναρωτιέμαι αν  μπορώ να σας βοηθήσω» και μετά θα πω ψέματα «Δεν ξέρω, πως να το κάνω αυτό;» και αυτοί μου απαντούν, «Ω, έλα τώρα, θα το κάνουμε εμείς». Όταν θα έχει ολοκληρωθεί, θα το έχουν κάνει μόνοι τους.

Θυμάμαι την επιστροφή μου σε ένα σχολείο που φτιάξαμε στη Ζιμπάμπουε. Είναι πράσινο και περιβάλλεται από τροφή. Η θερμοκρασία στις τάξεις είναι ελεγχόμενη. Τους ρώτησα, «Ποιός το έκανε αυτό;». Απάντησαν «Εμείς!». Όταν οι άνθρωποι τα καταφέρνουν μόνοι τους είναι περήφανοι για αυτό.

London: Για κάποιους ανθρώπους – ιδιαίτερα τις φυλές ιθαγενών- η ιδέα του να καλλιεργεί κάποιος μόνος του την τροφή του είναι επαναστατική.

Mollison: Όταν μεγαλώνεις σε ένα κόσμο στον οποίο έχεις ελάχιστη επίδραση όσον αφορά στη γη, δεν σκέπτεσαι να δημιουργήσεις μόνος σου τους πόρους. Ό,τι πέφτει στο έδαφος το τρως. Και ο πληθυσμός σου εξαρτάται απ’ ότι πέφτει στο έδαφος. Η permaculture σου επιτρέπει να σκέπτεσαι διαφορετικά γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να παράγεις ότι χρειάζεσαι, πολύ εύκολα.

Για παράδειγμα, οι Βουσμάνοι της Καλαχάρι έχουν μια εγγενή ποικιλία φασολιού που ονομάζεται morama. Είναι ένα αειθαλές φυτό που φυτρώνει υπόγεια και εξαπλώνεται όταν βρέχει. Συνήθιζαν να βγαίνουν και να το μαζεύουν. Όταν όμως εκδιώχθηκαν από την περιοχή τους για να δημιουργηθεί χώρος για γήπεδα και θεματικά πάρκα, το φασόλι morama  έγινε δυσεύρετο. Τους ρώτησα, «Γιατί δεν τα φυτεύετε εδώ πέρα;» μου απάντησαν «Πιστεύετε ότι θα μπορούσαμε;» Έτσι, ξεκινήσαμε να φυτεύουμε φασόλια morama στους κήπους τους. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ποτέ δεν τους είχε περάσει απ’το μυαλό η σκέψη να φυτέψουν κάτι.  Τους εξέπληξε το γεγονός ότι μπορούσαν να το κάνουν.

Το ίδιο συνέβη και με το δέντρο mongongo το οποίο φυτρώνει στις κορυφές των αμμόλοφων. Ποτέ δεν είχαν μετακινήσει το δέντρο από τον ένα αμμόλοφο προς τον άλλο. Αλλά πήγα και έκοψα ένα κλαρί από το μητρικό δέντρο και το έμπηξα στην άμμο. Αυτό άρχισε να πετάει φύλλα και να παράγει καρύδια. Τώρα πια, φυτεύουν δέντρα όπου θέλουν.

London: Κάποτε περιγράψατε τις σύγχρονες τεχνολογίες καλλιέργειας σαν μια μορφή «μαγείας».

Mollison: Λοιπόν, είναι ένα είδος μαγείας. Σήμερα έχουμε περισσότερους επιστήμονες εδάφους από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία μας. Αν κάνεις ένα γράφημα για τη σχέση μεταξύ του αριθμού των επιστημόνων και την ύπαρξη εδάφους, θα διαπιστώσεις πως όσο αυξάνονται οι επιστήμονες, τόσο χώμα χάνεται.

Θυμάμαι όταν έβλεπα τους στρατιώτες που επέστρεφαν από τον πόλεμο το 1947. Ειχαν κάτι μικρά ατσάλινα δοχεία με καπάκι που θρυματιζόταν. Οταν έσπαζαν αυτά τα καπάκια, ψέκαζαν DDT σε όλο το δωμάτιο και έτσι εξαφανίζονταν οι μύγες, τα κουνούπια – και οι γάτες. [Γέλια] Μετά τον πόλεμο, άρχισαν να χρησιμοποιούνται αυτά τα χημικά στις καλλιέργειες. Τα αέρια που χρησιμοποιούσαν οι ναζί,  πλέον κατασκευάζονταν για τις καλλιέργειες. Τα τανκς μετατράπηκαν σε άρωτρα.  Ενας λόγος για την τεράστια αύξηση των τεχνητών λιπασμάτων ήταν ότι η βιομηχανία ήταν προσανατολισμένη να παράγει νιτρικά άλατα για τα εκρηκτικά. Ξαφνικά ανακάλυψαν ότι μπορούν να τα χρησιμοποιούν και στις σοδειές με εξαιρετικά αποτελέσματα.

