Περιβαλλοντική εκπαίδευση: φυτεύοντας αρωματικά φυτά στο Βόλο.

Γεωπονικός Σύλλογος Μαγνησίας
Δελτίο Τύπου Τρίτη 10 Μαΐου 2011
 
Φύτευση Αρωματικών φυτών από τον Γεωπονικό Σύλλογο Μαγνησίας στα πλαίσια περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.
 
 
Σε φύτευση αρωματικών φυτών στα πλαίσια της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στο 1ο Γυμνάσιο Βόλου.
 
Εκεί τα μέλη του Γεωπονικού Συλλόγου Μαγνησίας Λεφούσης Νικόλαος, Κουντουράς Δωρόθεος και Λάμπρος Κωνσταντίνος ανέπτυξαν  το σκεπτικό του σχεδιασμού και της φύτευσης ώστε να καταλάβουν τα παιδιά και να ζήσουν την μεταβολή του χώρου να μυρίσουν αρωματικά φυτά, να πιάσουν το χώμα με τα χέρια τους και να ζήσουν την διαδικασία φύτευσης και εξωραϊσμού ενός χώρου.
Συζητήθηκε ο ρόλος του Γεωπόνου υπεύθυνου για μια τέτοια εργασία αλλά και η ανάλογη φαντασία που πρέπει να διαθέτει ο γεωπόνος πέρα από τις επιστημονικές του γνώσεις,  για να βάλει τα διάφορα φυτά σε ένα παρτέρι.
Όπως ο ζωγράφος ζωγραφίζει πάνω σε χαρτί ή σε καμβά ο γεωπόνος δημιουργεί πάνω στο έδαφος.
Συζητήθηκαν έννοιες όπως :
κηποτεχνική μελέτη: ονομάζεται ο σχεδιασμός που κάνουμε αρχικά στο χαρτί,κηποτεχνική εργασία: ονομάζεται η φύτευση όλων των φυτών στο παρτέρι όχι με τυχαίο τρόπο, αλλά με τάξη και λογική
κηποτεχνία :αποτελεί μέρος ενός όμορφου κόσμου που η επιστήμη του ονομάζεταιΑρχιτεκτονική Τοπίου.
 
Τα φυτικά είδη που χρησιμοποιήσαμε ήταν τα εξής:
α.  λεβάντα
β. λεβαντίνη
γ. δενδρολίβανο
δ. δενδρολίβανο σε έρπουσα μορφή
ε. γεράνιo με κόκκινο άνθος.
 
Ενώ χρησιμοποιήθηκαν περίπου 150 φυτά.
 
 
 
 
 
 -Ο κ. Κουντουράς Δωρόθεος μέλος του ΔΣ του Συλλόγου και η εταιρία του «Γεωτεχνική Βόλου»πρόσφερε όλο το φυτικό υλικό και ότι άλλο ήταν απαραίτητο για τον εμπλουτισμό του εδάφους
-Ο κ. Σαββίδης Χρήστος μέλος του Συλλόγου και η εταιρεία του «Κηπόραμα» πρόσφερε το προσωπικό και τα εργαλεία ώστε να γίνει η κατεργασία του εδάφους.
-Ο κ. Λεφούσης Νικόλαος ασχολήθηκε με τη μελέτη και την επίβλεψη της κηποτεχνικής εργασίας.
-Τέλος ο ιατρός αλλεργιολόγος κ. Λεφούσης Χρήστος επιμελήθηκε την αισθητική του ενημερωτικού φυλλαδίου που δόθηκε στα παιδιά του σχολείου.
-Η οργανωτική γραμματέας κ. Δημητριάδου Μαρία και ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Λάμπρος Κωνσταντίνος βοήθησαν στο συντονισμό της όλης προσπάθειας.
                         
Περιβαλλοντική Ομάδα της Β’ Τάξης:  «GREEN TEEN: Το μέλλον μας ανήκει»
Διευθύντρια: Λιαπή Δήμητρα
 
Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Ομάδας: Χρήστου Ουρανία (Συνταξιούχος εκπαιδευτικός)
 
ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ( Μαθητών)
Ακριβοπούλου Σεμίνα ,  Αντωνίου Γωγώ    ,  Ζατσάι Αουρόρα , Καλογήρου Νάσια, Μουρογιάννης Αποστόλης ,  Μπατράς Δημήτρης , Οικονόμου Νατάσα  ,  Παλαιοχωρίτη Μαρία,  Πανταζή Φαίδρα,  Πανταζής Σίμος,   Πανταζοπούλου Ελένη,  Παπαϊωάνου Σεραφείμ,    Παπάς Θανάσης, Πλιακογιάννης Μαργαρίτης,    Πολίτης Πέτρος,      Πούλιου Κάλλι,      Πουρνάρας Αντώνης,      Ρίκας Αλέξανδρος,   Σαρρή Έλενα,    Στοφοριάδη  Ανθή,     Χαρίση Κων/να.
 
 
 
 
 
 
Πρόσφατες Διακρίσεις που πήρε το 1ο Γυμνάσιο Βόλου  για τις Δραστηριότητες που υλοποίησε στο πλαίσιο των Περιβαλλοντικών προγραμμάτων:
 
α. Από το Διεθνές Δίκτυο των ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ και την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης για τις πολλές και αξιόλογες δραστηριότητες.
 
β. Από το Υπουργείο  Παιδείας για το Ενεργειακό του αποτύπωμα που το εντάσσει στα 10 καλύτερα Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας
 
γ. και φυσικά το Α’ Βραβείο στο διαγωνισμό για το«Ευρωπαϊκό Βραβείο εξοικονόμησης ενέργειας», Ευρωπαϊκό έργο:IUSES-Intelligent Use of Energy at School  το οποίο συνοδεύτηκε και με αξιόλογο χρηματικό έπαθλο.
 
                                                                                                                                                                                                                                                                        
Λάμπρος Κωνσταντίνος
Γεωπόνος

Μιχαηλίδης : Σχολεία πράσινης αγροτικής επιχειρηματικότητας ανα Περιφέρεια

To σύγχρονο αγροτικό σχολείο

Για αιώνες η κοινωνία ανανεωνόταν, εκπαιδεύοντας και μαθαίνοντας στα νεότερα μέλη της τις απαραίτητες δεξιότητες που είχε ανάγκη η κοινωνία για να επιβιώσει. Και αυτό γινόταν με την προσκόλληση του «μαθητευομένου» στον «δάσκαλο-μάστορα» και «μέντορα», από τον οποίο σιγά-σιγά έπαιρνε τις απαραίτητες γνώσεις, ανέπτυσσε τις απαιτούμενες δεξιότητες, ασκούσε τις ικανότητές του και αποκτούσε το πλέγμα αξιών (σήμερα το λένε επαγγελματική δεοντολογία).

