Συνηγορία των Ζώων

ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ένα ζώο να προ σέρχεται στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του;
Να ζητεί προστασία σε ένα αστυνομικό τμήμα από κάποιον που το κακοποίησε;
Να νουθετεί μικρά παι διά για την αξία του; Γιατί όχι;
Ο άνθρωπος θεωρείται «πολιτισμένος» από την επο χή που υπέταξε τη φύση.
Από τότε ξεχώρισε από αυτήν, αναγόρευσε τον εαυτό του υπεράνω των άλλων ειδών, διαμορφώνοντας ένα «δίκαιο» στα μέτρα του.
 
Ηταν το δίκιο των «πολιτισμένων» έναντι των «απολίτι στων»,
 των λευκών έναντι των έγχρωμων,
 των ανθρώπων έναντι των ζώων κτλ.
Ακόμη και σήμερα που η μόδα των pets θέλει κάποια ζώα να συντροφεύουν τον άνθρωπο στην καθημε ρινότητά του η ανθρώπινη κοινωνία παραμένει πολύ σκληρή απέναντί τους.
Τα ζώα υποφέρουν ως αντικείμε να ψυχαγωγίας, πειραματόζωα, αντικείμενα εκκαθαρι στικών επιχειρήσεων καθωσπρεπισμού κτλ. Επιπλέον η αδιαφορία μας για το περιβάλλον, τη διάσωση της βιο ποικιλότητας, καταστρέφει πολλά από τα είδη του ζωικού βασιλείου, καταστρέφει δηλαδή ένα κομμάτι του γήινου πολιτισμού.
Τα ζώα όμως είναι δίπλα μας, ζουν μαζί μας κάτω από τις ίδιες συνθήκες, πονούν, αγαπούν, έχουν ανάγκη περίθαλψης, φροντίδας.
 Παράλληλα, τα ζώα συμμετέ χουν στην παραγωγή, στην επιστήμη, στην ψυχαγωγία, όχι πάντα υπό ιδανικές ή έστω καλές συνθήκες.
 Η ζωή μας είναι συνυφασμένη με τη δική τους, γι  αυτό και πρέ πει να θέλουμε να ζουν καλύτερα μαζί μας.
Το αφιέρωμά μας αποτελεί συνηγορία των ζώων, με λογική, ευαισθησία και επιστημοσύνη.
Πολλοί φί λοι, επιστήμονες και συγγραφείς
κινητοποιήθηκαν για το αφιέρωμα, θέλοντας να εκφράσουν μια δυναμική υπέρ των ζώων.
Στα άρθρα που δημοσιεύονται θίγονται θέμα τα επιστημονικά, περιβαλλοντικά, νομικά, αλλά και θέ ματα που πηγάζουν από την καθημερινή συναναστροφή
με τα ζώα.
Παράλληλα, δημοσιεύονται κείμενα λογοτε χνικής ευαισθησίας, μικρά διηγήματα, ποιήματα αλλά και κείμενα για την επιρροή των ζώων στη ζωή και στη δημι ουργία ανθρώπων της τέχνης.
Στόχοι του αφιερώματός μας είναι να προβληματίσει όσους δεν έχουν σκεφτεί πάνω σε αυτά τα θέματα, να δείξει το εύρος της σχέσης της ζωής των ζώων με τη δική μας, να κινητοποιήσει την ευαισθησία και τη λογική περισσότερων ανθρώπων για τη φροντίδα των ζώων.
Αναδημοσίευση απο  :  ΒΗΜΑ Ιδεών   πρόσβαση  06-08-2010
Ας σκεφτούμε  το παρακάτω επιχείρημα:
Ας θεωρήσουμε τον πολιτισμό της άγριας ζωής (ναι, οι ελέφαντες, οι χι μπαντζήδες και τα δελφίνια συγκρο τούν πολιτισμό και τον μεταλαμπαδεύ ουν στις επόμενες γενιές τους) ως μια βιβλιοθήκη με πληροφορίες που περι έχονται στη συμπεριφορά και στα γο νίδια των άγριων ζώων και φυτών και οι οποίες μπορούν να μας βοηθήσουν να ζήσουμε καλύτερα.
Τότε είναι φα νερό πως αν εξαφανιστεί η καφέ αρ κούδα, θα χάσουμε όλα εκείνα τα «βι βλία» που «μελετώντας» τα θα μπο ρούσαμε ίσως να θεραπεύσουμε τους νεφροπαθείς·
αν χαθούν οι ελέφαντες, θα στερηθούμε την ευκαιρία να μελε τήσουμε το πένθος και τα τελετουργι κά ενταφιασμού από μια οπτική γωνία διαφορετική αυτής του ανθρώπου·
αν σπρώξουμε τους πιθήκους στην ανυ παρξία, δεν θα κατορθώσουμε να εμ βαθύνουμε στις πλευρές αυτές της ζω ής του ανθρώπου που μας ενδιέφεραν πάντα: τη βία, την ιεραρχία, την πολιτι κή, τον αλτρουισμό και τον εγωισμό, το σεξ.