London: Άρα η πράσινη επανάσταση ήταν στην πραγματικότητα πόλεμος ενάντια στο έδαφος.

Mollison: Σωστά. Οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να ενισχύουν αυτές τις μεθόδους στη γεωργία με ποσά της τάξης των 40 δις δολλαρίων το χρόνο. Κανένα μέρος αυτών των χρημάτων δεν προορίζεται για τα εναλλακτικά συστήματα όπως η οργανική καλλιέργεια  ή η δημιουργία χώματος. Ακόμα και η Κίνα υιοθετεί πλέον τη χρήση σύγχρονων χημικών μεθόδων στις καλλιέργειες.

London: Θυμάμαι τον οικονομολόγο Robert Theobald που μου έλεγε ότι αν η Κίνα αποφασίσει να ακολουθήσει τους τρόπους της Δύσης, το περιβαλλοντικό παιχνίδι θα έχει τελειώσει.

Mollison: Άκουσα τυχαία δυο «Ευρωκράτες» στη Βιέννη να συνομιλούν για το περιβάλλον.  Ο ένας ρώτησε «Πόσος καιρός νομίζεις μας απομένει;» Ο άλλος απάντησε «Δέκα χρόνια». Και ο πρώτος απαντάει «Είσαι αισιόδοξος». Έτσι, είπα και στους δυο «Εάν η Κίνα αρχίσει να φτιάχνει αυτοκίνητα, έχουμε δυο χρόνια».

London: Ποιό είδος υπερκατανάλωσης σε ενοχλεί περισσότερο;

Mollison: Μισώ τους χλοοτάπητες. Υποσυνείδητα νομίζω όλοι τους μισούμε γιατί είμαστε σκλάβοι τους. Φαντάσου τα εκατομμύρια ανθρώπων που καβαλάνε τις μηχανές και κάνουν κύκλους κουρεύοντας το γκαζόν κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Έχουν όλες αυτά τα καινούρια οικόπεδα στην Αυστραλία με έκταση από ένα ως πέντε στρέματα. Βλέπεις ανθρώπους να επιστρέφουν από τη δουλειά κάθε Παρασκευή, να ανεβαίνουν στα  μηχανάκια τους και να κουρεύουν το γκαζόν όλο το σαββατοκύριακο. Τη Δευτέρα το πρωί  περνάς από την περιοχή με αυτοκίνητο και βλέπεις όλα τα αυτά τα μηχανάκια στη μέση των πέντε στρεμάτων, να περιμένουν την επόμενη Παρασκευή. Σαν ηλίθιοι, ξοδεύουμε όλο τον ελεύθερο χρόνο μας οδηγώντας αυτά τα τρελομηχανάκια, κόβοντας γρασίδι το οποίο μέχρι την επόμενη βδομάδα θα έχει ξαναφυτρώσει.

London: Η permaculture* μας διδάσκει πως να χρησιμοποιούμε την ελάχιστη απαιτούμενη ενέργεια για να κάνουμε τη δουλειά μας.

Mollison: Σωστά. Κάθε σπίτι θα έπρεπε να παράγει την ενέργεια που του χρειάζεται και να πουλάει το πλεόνασμα στο δίκτυο.  Έχουμε χτίσει ολόκληρα χωριά που το κάνουν αυτό, στα οποία ένα ή δύο κτίρια έχουν τα φωτοβολταϊκά πάνελ που καλύπτουν και τα εξήντα σπίτια και το πλεόνασμα πωλείται στο δίκτυο. Σε επτά χρόνια, έχεις κάνει απόσβεση όλων των εξόδων και είσαι ελεύθερος. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στη Δανία. Σε κάθε χωριό υπάρχει μία ανεμογεννήτρια που μπορεί να τροφοδοτήσει μέχρι και 800 νοικοκυριά.

London: Η ίδια αρχή ισχύει μάλλον και για την ανθρώπινη ενέργεια. Παρατήρησα ότι δεν ενθαρρύνετε το σκάψιμο στον κήπο γιατί η ενέργεια που απαιτεί θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα  σε άλλες δραστηριότητες.

Mollison: Λοιπόν, σε κάποιους ανθρώπους αρέσει το σκάψιμο. Είναι κάπως σαν να έχεις στατικό ποδήλατο στην κρεβατοκάμαρα. Εγώ προτιμώ να αφήνω τη δουλειά στα σκουλήκια. Κάνουν εξαιρετική δουλειά. Έχω φτιάξει φανταστικό χώμα χρησιμοποιώντας μονάχα σάπια φύλλα.