Σήμερα έχουμε ένα γνωσιοκεντρικό σύστημα εκπαίδευσης, από το οποίο έχουμε απομακρύνει σχεδόν όλα τα στοιχεία που το δένουν με την κοινωνία. Οι δάσκαλοι-καθηγητές πολλές φορές δεν είναι καν μέλη στην τοπική κοινωνία, αλλά επισκέπτες του σχολείου για μερικές ώρες. Η εκπαιδευτική ταχύρρυθμη διαδικασία προσφέρει πιθανόν όλες τις σήμερα απαραίτητες γνώσεις σε σύντομο χρόνο, χωρίς να τις συνδέει με την πραγματική ζωή. Τα σχολεία σιγά-σιγά έγιναν «εργοστάσια» εμφύτευσης γνώσεων αποκομμένα από την ζωή και την κοινωνία. Είναι εξεταστικά κέντρα για συγκεκριμένες γνώσεις και για αυτό δίνεται τόσο μεγάλη σημασία στις γνώσεις. Αλλά το σημαντικό δεν είναι να μάθεις κάποιες συγκεκριμένες γνώσεις, γιατί οι γνώσεις συνεχώς αλλάζουν και πολλαπλασιάζονται ραγδαία, αλλά να μάθεις να μαθαίνεις. Τα σημερινά σχολεία, γενικά, έχουν αποστασιοποιηθεί πλήρως από την απόκτηση δεξιοτήτων και κυρίως κοινωνικών δεξιοτήτων.

Η «αποστειρωμένη» από τα «μικρόβια» της ζωής γνώση, χωρίς το απαραίτητο κοινωνικό-αξιακό σύστημα, το υποκατέστησε με «νομίσματα», με τα λεφτά, που έγιναν ο παρονομαστής σε κάθε τι.

Το 1973, η τότε πετρελαϊκή κρίση, αφύπνισε τον ΟΗΕ (τότε ξυπνούσε πότε-πότε σε σχέση με τις πανανθρώπινες αξίες, τώρα ενεργοποιείται μόνο για οικονομικά θέματα), και στην διάσκεψη του Όσλο έγινε απολύτως σαφές ότι όλα αλληλεξαρτώνται και διαμορφώνουν τις σχέσεις μας με το περιβάλλον, κυρίως φυσικό, αλλά και οικονομικό, τεχνολογικό, πολιτιστικό, κοινωνικό κλπ. Έτσι δόθηκε μια ακόμα ευκαιρία στην ανθρωπότητα να ξαναδεί τα εκπαιδευτικά της συστήματα. Αρχίσαμε να δίνουμε πάλι σημασία και στην «γενική» παιδεία, την μόρφωση, και όχι μόνο στην μετάδοση γνώσεων. Άρχισε πάλι να μας ενδιαφέρει η ομάδα, και όχι μόνο το άτομο. Να μας ενδιαφέρει η χαρά της συνεργασίας και της δημιουργίας. Άρχισε να μας ενδιαφέρει πάλι το «ταξίδι», ο «πηγαιμός» και όχι μόνο το αποτέλεσμα, το τέλος. Αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να εκπαιδεύουμε τους «ειδικούς» πρώτα σε ένα γενικό ανθρωπιστικό επίπεδο και μετά να εμβαθύνουν στην εξειδίκευση.

Αν αυτά μπορούν να είναι μια γενική προσέγγιση για όλα τα επαγγέλματα, που έχει ανάγκη η κοινωνία για να επιβιώσει και να ανανεωθεί, τότε στα αγροτικά επαγγέλματα (γεωργός, κτηνοτρόφος, ψαράς, δασεργάτης, αγροξενοδόχος), που είναι τα μόνα επαγγέλματα, που πέραν των γνώσεων και ικανοτήτων, απαιτούν και κοινωνικές δεξιότητες η κατάσταση έγινε απελπιστική και η ανανέωση και επιβίωση της αγροτικής κοινωνίας προβληματική, έως αδύνατη.

Το αγροτικό σχολείο, πρέπει να μπορεί να προσφέρει τις απαραίτητες σύγχρονες γνώσεις, να αναπτύσσει τις ικανότητες για το κάθε επάγγελμα, να ασκεί την επιχειρηματικότητα & να καλλιεργεί ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ δεξιότητες.

Ένα αγροτικό σχολείο επαγγελματικής κατάρτισης (όχι εκπαίδευσης, που είναι μακροχρόνια επένδυση), πρέπει να δημιουργεί ικανούς επαγγελματίες αγρότες, που να αισθάνονται ικανοί να βγουν στο επάγγελμα και να μπορούν. Ικανούς να χειρίζονται τα σύγχρονα εργαλεία, ικανούς να μπορούν να ενημερώνονται, ικανούς να μαθαίνουν τα καινούργια, ικανούς να φέρνουν αποτελέσματα με άλλους μαζί, ικανούς να κρατούν ζωντανή μια κοινωνία, ικανούς να επιχειρούν.

Η Επιχειρηματικότητα δεν είναι μόνο η ίδρυση μιας επιχείρησης, ή η επίτευξη εκχρηματισμένου κέρδους. Το επιχειρηματικό πνεύμα είναι απαραίτητο για όλους και όχι μόνο για τους επιχειρηματίες. Το επιχειρηματικό πνεύμα είναι η ανίχνευση και κινητοποίηση ταλέντων και δυνατοτήτων για έκφραση και δημιουργία. Είναι η διαχείριση του φόβου και η υπέρβαση των αναστολών μπροστά στο ενδεχόμενο της αποτυχίας. Είναι η αποδοχή του στοιχείου της αβεβαιότητας και η μετουσίωσή της σε δράση. Είναι οι επιστημονικές γνώσεις και οι έξυπνες ιδέες μεταμορφωμένες σε καινοτόμες εφαρμογές. Η επιχειρηματικότητα εκφράζεται και ως η τόλμη για ενεργό συμμετοχή στο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι.

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να πείσουμε τις αγελάδες στην Ελλάδα ότι η 28η Οκτωβρίου είναι αργία. Ούτε ότι την Κυριακή δεν δουλεύει κανείς, ούτε καν αναγνωρίζουν το weekend. Ο τρόπος επιβίωσης της αγροτικής κοινωνίας έχει τις δικές του αξίες και τρόπο ζωής, που δεν συμπίπτει με τον αστικό τρόπο. Ένα αγροτικό σχολείο που δουλεύει 7ωρο ημερησίως, που λειτουργεί 5νθήμερο εβδομαδιαίως «αστικοποιεί» τα αγροτόπαιδα, που όταν μεγαλώσουν θα θέλουν να πάνε να ζήσουν σε αστικό χώρο, θα θέλουν να γίνουν αστοί, και έτσι δεν θα βοηθήσουν στην επιβίωση και ανανέωση της αγροτικής κοινωνίας. Όλη μας η επένδυση (γιατί η εκπαίδευση είναι επένδυση στους ανθρώπους) θα πάει χαμένη. Οι μαθητές που θα τελειώσουν ένα «αγροτικό σχολείο» πενθήμερης-7ωρης λειτουργίας δεν θα προλάβουν να ασκήσουν και να αναπτύξουν τις «κοινωνικές» τους δεξιότητες σε «κοινωνικό εργαστήριο» και δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν ή έστω να ζήσουν στο κοινωνικό αγροτικό χωριό (ίσως να έχουν σπίτι στην ύπαιθρο, αλλά δεν θα γίνουν μέλη του).