Still crazy ?

Still crazy ?

 Μέχρι πότε πρέπει να γκρινιάζει ένας άνθρωπος για να μη θεωρηθεί ξεπουλημένος;

 Και πότε πρέπει να αρχίζει να συνθηκολογεί με το «πεπερασμένο δέρας της υπάρξεώς μας» για να μη νιώσει, κλείνοντας τα μάτια, ότι τη λίγη χαρά που του αναλογεί δεν την απόλαυσε;

Μεγάλος γρίφος, ειδικά για τη γενιά μου, που ένιωθε ενδιαφέρουσα κυρίως μέσα από την παραβατικότητα.

Αν έχουμε μια μικρή επαφή με την πραγματικότητα, και διακρίνουμε την ελαφρά γελοιότητα που την τυλίγει, τότε θα ξέρουμε ότι αιώνιοι αντάρτες, όπως π.χ. ο Κατσαρός, ο Σαχτούρης ή ο Χριστιανόπουλος (μιλώ για το πεδίο που ξέρω), υπάρχουν ελάχιστοι, και είναι μια ομάδα εξαιρετική.

 Οι υπόλοιποι, εμείς, είμαστε άνθρωποι περιορισμένης αντοχής και περιορισμένης ειλικρίνειας.

 Κουραζόμαστε εύκολα, συμβιβαζόμαστε εύκολα, και το χρήμα (ή μάλλον η έλλειψή του) μας πτοεί.

Βαθμηδόν, χάνουμε το ενδιαφέρον για τους άλλους: κοιτάμε να περάσουμε καλά μέσα στα κουτσονοικοκυριά μας.

 Τυπικό γήρας.

Μέσα σε ορισμένους σιγοκαίει η παλιά οργή.

Αλλά δεν βρίσκει ρυάκια να κυλήσει.

Τα έχουν κλείσει οι λάσπες της εμπειρίας.

Το μεγάλωμα του εγωισμού.

Η πλήξη και ο κυνισμός

 (που τα γεννούν η αφιλοσόφητη θεώρηση των επαναλαμβανόμενων μοτίβων της ζωής)

«Τα έχω ζήσει φίλε μου όλα»!

. Το βούλιαγμα στους οικογενειακούς παραδείσους.

 Ο υλισμός.

 Τα φριχτά χόμπι.

 Οι χαζές μανίες ξαδέρφια της ιδεοληψίας.

Η φυσική κόπωση.

Ακόμα και το πένθος για τους οικείους που πέθαναν.

Μόνο τα σπουδαία πνεύματα επαναστατούν μπροστά σε ένα νεκρό σώμα.

Ετσι, η παλιά τρομερή κραυγή φτάνει στα χείλη σαν μυκηθμός παράσιτο ξεπνοϊσμένο.