London: Η permaculture μπορεί να εφαρμοστεί και από εμάς που ζούμε στις πόλεις;

Mollison:  Ναι, υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο εγχειρίδιο (Permaculture: A Designers Manual, εκδ. Tagari),σχετικά με την αστική αειφορία. Όταν πρωτοπήγα στη Νέα Υόρκη, βοήθησα να στηθεί μια μικρή φάρμα βοτάνων στο Νότιο Μπρονξ. Η γη ήταν πολύ φτηνή εκεί γιατί δεν υπήρχε ηλεκτρικό, νερό, αστυνομία ενώ υπήρχαν τόνοι ναρκωτικών. Αυτή η μικρή φάρμα μεγάλωσε και πλέον παράγει το οκτώ τοις εκατό από τα βότανα που βρίσκεις στην αγορά της Νέας Υόρκης. Τώρα πια υπάρχουν 1.100 αστικές φάρμες στη Νέα Υόρκη.

London: Εκτός από φάρμες, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να γίνουν οι πόλεις περισσότερο αυτοσυντηρούμενες;

Mollison:  Συλλέξτε βρόχινο νερό από τις στέγες. Καλλιεργήστε την τροφή σας. Παράγετε μόνοι σας  ενέργεια. Είναι παράλογα εύκολα αυτά τα πράγματα. Απαιτεί λιγότερο χρόνο να παράγεις μόνος σου την τροφή σου από το να περπατήσεις μέχρι το σούπερ μάρκετ να την αγοράσεις. Ρώτα οποιονδήποτε καλό οργανικό καλλιεργητή που χρησιμοποιεί φυσικό λίπασμα να σου πει πόσο χρόνο διαθέτει στον κήπο του και θα σου απαντήσει «Ω! Λίγα λεπτά την εβδομάδα». Μέχρι να πάρεις το αυτοκίνητο και να πας στο σούπερ μάρκετ, να περιδιαβαίνεις τους διαδρόμους για να πάρεις τα λαχανικά και μετά να επιστρέψεις στο σπίτι, έχεις ξοδέψει σίγουρα μια-δυο ώρες και ένα σωρό χρήματα επίσης.

London: Αν και η permaculture* βασίζεται σε επιστημονικές αρχές, φαίνεται να έχει και ισχυρή φιλοσοφική ή ηθική διάσταση.

Mollison: Υπάρχει η ηθική διάσταση γιατί πιστεύω ότι επιστήμη χωρίς κώδικα ηθικής είναι κοινωνιοπαθολογία. Το να λες «θα εφαρμόσω ότι ξέρω ανεξαρτήτως αποτελέσματος» σημαίνει ότι δεν αναλαμβάνεις καμία ευθύνη για τις πράξεις σου. Δε θέλω να συνδέομαι με τέτοιου είδους επιστήμη.

London: Τι νομίζεις ότι ξεκίνησες;

Mollison: Λοιπόν, είναι μια επανάσταση. Αλλά είναι το είδος της επανάστασης που κανείς δεν θα προσέξει.  Μπορεί να υπάρξει λίγη παραπάνω σκιά. Τα κτίρια θα λειτουργούν καλύτερα. Μπορεί να χρειάζεται να βγάζεις λιγότερα χρήματα γιατί θα υπάρχει άφθονη τροφή τριγύρω και η ενέργεια δεν θα κοστίζει. Τεράστια ποσά θα απελευθερωθούν στην κοινωνία ώστε να υπάρχει καλύτερη πρόνοια.

Οπότε, είναι μια επανάσταση. Αλλά η permaculture* είναι αντι-πολιτική. Δεν υπάρχει χώρος για πολιτικούς ή διοικητικούς ή ιερείς. Και δεν υπάρχουν επίσης νόμοι. Ο μόνος ηθικός κανόνας που ακολουθούμε είναι: φροντίδα για τη γη, φροντίδα για τους ανθρώπους και επαν-επένδυση σε αυτούς τους σκοπούς.

Αυτή η συνέντευξη είναι προσαρμογή από τη ραδιοφωνική σειρα “Insight & Outlook.” Εμφανίστηκε στο τεύχος Summer 2005 του Green Livingmagazine. Επίσης διαθέσιμη Κινεζική μετάφραση από Huck Lin

*permaculture: Η λέξη που αποδίδει το εννοιακό φορτίο του όρου permaculture στην ελληνική γλώσσα, είναι ο όρος Aειφορία. Μέχρι τώρα ο όρος αειφορία αποτελούσε μια αφηρημένη έννοια πού συχνά συγχέεται με τον όρο βιωσιμότητα. Ως εκ τούτου αποτελεί, σχεδόν κατά κανόνα, αντικείμενο αυθαίρετης χρήσης. Το έργο του Bill Mollison προικίζει τον όρο αειφορία με ένα ηθικό κώδικα και με ένα σαφές περιεχόμενο και αξία:  το περιεχόμενο και την αξία μιας νέας επιστήμης.

Μετάφραση: Μαρία Γούρμου, Επιμέλεια: Σταματίνα Πάλμου

Πηγή : http://www.permaculture.gr/gr/

 

Αφήστε μια απάντηση