Προτάσεις

Το σύγχρονο αγροτικό σχολείο πρέπει να εξασφαλίζει τα παρακάτω:

1. Συγκέντρωση, επεξεργασία και πρόσβαση σε πληροφορίες. Βιβλιοθήκη, ταινιοθήκη, βιντεοθήκη, δισκοθήκη, τράπεζα πληροφοριών, πρόσβαση σε κέντρα παραγωγής πληροφοριών και γνώσεων κλπ

2. Λειτουργία συστήματος διάχυσης πληροφοριών, όπως πχ Web Radio ή/& Web TV, ή ακόμα και λειτουργία SMS καθώς και άλλων αποτελεσματικών μοθόδων επικοινωνίας για ενηλίκους.

3. Χώρους ανάπτυξης εκπαιδευτικών διαδικασιών. Αίθουσες συναντήσεων, αίθουσες συνεδριάσεων, αίθουσες εκδηλώσεων, αίθουσες συνεδρίων.

4. Χώρους-εργαστήρια ανάπτυξης ικανοτήτων. Μηχανουργείο, ξυλουργείο, ηλεκτρολογείο, συνεργείο, μαγειρείο, υφαντήριο, εκτυπωτήριο, αγγειοπλαστείο, τυροκομείο, μελισσουργείο, ελαιοτριβείο, κλπ

5. Χώρους αθλητισμού, υγείας και κοινωνικών εκδηλώσεων. Γυμναστήριο, Θέατρο, ξυλογλυπτική, μουσική, ζωγραφική, εκκλησία, αναρρωτήριο, παιδική χαρά κλπ

6. Χώρους αγροτικής επιχειρηματικότητας. Πειραματικούς αγρούς, επιδεικτικούς στάβλους, χώρους περιστασιακών εκτροφών κλπ

7. Οικοτροφείο για την κοινωνικοποίηση των «μαθητών», αλλά και για την διαθεσιμότητά τους στα εργαστήρια καθ όλο το 24ωρο (στάβλοι, σφαγείο, αρμεκτήριο κλπ).

8. Μικρό επιδεικτικό υποδειγματικό χωριό για να μένουν καθηγητές & άλλοι με τις οικογένειές τους και οι μαθητές να βιώνουν την αγροτική κοινωνία.

9. Οργανωμένο σύστημα διάχυσης πληροφοριών & γνώσεων για ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών και   καινοτομιών στις τοπικές καλλιέργειες και εκτροφές.

10. Ισχυρή σύνδεση με την τοπική κοινωνία. Φιλοξενία εκδηλώσεών τους στο σχολείο, διοργάνωση πανηγυριών, κοινές εκδηλώσεις ημέρας περιβάλλοντος, ενημέρωση αγροτών στις σύγχρονες εξελίξεις, απασχόληση μαθητών, εκθεσιακοί χώροι κλπ

11. Επαρκείς χώρους για την οικοδόμηση αυτάρκειας (ενεργειακής, διατροφικής, νερού, λιπασμάτων κλπ).

12. Πλήρη ανακύκλωση αποβλήτων και διαχείριση νερών.

13. Βιοκλιματικά κτήρια προσαρμοσμένα αρχιτεκτονικά στο περιβάλλον.

14. Χρήση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας

15. Αξιοποίηση των παραπροϊόντων της εκπαίδευσης. Τα γεωργικά, κτηνοτροφικά προϊόντα που θα προκύπτουν θα εκποιούνται για να προσφέρουν οικονομικά μέσα για την λειτουργία της σχολής.

16. Προγράμματα ταχύρρυθμης κατάρτισης 50-200 ωρών.

17. Προγράμματα αρχικής επαγγελματικής κατάρτισης ανηλίκων

18. Προγράμματα αρχικής επαγγελματικής κατάρτισης ενηλίκων

19. Προγράμματα συνεχιζόμενης επαγγελματικής κατάρτισης

20. Ετήσια προγράμματα ανάπτυξης προσωπικών δεξιοτήτων

21. Διοργάνωση επισκέψεων μελέτης-study visit (υποδοχή-αποστολή)

22. Λειτουργία ως city farm (επιδεικτικό αγρόκτημα για κατοίκους πόλεων)

23. Προσφορά βιολογικών κήπων για οικογενειακές μικρές καλλιέργειες

24. Λειτουργία ως Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης

25. Διεθνές κέντρο Summer school για αναπτυσσόμενες χώρες

26. Χώρος προβολής και υποστήριξης των αξιών της αγροτικής ζωής

27. Πλατφόρμα προώθησης συλλογικών προσπαθειών (Τοπικά Σύμφωνα, Δίκτυα, Ομάδες παραγωγών, CVB, κλπ)

Ένα τέτοιο σχολείο σε κάθε Περιφέρεια της Ελλάδος, που θα λειτουργούσε ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός, με διοίκηση από τοπικές δυνάμεις, θα μπορούσε να συμβάλλει πάρα πολύ στην ανανέωση της ελληνικής αγροτικής κοινωνίας και να προσφέρει τους επαγγελματίες Νέους Αγρότες με τα απαραίτητα εφόδια για το ξεκίνημα μια ωραίας ζωής, κυρίως όμως σαν συνεχές στήριγμα και χώρος αλληλοστήριξης ανθρώπων που θα έχουν τις ίδιες αξίες σε κάθε περιοχή.

Τουλάχιστον ένα αγροτικό σχολείο, σε κάθε περιφέρεια της Ελλάδος, ως βάση του συστήματος διάχυσης τεχνογνωσίας στον αγροτικό τομέα θα ήταν πολύ χρήσιμο να λειτουργεί κοντά και σε συνεργασία με ένα κέντρο Αγροτικής Έρευνας (όχι βασικής, αλλά ανάπτυξης έρευνας και εφαρμοσμένης έρευνας).

Μερικές προτεραιότητες, χωρίς αξιολογική σειρά, θα μπορούσαν να είναι:

1. Ένα τέτοιο εκπαιδευτικό κέντρο θα έπρεπε να λειτουργεί στην βάση της μηδενικής ενεργειακής επιβάρυνσης, της αυτάρκειας και της υπόδειξης-επίδειξης εφαρμογής τέτοιων τεχνικών και ευαισθησιών στην αγροτική παραγωγή.

2. Να τροφοδοτεί τον αγροτικό τομέα με καταρτισμένους επαγγελματίες

3. Να διευκολύνει την προσαρμογή της Αγροτικής Έρευνας στην υποστήριξη της Αγρ. Επιχειρηματικότητας

4. Να συνδέει την ποιοτική αγροτική παραγωγή, τον τοπικό πολιτισμό, και τον θεματικό τουρισμό, ώστε να τονιστεί η ταυτότητα κάθε προορισμού

5. Να προσφέρει πειραματικούς αγρούς, όπως οι θερμοκοιτίδες επιχειρηματικότητας.

Αξίζει να τονιστεί ότι την ευθύνη ελέγχου της λειτουργίας ενός τέτοιου σχολείου δεν πρέπει να την έχει κάποιος κεντρικός οργανισμός αλλά η τοπική κοινωνία (με τους θεσμούς της), την ανανέωση της οποίας καλείται α εξασφαλίσει.

Η πολιτεία αλλά και πολλοί χορηγοί, θα μπορούσαν να συμβάλλουν με την χορήγηση των απαραιτήτων λειτουργικών κεφαλαίων με την μορφή υποτροφιών (συγκεκριμένα άτομα, για συγκεκριμένη περίοδο, με συγκεκριμένα αποτελέσματα).