Σαν κλασική μουσική από τραντζίστορ.

Η οργή γίνεται γκρίνια και ο άνεμος της αλλαγής γίνεται χνώτο δύσπνοιας, ανάμεσα σε αραιωμένα δόντια.

«Πέτρα που κυλάει, χόρτα δε μαζεύει…» σιγά μη σου φύγει ο πόντος!

 Οι πέτρες σταματούν, δυστυχώς, και ανεβαίνει η πίεση·

οι άνθρωποι γερνούν και δεν υπάρχει πιο θλιβερή εικόνα από το να παριστάνουν τα οργισμένα τζόβενα.

Μην κοιτάτε τον Ντίλαν Τόμας («Οργιστείτε! Οργιστείτε! Για το τέλος της μέρας…») ο Ντίλαν είχε άστρο.

 Οι τελευταίοι «οργισμένοι» της γενιάς μου είναι ένα ψιλοϋποκριτικό μπουκέτο αντιφάσεων κοτσιδάκια σε φαλάκρες.

Δεν ζουν αρμονικά με τις επιθυμίες τους.

Και κάτω από τη ρητορική οργή τους, είναι μικροαστοί.

Επίσης, όλοι (οι περίβλεπτοι) λατρεύουν μέχρι παθήσεως το χρήμα.

Τέλος, δεν θα έγδερναν ούτε το νύχι τους για να υπερασπίσουν μία από τις ανέξοδες κορόνες τους.

Φάσιον βίκτιμς της επανάστασης.

Είναι συνέχεια με το δάχτυλο υψωμένο και κάνουν κήρυγμα εναντίον οτιδήποτε δεν είναι ροκ, δεν είναι πάνω από σαράντα, δεν παίρνει χάπια για να κοιμηθεί.

 Ο,τι είναι κάτω από 30, σχετίζεται με τεχνολογία, τους ξεπερνά και τους αγνοεί είναι ύποπτο. Να καεί στην πυρά του ροκ!

 Να τυλιχτεί στις γκόθικ αράχνες!

Το ερώτημα είναι άλλο.

Μπορεί κανείς να μεγαλώνει και να παραμένει ζωντανός;

Ιδίως αν δεν τον ξεσηκώνει ο πυρετός των ποιητών;

Μάλλον μπορεί, αλλά από άλλους δρόμους.

Πιο υπόγειους, ή μάλλον πιο βαθείς.

Και πιο σεμνούς.

Πράγμα που είναι δύσκολο, γιατί όση περισσότερη δύναμη αποκτούμε τόσο πιο πολύ χώρο διεκδικούμε.

Τόσο πιο πολύ θέλουμε όλα να τα καπελώσουμε.

Είναι σκληρό, αλλά πρέπει να το πάρουμε απόφαση: στο θέατρο της οργής πρέπει να παίξουν οι νέοι Νέοι.

Αυτοί που έχουν πράγμα να κάψουν. Εμείς, θα τους κρατήσουμε το ίσο.

Εμείς, έχουμε κι ένα «ροδόκηπο» να ασχοληθούμε.

Το «ροδόκηπο» του Ελιοτ και της ενηλικίωσης.

Εκεί όπου το φως είναι συμπυκνωμένο και ακίνητο, και στον αέρα κυριαρχούν οι ψίθυροι, όχι οι κραυγές.

Σ’ αυτή την αργή ταχύτητα, θα δούμε πράγματα που ο φρενήρης Χάντερ Τόμπσον ίσως ποτέ δεν είδε.

Ισως και πάλι, όχι.

Ισως μια ωραία μέρα μας τη δώσει και κάψουμε πάλι το σπίτι μας, σπάσουμε πάλι όλους τους δεσμούς μας και καούμε αμετανόητοι «σαν ρωμαϊκά κεριά».

Αλλά την γκρίνια, που υποδύεται την παραβατικότητα, δεν θα τη διαλέξουμε ποτέ!

