Ας ξεχάσουμε τη μεταπολίτευση! / της Μελίττας Γκουρτσογιάννη

Καλησπέρα σας.

Στα χρόνια της χούντας μαθαίναμε για το Μάη του ’68 και ζηλεύαμε και ονειρευόμαστε κι εμείς. Τότε είχε κυκλοφορήσει και η φωτογραφία ενός αυθαδέστατου κοκκινομάλλη πιτσιρικά που στη διαδήλωση κοιτούσε τους αστυνομικούς όχι με μίσος αλλά με περιπαικτικό χαμόγελο.

Τα χρόνια περνούσαν, ήρθε η μεταπολίτευση και όλοι της γενιάς μου συνεχίσαμε να ονειρευόμαστε και να ψαχνόμαστε. Τότε πάλι μάθαινα από κοινούς φίλους για διάφορα ωραία πράματα, εναλλακτικά που γίνονταν στη Γαλλία και στη Γερμανία, ιδίως στη Φρανκφούρτη: ιστορίες φεμινιστικές, αντιπυρηνικές, προβληματισμούς γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό, εναλλακτικούς παιδικούς σταθμούς, στέκια εναλλακτικής κουλτούρας που υπαινίσσονταν έναν άλλον τρόπο ζωής και καθημερινότητας. Και σ’ αυτά ήταν παρόν το ίδιο πρόσωπο: ο «Ντανί» Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit). ‘Aρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι προβληματισμοί μου ακολουθούσαν μια παράλληλη πορεία και χωρίς τότε να τον γνωρίζω προσωπικά τον ένιωθα σαν πολιτικό και πνευματικό μου αδερφό. Και είναι απόλυτα φυσικό που σήμερα ανήκουμε στον ίδιο πολιτικό χώρο.

Στα χρόνια του Μάη, λοιπόν, είχε τολμήσει να παραφράσει την τότε «ιερή αγελάδα» της αριστερής ορθοδοξίας, τον Λένιν (Lenin), και τιτλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο «αριστερισμός, φάρμακο στην γεροντική ασθένεια του κομμουνισμού». Σήμερα, 40 χρόνια μετά, αν και πολύ λίγοι θυμούνται το «τι να κάνουμε» του Λένιν, ο Ντανί κλείνει πάλι περιπαιχτικά το μάτι σε όλες τις ορθοδοξίες και γράφει το δικό του «τι να κάνουμε». Είναι αδιόρθωτος!

Όλα τα χρόνια, από φοιτητής έως ευρωβουλευτής, βρίσκεται πάντα στις επάλξεις υπέρ των θυμάτων κάθε ολοκληρωτισμού και κάθε καταπίεσης, κατά του εθνικισμού, υπέρ μιας Ευρώπης ενωμένης, οικολογικής και πολυπολιτισμικής. Δεν έχει πάψει ποτέ να δίνει πολιτικές μάχες με κόστος. Είναι ένας πραγματικός Ευρωπαίος, με τη βαθύτερη σημασία της λέξης.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο «τι να κάνουμε».

Μόλις το είδα και το διάβασα, ένιωσα ότι πρέπει να μεταφραστεί στα ελληνικά και έβαλα μπρος. Ο Ντανί δεν μας λέει «τι να κάνουμε» κουνώντας το δάχτυλο, σαν δάσκαλος. Μας τονίζει ότι κάθε φορά η πραγματικότητα είναι ολοκαίνουργια, βάζει νέα προβλήματα κι εμείς πρέπει να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει και να βρούμε νέες, καινοτόμες λύσεις. Και αυτό στην Ελλάδα το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ.

Αυτή τη στιγμή, ας μου επιτραπεί να πω, μοιάζουμε με τη βασίλισσα στη Χιονάτη που νόμιζε για χρόνια ότι ήταν η ωραιότερη όλων και τώρα που ο μαγικός καθρέφτης μας λέει την αλήθεια, θυμώνουμε και θέλουμε να σπάσουμε τον καθρέφτη.

Ο Ντανί στην επέτειο των 40 χρόνων του Μάη έγραψε άλλο ένα βιβλίο με τίτλο «ξεχάστε το ’68!». Αυτό νομίζω θα έπρεπε να πούμε κι εμείς σήμερα: «ξεχάστε τη μεταπολίτευση!»

Ας ξεχάσουμε τα στερεότυπα και τις αγκυλώσεις μας, ας δούμε κατάματα την πολλαπλή κρίση που αντιμετωπίζουμε, όπως τις περιγράφει ο Ντανί στο βιβλίο του: κρίση οικολογική, κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική· και για τη χώρα μας θα πρόσθετα και κρίση πολιτισμική, κρίση τρόπου σκέψης.

 

Ας κοιτάξουμε μπροστά! Το οφείλουμε στα παιδιά μας!

Αφήστε μια απάντηση