Ένα τέτοιο σχολείο είναι στην ουσία ένα σχολείο αγροτικής επιχειρηματικότητας και θα μπορούσε να βοηθήσει τους νέους και τις νέες τόσο στην Ελλάδα, όσο και κυρίως στις χώρες που τώρα ξεκινούν να περπατήσουν τον αγροτικό τομέα στην ανοικτή οικονομία (βαλκανικές & παραευξείνειες χώρες, χώρες της Κεν. Ευρώπης & της Μέσης Ανατολής, αναπτυσσόμενες χώρες μέσω αναπτυξιακής βοήθειας κλπ).

Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι μόνο η παραγωγή αγροτικών προϊόντων, αυτά θα μπορούσαν να γίνουν και σε «πολυόροφες κατασκευές» (πρόταση Πανεπιστημίου Wagenigen Ολλανδίας). Είναι ένας ολόκληρος κόσμος, η αγροτική κοινωνία, η οποία δεν παράγει μόνο, αλλά ταυτόχρονα ζει και επίσης προσφέρει Δημόσια Δωρεάν Αγαθά σε όλους τους υπόλοιπους κατοίκους αυτού του πλανήτη.

Πηγή: Μετάβαση σε μια Πράσινη Ελλάδα .

Μιλένα Αποστολάκη: παραμένει φρέσκο γάλα πέντε ημερών -καμμία αλλαγή επ αυτού.

«Αποτελεί σταθερή μας θέση ότι δεν απαιτείται επιμήκυνση της θεσπισμένης εμπορικής διάρκειας ζωής του προϊόντος που χαρακτηρίζεται ως φρέσκο γάλα», αναφέρει για τη θέση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η υφυπουργός, Μιλένα Αποστολάκη, σε έγγραφό της που διαβιβάστηκε στη Βουλή προς απάντηση σχετικής ερώτησης της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ, Ευαγγελίας Αμμανατίδου Πασχαλίδου.

«Στη δύσκολη συγκυρία που διανύει ο κλάδος της αγελαδοτροφίας, με την εγχώρια παραγωγή να συρρικνώνεται και να υπολείπεται σημαντικά της ποσόστωσης και με το κόστος παραγωγής να παρουσιάζει αυξητικές τάσεις, η τυχόν επιμήκυνση της ισχύουσας διάρκειας ζωής του φρέσκου παστεριωμένου γάλακτος θα έθετε σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του κλάδου, εφόσον δεν θα ήταν συμβατή με τον στόχο μας για αύξηση της γαλακτοπαραγωγής και την προσέλκυση νέων κτηνοτρόφων στον κλάδο», αναφέρει επιπλέον η υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και υπογραμμίζει ότι «η επιλογή αυτή δεν θα οδηγούσε στη μείωση των τιμών προς όφελος του καταναλωτή».

Η κ. Αποστολάκη αναφέρει επίσης ότι η διατήρηση των τιμών για τον καταναλωτή μπορεί να γίνει:

    ? Με τον έλεγχο του τρόπου τιμολόγησης του γάλακτος στα σούπερ μάρκετ,

    ? Την καλύτερη διαχείριση των επιστροφών,

    ? Την κλιμάκωση των τιμών ώστε να είναι μειούμενες καθώς πλησιάζουμε προς την ημερομηνία λήξης

    ? Τη στήριξη της εγχώριας παραγωγής με την οργάνωση από τις βιομηχανίες των ζωνών γάλακτος και την εισαγωγή ενός συστήματος αντικειμενικής τιμολόγησης του γάλακτος στον παραγωγό

    ? Την αξιοποίηση των εργαστηρίων του ΕΛΟΓΑΚ για την παροχή συμβουλών διαχείρισης στους παραγωγούς

    ? Και τη χρήση του γάλακτος από τα σούπερ μάρκετ, ως ένα βαθμό, ως προϊόντος που θα φέρει τον πελάτη διατηρώντας χαμηλή την τιμή καταναλωτή.

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αμμανατίδου – Πασχαλίδου, με ερώτηση της, έχει καταγγείλει ότι «οι συμπράξεις και οι συμφωνίες μεγάλων εταιρειών και γαλακτοβιομηχανιών διαμορφώνουν ως γνωστόν τις τιμές γάλακτος για τον παραγωγό και χειραγωγούν τον λεγόμενο ελεύθερο ανταγωνισμό». Μια τέτοια περίπτωση, όπως έχει επισημάνει η βουλευτής, είναι και το ζήτημα του χαρακτηρισμού και της διάρκειας διατήρησης του γάλακτος. Η κ. Αμμανατίδου-Πασχαλίδου, ανέφερε εξάλλου ότι το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας εξετάζει την αλλαγή του χρόνου διάρκειας του φρέσκου αγελαδινού γάλακτος από 5 ημέρες σε επτά ή εννέα ημέρες.

Πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι πριν από λίγες ημέρες ο υφυπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης , Ντίνος Ρόβλιας, απέστειλε στη Βουλή έγγραφο με το οποίο ξεκαθάριζε ότι «ουδέποτε το υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας επεξεργάστηκε πρόταση τροποποίησης των διατάξεων για τη διάρκεια «ζωής» του φρέσκου γάλακτος».

Αφορμή για την έγγραφη απάντηση του υφυπουργού, είχε δώσει ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ, Σάββα Αναστασιάδη, με την οποία επικαλούνταν επισημάνσεις του Συνδέσμου Ελληνικής Κτηνοτροφίας ότι τυχόν «διεύρυνση των ημερών κατανάλωσης του φρέσκου γάλακτος αποτελεί τον Δούρειο Ίππο για την είσοδο του εισαγόμενου γάλακτος στην αγορά» αλλά και επισημάνσεις του Πανελλήνιου Συλλόγου Αγελαδοτροφίας – Γαλακτοπαραγωγών ότι ο κάθε τόνος παραγόμενου γάλακτος αντιστοιχεί σε τέσσερις θέσεις εργασίας

Ιχνηλασιμότητα στα Νωπά Οπωροκηπευτικά: Πιο αποτελεσματική και αξιόπιστη.

«Σχετικά με την ιχνηλασιμότητα των νωπών οπωρολαχανικών σε συνδυασμό με τον αριθμό παρτίδας παραγωγής τους» αριθμείται σε 12 και αντικαθίσταται, προκειμένου να γίνει πιο λειτουργικό το σύστημα ιχνηλασιμότητας και να καταστεί πιο αποτελεσματικός ο έλεγχος σε όλα τα στάδια εμπορίας και διακίνησης.

Στην ιστοσελίδα του Δικτυακού Τόπου Διαβουλεύσεων www.opengov.gr – Ανοικτή Διακυβέρνηση φιλοξενείται δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο αγορανομικής διάταξης «περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως της Αγορανομικής Διάταξης 7/2009 σε σχέση με τους κανόνες εμπορίας νωπών οπωρολαχανικών.

περισότερα εδω:ag_nopa_oporolaxanika

Ινστιτουτο Αγροτικής Έρευνας ανα Περιφέρεια : Με υλικά απο το Μέλλον !