Γιατί, περισσότερο από αδυναμία, είναι υποκρισία.

Είναι η τυπική απληστία της γενιάς μου: που και με το τέρας της κοινωνίας θέλει ισότιμα να συνομιλεί και τον ροκ κήνσορα θέλει ακόμα να κάνει

Τσαγκαρουσιάνος Στάθης 

Αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία

ανέκδοτα για υποψηφίους φοιτητές : χαλαρά..ρρρα

Γυναίκες  !!!!

Εύα:        Μωρό μου !    Να σου καθαρίσω ένα μηλαράκι;
– Πηνελόπη:       «Και μην τολμήσεις να έρθεις αν δεν μου βρεις την ενυδατική κρέμα που σου έγραψα στον πάπυρο!
– Μήδεια:         Αν πεινάσεις, έχει φαγητό στον φούρνο. Εγώ και τα παιδιά θα αργήσουμε.!!
– Η μητέρα του Πόντιου Πιλάτου:       Άντε τελείωνε!  Πλύνε τα χέρια σου και έλα να φας πριν κρυώσει το φαγητό!!!.
– Η γυναίκα του Ιούδα:            Μωρό μου, είδα έναν υπέροχο χιτώνα. Μόνο τριάντα αργύρια!
– Δέσποινα Παπαδοπούλου, Ελλάδα, 1973:    Γιώργο ο αχαϊρευτος ο γιος μας πάλι δεν πέρασε στο Πολυτεχνείο. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο για να μπει!

 

 Σεμινάριο    Marketing  

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Τον πλησιάζεις και του λες
«Είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
– Αυτό λέγεται Direct Marketing.

Είσαι σε ένα πάρτι με παρέα και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Μια φίλη απ’ την παρέα σου τον πλησιάζει, δείχνει εσένα, και του λέει:
«Είναι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
– Αυτό λέγεται διαφήμιση.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Τον πλησιάζεις και παίρνεις τον αριθμό του τηλεφώνου του. Την επόμενη μέρα τον παίρνεις τηλέφωνο και του λες
«Γεια, Είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
– Αυτό λέγεται Telemarketing.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Σηκώνεσαι, ισώνεις το φόρεμα σου. Τον πλησιάζεις και του κερνάς ένα ποτό.
Του λες «Μπορώ;» και του ισιώνεις τη γραβάτα ενώ ακουμπάς απαλά πάνω στο μπράτσο του, και του λες «Α, επίσης Είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
– Αυτό λέγεται δημόσιες σχέσεις.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
 Σε πλησιάζει αυτός και σου λέει
«Έμαθα πως Είσαι καταπληκτική στο κρεβάτι.»
– Αυτό λέγεται αναγνώριση προϊόντος.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα.
Τον πλησιάζεις και τον πείθεις να πάρει την φίλη σου σπίτι του.
– Αυτό λέγεται προώθηση προϊόντος.

Αυτός όμως δεν είναι ευχαριστημένος με την απόδοση της φίλης σου, και έτσι σε παίρνει τηλέφωνο.
– Αυτό λέγεται Τεχνική Υποστήριξη προϊόντος !!!!!

 

 

Σεμινάριο   Χημείας

 

Το  κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια απάντηση που δόθηκε σε ενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Μού θύμισε ένα αλάνι    που είχα στα Φροντιστήρια Ηράκλειτος .
 Ήταν ο μοναδικός που είχε λύσει  άσκηση οπτικής χρησιμοποιώντας   στίχους από τη βίβλο .  « Φώς ιλαρό ανακλάται από κάτοπτρο  …κλπ»…πέρασε άνετα στο  ΕΜΠ  πρώτη σειρά       

Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς:
Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη;
(στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότητα  η άλλη απορροφά).
Οι περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένες στο Νόμο του Boyle ή κάτι παρόμοιο.

(ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεται όταν συμπιέζεται)

Το αλάνι έγραψε τα εξής:

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο.
 Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην κόλαση και το ρυθμό με τον οποίο διαφεύγουν.

 
Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να υποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή πάει στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει.

Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές.

Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμε πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Οι περισσότερες από αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους, τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσον υπάρχουν περισσότερες από μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι ανήκουν σε περισσότερη από μία θρησκεία, τότε μπορούμε να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι όλες οι ψυχές πάνε στην κόλαση.

 Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων, θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί εκθετικά.

Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου της κολάσεως, είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερή η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται αναλόγως με τις ψυχές που προστίθενται.

Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:

1. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό από αυτόν με τον οποίο εισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι να σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.

2. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται με ρυθμό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών, τότε η θερμοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν μέχρι να παγώσουν τα καζάνια της.

Ποιά από τις  2  περιπτώσεις ισχύει??

Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο μου είπε η  Καίτη  όταν ήμουν πρωτοετής, ότι :

«Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί».

και αν συν-θεωρήσουμε και το γεγονός ότι χθες το βράδυ όντως κοιμήθηκα μαζί της, τότε . ισχύει η δεύτερη υπόθεση .

και επομένως είμαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη έχει παγώσει.

Απόρροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση, αφού έχει παγώσει, άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει…. αφήνοντας μόνο τον Παράδεισο.

Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Όντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Καίτη  φώναζε συνεχώς:

 «Θεέ μου !!! Θεέ μου !!! «.

Αυτός ο φοιτητής πήρε το μοναδικό ‘Α’

Άξιος !!!

Μια οικολογική οπτική για την Αθήνα .

 Βιώσιμο αστικό περιβάλλον σε καιρούς αυστηρής λιτότητας

Το υπουργείο ΠΕΚΑ εξήγγειλε πρόσφατα το Πρόγραμμα Αθήνα-Αττική 2014, που αφορά την οργάνωση του αστικού χώρου, με όχημα το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας και την Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων.

Με τις γενικές παραδοχές ότι η παρούσα κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά επίσης κοινωνική και περιβαλλοντική και ότι οι πόλεις είναι βασικοί παράγοντες για την κλιματική αλλαγή, οι στόχοι του προγράμματος σε γενικές γραμμές είναι:

* Ανάσχεση της αστικής διάχυσης στη λογική της συμπαγούς πόλης: κάλυψη των οικιστικών πιέσεων όχι με επεκτάσεις, αλλά μέσα στον υφιστάμενο αστικό ιστό, με αναβάθμιση του υπάρχοντος οικιστικού αποθέματος και ανακύκλωση γης και κτηρίων.

* Ανοιγμα του θαλάσσιου μετώπου – βιώσιμη διαχείριση της παράκτιας ζώνης.

* Αναβάθμιση του ιστορικού κέντρου και υποβαθμισμένων περιοχών κατοικίας – αναστροφή της γκετοποίησης.

* Μείωση του «οικολογικού αποτυπώματος» της Αττικής με τη βιώσιμη διαχείριση πόρων και απορριμμάτων και την ενεργειακή θωράκιση κτηρίων και δημόσιου χώρου.

* Ποιότητα στον αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό σχεδιασμό.

*Βιώσιμη αστική κινητικότητα: δημόσια συγκοινωνία, ποδήλατο, πεζή κίνηση με τολμηρές πεζοδρομήσεις και μονοδρομήσεις.

*Ισόρροπη, κοινωνικά δίκαιη, περιβαλλοντικά βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, αποτροπή της επικράτησης του ιδιωτικού πάνω στο δημόσιο, ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Αθήνας ως μεσογειακής και ευρωπαϊκής μητρόπολης.