ΚΕΠ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ , Γεωργικές Σχολές , Τοπικά Κέντρα Γεωργικής Εκπαίδευσης  και Ινστιτούτο Αγροτικής Έρευνας ανα Περιφέρεια  προβλέπει το Νέο Σχέδιο Νόμου «ΔΗΜΗΤΡΑ » για την αγροτική εκπαίδευση και Έρευνα στην Περιφέρεια .

Διαβάσαμε με προσοχή το ν.σ   . Προσδοκούμε η Περιφέρεια να επανα-συνδεθεί με τη γεωργική έρευνα και εκπαίδευση  για  να  δημιουργήσει την ελληνική παραγωγική βάση   και να  αλλάξει πίστα η  τοπική οικονομία  .

Με υλικά απο το μέλλον χτίζονται όλα αυτά  που περιγράφονται στο ν.σ και με δουλειά που  ορθά  αντιγράφει  τίς πετυχημένες γεωργικές πρακτικές των ΄Πρακτικών Γεωργικών Σχολείων ,αλλά και να συνδέσει  τις πραγματικές ανάγκες για Συμβουλευτική στήριξη βλέποντας τους αγρότες σαν  παραγωγικές μονάδες  που έχουν ανάγκη να τοποθετήσουν   την παραγωγή τους  στο ράφι  αποκλειτικά με Συμβολαιακές Σχέσεις  με αξιολόγηση   στόχων και με αξιόπιστες διαδικασίες πιστοποίησης .

Αν ο νέος οργανισμός ¨ΔΗΜΗΤΡΑ ¨  χτισει τις νέες υπηρεσίες του  με αποσπάσεις  και  με   τα  παλιά υλικά »   Δημοσίων Υπηρεσιών   με τεχνοφοβικά στελέχη  που εν ώρα υπηρεσίας  κάνουν και μια αρπαχτή  με λίγες ώρες εκπαίδευσης  είναι σίγουρο ότι θα αποτύχει .

Κυρίως   αν δεν  κάνει καθαρό αν δεν πεέισει τον  αγροτικό κόσμο ότι  τα Ινστιτουτα Αγροτικής έρευνας δεν είναι για τους Γεωπόνους  αλλά για τους αγρότες …όπως και τα νοσοκομεία δεν είναι για τους γιατρούς αλλά για τους αρρώστους και  σαφώς τα σχολέια δεν είναι για τους δασκάλους αλλά για τους μαθητές .

Διαβάστε εδω το ν.σ  για την αγροτική εκπαίδευση και ερευνα  ΄ΔΗΜΗΤΡΑ ¨που  κατέβασα απο το agronews /πρόσβαση 9-05-2011

ν.σ ΓΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Δημητρης .

ΣΧΕΔΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ: τι να προσέξω!

Το κρισιμότερο στάδιο που το υποτιμούνε  όλοι  και παραγωγοί και προμηθευτές είναι η έκδοση των παραστατικών  για τις  προτεινόμενες πενδυτικές δαπάνες .

Είτε εκδίδονται με ελλιπή ή ανεπαρκή στοιχεία και αφού η δαπάνη είναι αδύνατον να αξιολογηθεί  έιτε καθυστερεί την αξιολόγηση έιτε απορρίπτεται .

Δείτε εδω την οδηγία έκδοσης  Επενδυτικών δαπανών .ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗ

Προσοχή ! Οι δαπάνες για παρελκόμενα επεξεργασίας εδάφους : να μη ξεπερνούν τις 40.000 Ευρώ .

Ο Μηχανολογικός και ο λοιπός εξοπλισμός΄- οι δαπάνες  αρδευτικών συστημάτων  εξοικονόμησης ύδατος – οι δαπάνες  των εγγείων βελτιώσεων – οι δαπάνες  έγκατάστασης των πολυετών φυτειών  -επι συνόλω να μη ξεπερνούν τις 180.000 Ευρώ !

Η πατάτα  κατατάσσεται στις δαπάνες σταγδην των λαχανικων υπάιθρου με ρεαλιστικό κόστος 266 ε/στρ .

Καλή επιτυχια

για τεχνική συμβουλευτική υποστήριξη  στα δύσκολα ( όπως μονάδες κτηνοτροφίας και θερμοκήπια )

οι νεαροί συνάδελφοι και οι αγρότες μπορούν να επικοινωνούν μαζί μας

(6977 239 066) Δημητρης

Για τις υπέυθυνες δηλώσεις  που θα απαιτηθούν   για υπογραφή απο τον  παραγωγό δείτε εδω :

ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

«Εργαλεία Αγροτικής Ανάπτυξης, Σχέδια Βελτίωσης, Αναπτυξιακός νόμος.

Το μέλλον του Αγροτικού Κόσμου   σε ημερίδα στην Λάρισα

Την Κυριακή, 22 Μαΐου 2011, στις 12:00 (μεσημέρι) στο σκεπαστό εκθεσιακό χώρο της Νεάπολης, στο πλαίσιο της 8ης  Πανελλήνιας Γεωργικής-Κτηνοτροφικής & Περιβαλλοντικής Έκθεσης Λάρισας (18-22 Μαΐου), οργανώνεται ημερίδα από τον Δήμο Λαρισαίων και την εβδομαδιαία εφημερίδα ΑΓΡΟΤΙΚΗ έκφραση, με θέμα: «Το ΜΕΛΛΟΝ του ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», για όποιον ενδιαφέρεται.

Οι εισηγητές θα προσεγγίσουν τους παρακάτω τέσσερεις τομείς:

  1. «Αγροτική πληροφόρηση: Εφημερίδες, Τηλεοράσεις, Διαδίκτυο. Εμπειρίες, προτάσεις» με εισηγητή τον κ. Χρήστο Αθανασιάδη, εκδότης της εφημερίδος «ΑΓΡΟΤΙΚΗ Έκφραση» & παρουσιαστή τηλεοπτικής εκπομπής του ASTRA TV «Θεσσαλική γη»
  2. «Ο αγροτικός τομέας το 2020» με εισηγητή τον κ. Δημήτρη Μιχαηλίδη, δημοσιογράφο, Συνεργάτη Τεχνικών στην Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών, τ. συνεργάτη της DG X/ E.E
  3. «Δημοπρατήρια Αγροτικών Προϊόντων-Αγροτουρισμός» με εισηγητή τον κ. Ιωάννη Γκλαβάκη, γεωπόνο-αγρότη, τ. Ευρωβουλευτή και
  4. «Εργαλεία Αγροτικής Ανάπτυξης, Σχέδια Βελτίωσης, Αναπτυξιακός νόμος, κλπ» με εισηγητή τον κ. Ντίνο Μακά, γεωπόνο & συνεργάτη της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ έκφρασης 

Οι εισηγήσεις γίνεται προσπάθεια να μην αναλύουν το πώς φθάσαμε μέχρι σήμερα, ή την σημερινή κατάσταση, αλλά να στραφούν προς τις δυνατότητες, προς καλές πρακτικές που αλλού απέδωσαν και βέβαια τα εργαλεία που μπορεί να είναι διαθέσιμα για να επιτύχουμε όσους νέους στόχους τεθούν στο μέλλον.