Οι παραπάνω στόχοι αντικατοπτρίζουν τις κατακτήσεις της σύγχρονης πολεοδομίας και είναι απολύτως συμβατοί με τις αρχές για ένα βιώσιμο αστικό περιβάλλον. Η όλη φιλοσοφία και ο συνολικός σχεδιασμός εκφράζουν σαφώς μιαν οικολογική οπτική για την πόλη.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα χρειάζεται θαρραλέα πολιτική στήριξη.

Ωστόσο, εμφανίστηκαν ήδη μεμψιμοιρίες και λοιδορίες, ότι όλα αυτά είναι ουτοπικά, παρακινδυνευμένα, ασύμφορα. Κατά τη γνώμη μου, οι αντιρρήσεις προέρχονται από ποικίλα μικρά και μεγάλα συμφέροντα, αλλά κυρίως από παγιωμένες νοοτροπίες όλων εκείνων που δεν θέλουν ν’ αλλάξει τίποτα και ποτέ σε αυτή την πόλη. Από συντηρητισμό, έλλειψη φαντασίας και ιδεολογικές αγκυλώσεις. Στάση που οδηγεί σε αδιέξοδο και παράλυση, σε μια ιστορική στιγμή που χρειάζεται δράση και τόλμη.

Η Αθήνα έχει κατασυκοφαντηθεί. Οι κάτοικοί της δεν την αγαπούν πια; Οι εξαιρετικές παρεμβάσεις που έκανε τα τελευταία χρόνια η Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων, στην πράξη, αγκαλιάστηκαν από τους κατοίκους. Πολύ γρήγορα όμως σχεδόν οι πάντες τις θεώρησαν δεδομένες, γρήγορα ξέχασαν την προηγούμενη κατάσταση και συνεχίζουν να έχουν μάτια μόνο για τις ελλείψεις της πόλης. Ωστόσο η πόλη είμαστε εμείς, στο χέρι μας είναι να την κάνουμε καλύτερη, είτε μέσω των εκλεγμένων αρχών είτε με πρωτοβουλίες πολιτών.

Μία από τις βασικές αρχές της βιώσιμης πολεοδομίας είναι η ανάμειξη πληθυσμιακών ομάδων (οικονομικά, ηλικιακά, εθνοτικά), απαραίτητο στοιχείο για τη ζωντάνια μιας πόλης, από τη μητροπολιτική κλίμακα έως την κλίμακα της γειτονιάς. Από αυτή την άποψη η Αθήνα έχει πλεονέκτημα: ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της, παρά τα άσχημα κτίρια, παρά τα σκουπίδια, παρά τις απολίτιστες συμπεριφορές, είναι πόλη ζωντανή. Αυτή τη ζωντάνια δεν πρέπει να τη χάσει. Αν εμπλουτιστεί και με ένα βιώσιμο αστικό περιβάλλον, αν υλοποιηθούν οι μισοί στόχοι του Προγράμματος Αθήνα-Αττική 2014, τότε η πόλη μπορεί να γίνει αξιο-βίωτη για κατοίκους και επισκέπτες.

Ονειρεύομαι μιαν Αθήνα άξια να την επισκέπτεται κανείς, όχι μόνο για την Ακρόπολη, αλλά για την πόλη αυτή καθαυτή, με λαμπρά σύγχρονα κτήρια, με πάρκα, με άνετη κυκλοφορία, με τη θάλασσά της και τις ανέσεις της.

Οι επενδύσεις στον δημόσιο χώρο με βάση την περιβαλλοντικά βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι σπατάλη, είναι επενδύσεις στην ποιότητα ζωής όλων των πολιτών, ιδιαίτερα των λιγότερο προνομιούχων, είναι επενδύσεις στην κοινωνική συνοχή. Και φυσικά επενδύσεις στον τουρισμό.

Στο πολίτευμα της Δημοκρατίας ο κεντρικός σχεδιασμός αποτελεί παρέμβαση ωφέλιμη για την κοινωνία. Ελλειψη σχεδιασμού σημαίνει ασυδοσία μιας αγοράς ανεξέλεγκτης, δηλαδή νεοφιλελευθερισμό με την ουσιαστική σημασία του όρου. Κεντρικός σχεδιασμός σημαίνει οικονομικό εξορθολογισμό, ενώ η ασυδοσία της αγοράς συμβαδίζει με διαφθορά, ρεμούλα, άρα με κατασπατάληση πολύτιμων οικονομικών και ανθρώπινων πόρων.

Πάντως, το ΥΠΕΚΑ όταν αναφέρεται σε πηγές χρηματοδότησης (ΕΣΠΑ, Πράσινο Ταμείο, έσοδα από ημιυπαιθρίους) οφείλει να δώσει στη δημοσιότητα συγκεκριμένες οικονομικές μελέτες ώστε να αξιολογηθούν από ανεξάρτητους, έγκυρους φορείς.

Παράλληλα, η θετική αποτίμηση του προγράμματος δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραβλέψουμε αρκετές ασάφειες και ελλείψεις του προγράμματος:

1 Οι παρεμβάσεις μητροπολιτικού χαρακτήρα δεν συνοδεύονται από σαφείς πολιτικές επιλογές για κάποια επίμαχα ζητήματα, που έχουν αποτελέσει πεδίο σύγκρουσης πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Ενδεικτικά αναφέρω:

* Γήπεδο Παναθηναϊκού: η απομάκρυνσή του σε σύντομο διάστημα από την «καρδιά» της Αθήνας και η δημιουργία πάρκου αποτελεί μείζον ζήτημα για την πόλη.

* Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας: δεν αναφέρεται η χωροθέτηση εγκαταστάσεων στους ορεινούς όγκους και γενικά στην αττική ύπαιθρο.

* Ρέματα της Β. Αττικής (Κηφισός, Ποδονίφτης κ.λπ.): έχουν παραλειφθεί από τον γενικό σχεδιασμό.

* Ελληνικό: κατά τη γνώμη μου, δεν θα έπρεπε να αποκλειστεί η ιδέα της μερικής οικοδόμησης. Η ανέγερση ενός σωστά χωροθετημένου, πρότυπου βιοκλιματικού οικισμού, που θα απέφερε έσοδα, απαραίτητα για απαλλοτριώσεις και δημιουργία πάρκων σε ασφυκτικά πυκνοδομημένες γειτονιές, θα ήταν μια λύση πραγματικής κοινωνικής ευαισθησίας, στη λογική της άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, ώστε να μη συσσωρεύονται όλα τα πλεονεκτήματα σε μία ήδη προνομιούχο περιοχή, αλλά να ωφεληθούν και άλλες.

2 Δεν αντιμετωπίζεται ένα κοινωνικό πρόβλημα που συνοδεύει συχνά τις αναπλάσεις περιοχών: την πληθυσμιακή αλλοίωση εξαιτίας της φυγής των οικονομικά ασθενέστερων κατοίκων, λόγω της ανόδου της αξίας γης. Χρειάζονται ασφαλιστικές δικλίδες κατά της ασύδοτης κερδοσκοπίας.

3 Τέλος, θα ήταν πολύ χρήσιμο εν όψει των εκλογών του φθινοπώρου οι υποψήφιοι δήμαρχοι να πάρουν θέση σχετικά με το Πρόγραμμα Αθήνα-Αττική 2014, όχι με γενικολογίες -θετικές ή αρνητικές-, αλλά με προτάσεις για το αν και πώς μπορούν να υλοποιηθούν οι στόχοι στον δήμο τους.

Εν αναμονή του Ρυθμιστικού στο τέλος του χρόνου…

Της ΜΕΛΙΤΤΑΣ ΓΚΟΥΡΤΣΟΓΙΑΝΝΗ

 Αρχιτέκτων – μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων

Πηγή : Ελευθεροτυπία 2-08-2010