Η Ελλάδα έχει τρία συγκριτικά πλεονεκτήματα που αν συνδυασθούν καταλλήλως θα μεγιστοποιήσουν τα αποτελέσματα, είναι ο παραγωγικός αγροτικός της τομέας με τις ειδικές εδαφοκλιματικές συνθήκες, είναι ο πανάρχαιος παγκοσμίως γνωστός και αναγνωρίσιμος πολιτισμός της και βέβαια οι τουριστικές υπηρεσίες ποιότητας.

Ο αγροτικός τομέας είναι αυτός που μπορεί γρηγορότερα από κάθε άλλον να δημιουργήσει αξίες, εκεί που όλοι οι άλλοι τομείς ίσως μπορούν να προσθέσουν μόνο υπεραξίες, και όλοι μαζί να βοηθήσουν να ξεπερασθεί η κρίση. Άλλωστε όλοι λένε ότι η κρίση είναι κυρίως πνευματική κρίση και η αγροτική κοινωνία διαθέτει ακόμα απόθεμα πολιτιστικών και πνευματικών αξιών.

Την Κυριακή, 22/5/2011, στις 12.00, μέσα στην 8η Πανελλήνια Γεωργική-Κτηνοτροφική & Περιβαλλοντική Έκθεση Λάρισας (Νεάπολη) θα έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε προτάσεις και σκέψεις για «το Μέλλον του αγροτικού Κόσμου». Πληροφορίες: κα Ελένη Αμανατίδου, 2410 627022.

Διαφύλαξη και ανάδειξη της «πολιτισμικής διάστασης του Τοπίου» μέσω του Οικολογικού Τουρισμού

Αντώνης Πετρόπουλος
συν-Συντονιστής Θεματικής Ομάδας Τουρισμού Οικολόγων Πράσινων (ΘΟΤ-ΟΠ)

Διαφύλαξη και ανάδειξη της «πολιτισμικής διάστασης του Τοπίου»
μέσω του Οικολογικού Τουρισμού

Παρέμβαση στην Ημερίδα «Η Πολιτισμική Διάσταση Του Τοπίου»
των Θεματικών Ομάδων Πολιτισμού & Οικολογίας Ανθρωπογενούς Περιβάλλοντος
των Οικολόγων Πράσινων, 3 Μάιου 2011 – Τεχνόπολις, Αθήνα.

Σε μια χώρα που κόπτεται για τον Τουρισμό της αλλά καταχώνει νύχτα αρχαίους βωμούς και μάλιστα στην πιο τουριστική της περιοχή, το γειτονικό μας Θησείο – ευτυχώς διάβασα σήμερα ότι με σχετική προσφυγή των δωδεκαθειστών μπλοκαρίστηκε η κατάχωση τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο – και στην οποία χώρα χρειάστηκαν 10 χρόνια για να κυρώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση του Τοπίου, χρειάζονται περισσότερες ημερίδες σαν και αυτή! Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία σας και ευχαριστούμε ως Θεματική Ομάδα Τουρισμού των Οικολόγων Πράσινων (ΘΟΤ-ΟΠ) για την πρόσκληση να κάνουμε την παρέμβαση αυτή.

Οι έγκριτοι ομιλητές και ομιλήτριες έχουν ήδη ορίσει και ερμηνεύσει την έννοια του Τοπίου και της πολιτισμικής του διάστασης. Ο σκοπός της σύντομης παρέμβασής μας είναι να επισημάνουμε ότι η διαφύλαξη και ανάδειξη της πολιτισμικής διάστασης του τοπίου είναι απαραίτητη συνθήκη αλλά και αποτέλεσμα ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου που περιλαμβάνει και τον γνήσιο Οικοτουρισμό και τον Πολιτιστικό Τουρισμό, μαζί και με άλλους αειφορικούς τομείς όπως η Βιολογική Γεωργία.

Η αδιάσπαστη ενότητα του Τοπίου μας υπενθυμίζει την ενότητα της Γνώσης αλλά και της Πολιτικής. Κοινή παρανόηση στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό αποτελεί το ότι ο Οικολογικός Τουρισμός (με τα διάφορα άλλα επίθετά του – αειφορικός, βιώσιμος, υπεύθυνος, δίκαιος κλπ) αφορά μόνο στις φυσικές περιοχές και την προστασία του φυσικού τοπίου. Αυτό είναι τόσο ανακριβές, όσο και η κακεντρεχής άποψη ότι οι Οικολόγοι νοιάζονται μόνο για τα δέντρα και τα ζώα, και όχι για τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους. Και να θέλαμε να αγνοήσουμε τον Άνθρωπο και την παρουσία και παρέμβαση του στο Τοπίο, την πολιτιστική και την λιγότερο πολιτιστική, δεν θα μπορούσαμε σήμερα, ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη, οι οποίες με την πρόοδο της τεχνολογίας και τον μεταφορών έχουν έρθει πολύ εγγύτερα. Ακόμα και οι διαδρομές προς την κορυφή του Έβερεστ είναι γεμάτες από τα σκουπίδια των ορειβατών-τουριστών.

Πίσω στην Ελλάδα όμως, όπου διανύουμε περίοδο μεγάλων ανατροπών. Την περίοδο του Φάστ Τράκ, των συγκροτημάτων Γκόλφ και Παραθεριστικής Κατοικίας, της εκποίησης των «Τουριστικών Ακινήτων», των μεγάλων πρότζεκτ όπως του Ελληνικού, το οποίο προς το παρόν και ευτυχώς φαίνεται να βαλτώνει. Με το πρόσχημα – όχημα της Μνημονίου ανατρέπονται σημαντικές κατακτήσεις, εργασιακές αλλά και πολιτιστικές-πολιτισμικές, που καθορίζουν σε τελική ανάλυση την ποιότητα ζωής. Το ορατό αποτέλεσμα των νεοσοσιαλφιλελεύθερων αυτών πολιτικών, είναι αφενός η υποχρηματοδότηση κοινωφελών δράσεων και υποδομών (από νοσοκομεία μέχρι θέατρα) η υποστελέχωση στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους και υπηρεσίες, η περικοπή κοινωνικά δίκαιων προγραμμάτων όπως ο κοινωνικός τουρισμός, η υποβάθμιση των τουριστικών επαγγελματικών σχολών, η αδιαφορία για την συνεχιζόμενη εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή στον τουριστικό τομέα, και αφετέρου η εκποίηση και ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου και δημόσιας γης. Σε αυτήν την ολομέτωπη επίθεση χρειάζεται μια συμμαχία μεταξύ των ανθρώπων του πολιτισμού και του οικολογικού τουρισμού, ώστε από τη μία να διαφυλαχθεί και ει δυνατόν να ανέβει το πολιτιστικό επίπεδο του τουρισμού, και από την άλλη να ανέβει η χρηματοδοτική, ανταποδοτική προσφορά του Τουρισμού στον Πολιτισμό και τις τοπικές κοινωνίες.

Παραδείγματος χάριν: ένα φεστιβάλ χορού όπως της Καλαμάτας, ένα πολυπολιτισμικό ‘αντιρατσιστικό’ φεστιβάλ στην Αθήνα, ή ένα πολύ μικρότερο όπως του παραδοσιακού αλωνίσματος στο Βαλτεσινίκο Αρκαδίας, ή τα περίφημα πανηγύρια της Ικαρίας, εκδηλώσεις διοργανωμένες από την τοπική κοινωνία μπορούν να προσελκύουν ποιοτικό εγχώριο και διεθνή τουρισμό και με τα έσοδα να συντηρούν σχετικές πολιτισμικές υποδομές και θέσεις εργασίας αλλά και ζωντανή την παράδοση. Με λιγότερη ανάγκη για κρατικές επιδοτήσεις και υποδείξεις.

Ένα δεύτερο παράδειγμα: μεγάλα τουριστικά σχέδια ή βιομηχανικά σχέδια που βλάπτουν τον τουρισμό και το πολιτιστικό τοπίο, μπορούν ίσως να ματαιωθούν, ή να καθυστερήσουν μέχρι να απηυδήσουν οι επενδυτές, αν σχεδιάζονται μέσα σε αρχαιολογικά-αγροτικά πολιτιστικά τοπία όπως το Κάβο Σίδερο της Κρήτης, ή σε αγροτοδασικά όπως ο Έξαρχος Λοκρίδος. Χρειάζεται βέβαια και η μαζική ενεργοποίηση της τοπικής κοινωνίας, όπως διδάσκει η Κερατέα.

Ένα τρίτο θέμα, ακανθώδες και συχνά οικολογικό δίλημμα, είναι και αυτό της ανάπτυξης ανεμογεννητριών σε φυσικά και πολιτισμικά τοπία. Η βλάβη στις τουριστικές προοπτικές μιας περιοχής είναι μέσα στους λόγους που επικαλούνται οι τοπικές κοινωνίες που αντιδρούν. Από την άλλη υπάρχουν κοινότητες σαν της Ανάβρας Μαγνησίας ένα χωριό Σαρακατσάνων, που συνδύασαν χωροταξικά και επιτυχώς την βιώσιμη ανάπτυξη με τις ανεμογεννήτριες και τον οικολογικό τουρισμό. Και είναι σίγουρα δίκαιο ο κάθε τουριστικός προορισμός να μπορεί να είναι ενεργειακά αυτάρκης μέσω ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αντί πχ για τις ενεργειακές ανάγκες ενός θερέτρου να την πληρώνουν με καρκίνο οι κάτοικοι της Πτολεμαίδας και της Μεγαλόπολης.

Ο ήπιος, πολιτιστικός, οικολογικός και κοινωνικά δίκαιος τουρισμός που αναπτύσσεται εντός σχεδίου, εντός οικισμών, τείνει να καλύπτει πραγματικές τοπικές ανάγκες και δεν απαιτεί πολλές υποδομές. Συμβάλει στo αυθεντικό, παραδοσιακό και λαϊκό τουριστικό τοπίο αντί του εμπορευματοποιημένου και βιομηχανοποιημένου, στην ευθεία χρηματοδότηση της προστασίας του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος και στην ειλικρινή επαφή και αλληλοκατανόηση μεταξύ των λαών μέσω της «πατροπαράδοτης» Φιλοξενίας αλλά και της συνύπαρξης σε ένα – από παλιά  – αλλά και πρόσφατα ξανά – πολύ-πολιτισμικό τοπίο.

Αντίθετα ο λεγόμενος «Μαζικός» Τουρισμός (ο οποίος παρότι ονομάζεται μαζικός δεν παύει τελικά να αφορά ακόμα την μεσαία τάξη δυτικών αν και αναμένονται οσονούπω και εκατομμύρια Κινέζων και Ινδών και ο οποίος αποτελεί σχετικά πρόσφατο φαινόμενο από το 1970 με την δημιουργία των κατάλληλων αεροσκαφών) απαιτεί πολλές υποδομές (δρόμους, μεγάλα ξενοδοχεία, ενέργεια, επικοινωνίες, αποχέτευση, σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων, αεροδρόμια, λιμάνια) πολλές φορές σε πολύ μικρά μέρη, όπως ένα νησί, οι οποίες διαταράσσουν και κατατεμαχίζουν το πολιτιστικό τοπίο και εκτοπίζουν τους παραδοσιακούς κατοίκους και ασχολίες που είχαν διαμορφώσει το τοπίο ανά τους αιώνες. Ενώ η επαφή του μαζικού τουρίστα με τα πολιτισμικό τοπίο παραδοσιακά περιορίζεται σε μία βραχεία, πακεταρισμένη και μηχανική διάβαση από αρχαία ερείπια και μετά, για να κρατηθεί χαμηλά το κόστος του πακέτου, να οδηγηθεί σε εισαγόμενα σουβενίρ παραπλεύρως. Η επιτυχία ενός προορισμού συνήθως οδηγεί σε αλόγιστη ανάπτυξη και σταδιακά σε κορεσμό, οπότε η τουριστική βιομηχανία πάει πιο δίπλα, στο επόμενο προορισμό-θύμα. Κάπου στη διαδικασία αυτή καταστρέφεται πλήρως το τοπίο και η αυθεντικότητα και αντικαθίσταται από μία εμπορευματοποιημένη κακοφωνία. Ταυτόχρονα αλλοτριώνεται και η τουριστική εικόνα (ελληνιστί το «ίματζ» ή «μπράντ») της χώρας η οποία οδηγεί ως φαύλος κύκλος στην δημιουργία νέων υποδομών που ανταποκρίνονται πιστότερα στην εμπορευματοποιημένη και τεχνητή εικόνα που αναμένουν οι τουρίστες. Μάλιστα υπάρχει και το φαινόμενο σε αρκετές χώρες  της κατασκευής «εξωτικής»-αρχιτεκτονικής και αισθητικής τουριστικών χωριών / συγκροτημάτων που απομιμούνται άλλες περιοχές του πλανήτη. Μήπως και τα συγκροτήματα γκολφ δεν είναι εξωτικά για τις άνυδρες περιοχές μας; Ενώ τα all-inclusive συγκροτήματα επιχειρούν να αποθαρρύνουν πλήρως τον τουρίστα από την εξερεύνηση του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου και να τον εγκλωβίσουν σε ένα τεχνητό, αποστειρωμένο τοπίο. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έρχεται τώρα και η κρουαζιέρα, ένα ακόμα χειρότερο είδος θαλάσσιου all-inclusive.

Με την σχεδιαζόμενη μαζική εκποίηση μεγάλων δημόσιων εκτάσεων για τη δημιουργία παραθεριστικών συγκροτημάτων και Γκολφ, αναμένονται άμεσα 2 σχετικά νομοσχέδια, φαντάζεται κανείς ότι το πολιτιστικό και πολιτισμικό τοπίο τίθεται σε νέο μεγάλο κίνδυνο σε όλη τη χώρα, και ειδικά στις περιοχές που είχαν διατηρήσει μέχρι σήμερα «χαρακτήρα», γιατί αυτές είναι και οι πιο ελκυστικές τουριστικά και κτηματομεσιτικά.

Η Κυβέρνηση, όμηρος της δυσμενούς συγκυρίας ή και επωφελούμενη από αυτήν, προσεγγίζει τον Τουρισμό τον Πολιτισμό και το Περιβάλλον με οικοπεδοφαγικές προθέσεις, διαμετρικά αντίθετα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της για απόσυρση του γκολφογόνου και περιβαλλοντοκτόνου Χωροταξικού του Σουφλιά, στο οποίο είχε εναντιωθεί ακόμα και ο ΣΕΒ και το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο. Χρειάζεται συνεπώς εγρήγορση από τους πολίτες και, να το τονίσουμε ξανά, μια πλατειά συμμαχία πολιτισμού & τουρισμού για να παλέψουμε ειρηνικά και αποτελεσματικά τα φαραωνικά πρότζεκτ που μας ετοιμάζουν και ταυτόχρονα να αναζητήσουμε εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν και την Αποανάπτυξη σε τουριστικά κορεσμένες περιοχές, με βάση την θετική αλλά και την αρνητική εμπειρία άλλων τουριστικών χωρών.

Για να πάψει «να πληγώνει» η Ελλάδα τον ποιητή-ταξιδιώτη!

ΦΙΡΙΚΙ ΠΗΛΙΟΥ ΠΟΠ : Ανακαλύψτε το!

Με την συνδρομή και του Γεωπονικού Συλλόγου ΜαγνησίαςΣτον κατάλογο των ΠΟΠ και
επίσημα το <<Φιρίκι Πηλίου>>

Στο επίσημο μητρώο των προστατευόμενων ονομασιών
προέλευσης (ΠΟΠ) συμπεριλαμβάνεται πλέον το <<Φιρίκι Πηλίου>>, με τη δημοσίευση του
σχετικού κανονισμού 414/2011 στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα
με τη απόφαση η γεωγραφική περιοχή παραγωγής του είναι αυτή του ορεινού Πηλίου. Το
Φιρίκι Πηλίου παράγεται συγκεκριμένα μέσα στα διοικητικά όρια των Δήμων και
Κοινοτήτων:Δήμος Πορταρίας, Κοινότητα
Μακρινίτσης, Δήμος Ζαγοράς, Δήμος Αγριάς, Δήμος Αρτέμιδας, Δήμος Μουρεσίου, Δήμος
Μελεών και Δήμος Αφετών.

Σύμφωνα με τα περιεχόμενα του φακέλου της αίτησης, το
φιρίκι Πηλίου ανήκει στο είδος Malus domestica Borkh και στην νανόκαρπη ποικιλία
Φιρίκι. Είναι μήλο, μικρού έως μεσαίου μεγέθους, με σχήμα κυλινδρικό επίμηκες με
μικρότερη σχέση διαμέτρου προς μήκος σε σχέση με τα φιρίκια άλλων περιοχών, χρώμα
πρασινοκίτρινο, με επίχρισμα έντονα κόκκινο στην πλευρά που το βλέπει ο ήλιος,
υψηλή σκληρότητα σάρκας (6-8 Kg/cm2), μεγάλη περιεκτικότητα
σε σάκχαρα και χαμηλή οξύτητα που δίνει γλυκιά και χυμώδη σάρκα και ιδιαίτερο
έντονο άρωμα.Η τυποποίηση εφαρμόζεται βάση του κανονισμού (ΕΚ) 1221/2008.

Όταν
συλλέγονται τα φιρίκια Πηλίου πρέπει να έχουν τα παρακάτω
χαρακτηριστικά:Σκληρότητα: 6-8 kg/cm 2Διαλυτά στερεά: 11,5-13 BrixΟξύτητα:
0,10-0,20 % Κιτρικό οξύΜέγεθος: 14-18 cm Περίμετρος

Η γεωγραφική περιοχή είναι αυτή
του ορεινού Πηλίου και οριοθετήθηκε βάση του υψόμετρου (ζώνη καλλιέργειας από 300
μ. έως 900 μ.), των εδαφοκλιματικών συνθηκών (γειτνίαση των καλλιεργειών με δασικές
εκτάσεις
καστανιάς-οξιάς και κουμαριάς, επικλινές καλά αποστραγγιζόμενο έδαφος, μικρές
διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, αυξημένη σχετική υγρασία, υψηλή ηλιοφάνεια) της
ομοιομορφίας των καλλιεργητικών φροντίδων (πχ καλλιέργεια σε αναβαθμίδες, συγκομιδή
με το χέρι), της παράδοσης στην καλλιέργεια Φιρικιών Πηλίου, τα οποία συντελούν στο
να αποκτήσει το Φιρίκι Πηλίου τα συγκεκριμένα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά
του.Απόδειξη προέλευσηςΤα Φιρίκια Πηλίου προέρχονται από φιρικιές που
καλλιεργούνται μέσα στην οριοθετημένη γεωγραφική
περιοχή παραγωγής και μπορούν να διατεθούν σαν προϊόντα Π.Ο.Π μόνο εφόσον λάβουν
σχετική έγκριση από τους αρμόδιους φορείς.

ΙΧΝΗΛΑΣΙΜΟΤΗΤΑ
Τα αγροτεμάχια καλλιέργειας δηλώνονται στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πηλίου &
Βορείων Σποράδων και καταγράφονται ώστε να γίνει κατάλογος με αγροτεμάχια που
πληρούν τα κριτήρια του τόπου φύτευσης και παραγωγής.

Τα στοιχεία αυτά αποστέλλονται
στους φορείς ελέγχου.
Ο παραγωγός κάνει δήλωση της συγκομιδής στο συσκευαστήριο — τυποποιητήριο που
βρίσκεται εντός της οριοθετημένης γεωγραφικής ζώνης, δηλώνοντας την έκταση και την
παραγόμενη ποσότητα των Φιρικιών Πηλίου.
Κατά την αποθήκευση, στην πρώτη συσκευασία (συνήθως σε πλαστικές κλούβες ή
ξυλοκιβώτια), καταγράφεται από το συσκευαστήριο — τυποποιητήριο ο παραγωγός και η
ποσότητα του προϊόντος και τα στοιχεία αυτά αποστέλλονται στους φορείς ελέγχου.
Η διαδικασία συμπληρώνεται με την συσκευασία, κατά την οποία ο φορέας ελέγχου δίδει
αριθμημένες ετικέτες οι οποίες αντιστοιχούν με τις προς συσκευασία ποσότητες.
ΠΗΓΗ: Λάμπρος ΚωνσταντίνοςΓεωπόνος

Σχολια μας : κάποτε βλέπαμε ελληνικές ποικιλίες κάθε τρια χρόνια .Σήμερα  απο το 1960 έχουμε να δούμε ελληνικές ποικιλίες .Τι φταίει;   
Στα Σχέδια Βελτίωσης διερωτάται ενας παραγωγός  παραπονούμενος , τι ποικιλία να επιλέξω ;  Μήπως είναι παλιομοδίτικες οι ελληνικές ποικιλίες αφού δεν τις υποστηρίζει κανένα  Γεωτεχνικό  ίδρυμα ! 

Δοκιμάστε τα φιρίκια Βόλου , το Μανταρίνι Χίου , τα  όσπρια Χασίων Γρεβενών,το κατσικάκι Δεσκάτης ,  το γενετικό μπλούτο της ελληνικής  μας γης  που έστω και κάποιοι  οξυδερκείς Δήμαρχοι αγωνίζονται να  κατοχυρώσουν έστω  και αργοπορημένα.
Ανακαλύψτε τις γεύσεις της εληνικής υπαίθρου για να υπάρξει  Παραγωγική βάση στην Περιφέρεια .