Κάντε διακοπές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό χωρίς έξοδα διαμονής με την ανταλλαγή κατοικιών!

Είναι ένα σύστημα ανταλλαγής εξοχικών κατοικιών όπου η ανταλλαγή γίνεται μέσα στην Ελλάδα όπου μέσω αυτού του site μπορείς να οργανώσεις απεριόριστες ανταλλαγές τα  Σαββατοκύριακα, τις αργίες και φυσικά  τις χειμερινές και καλοκαιρινές διακοπές της οικογένειάς σου όλο το χρόνο και να γνωρίσεις την Ελλάδα.

Περισσότερα μπορείς να μάθεις εδώ

http://www.homeexchange.gr/home/

Μια άλλη αντίστοιχη  υπηρεσία που λειτουργεί παράρτημα της και στην Ελλάδα και μπορείς μέσω αυτής να διοργανώσεις ανταλλαγή κατοικιών σε οποιαδήποτε μέρος του κόσμου είναι το

www.homelinkgreece.org

Στην πρώτη υπηρεσία πληρώνεις 50 ευρώ τον χρόνο για συνδρομή ενώ στην 2η 100-140 σύμφωνα με τις πληροφορίες που είναι γραμμένες εδώ

http://www.tlife.gr/Article/FN/0-4-1578.html

Πηγή : Γεννιά των 700 Ευρώ    πρόσβαση 19-06-10

Οι Έλεγχοι της Πολλαπλής και το περιβαλλοντικό ντάμπινγκ των ενισχύσεων στην Ελλάδα

Στο δείγμα ελέγχου συμπεριλαμβάνονται από φέτος υποχρεωτικά και όσοι δημιουργούν προβλήματα από την μη επιτήρηση των ζώων τους. Οι έλεγχοι αυτοί θα ενισχυθούν και από τις τοπικές υπηρεσίες Κτηνιατρικής.

Σε όσους διαπιστωθούν παραβάσεις ή παρατυπίες που έχουν σχέση τόσο με την τήρηση των υποχρεώσεων τους σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι κανονισμοί και ειδικά το καθεστώς της πολλαπλής συμμόρφωσης όσο και με προβλήματα βλάβης του περιβάλλοντος, θα επιβάλλονται οι προβλεπόμενες κυρώσεις.

Σε όσους δε, υπάρξει υποτροπή δεν θα καταβάλλονται ενισχύσεις μέχρι της πλήρους συμμόρφωσης. Στόχος των ελέγχων είναι η σωστή και διαφανής καταβολή των ενισχύσεων αλλά και η προστασία του περιβάλλοντος απαραίτητου στοιχείου για τη γεωργική και λοιπή ανάπτυξη της περιοχής.

Πηγή : ΠΑΣΕΓΕΣ  πρόσβαση 18-06-10

ΜΕ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΘΑ ΠΑΨΟΥΝ  ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΝΤΑΜΠΙΝΓΚ  ΣΤΙΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ  ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ .

Κηπουρική για άσχετους στο Λόφο του Στρέφη .

Καμιά 50αριά άσχετοι κηπουροί είμαστε πλέον λιγότερο άσχετοι μετά το
σεμινάριο που οργανώσαμε ως ΠΚ 1ου Διαμ. Αθήνας στο Λόφο του Στρέφη. Οι συμμετέχοντες νομίζω το χάρηκαν, ειδικά τη χθεσινή τρίτη μέρα της πρακτικής άσκησης.  

Κ.Κατώπης -Ανυπόμονος Κηπουρός

Φωτό εδω: http://www.ecogreens-gr.org/cpm/thumbnails.php?album=72

Παπακωνσταντίνου Δημήτρης -Γεωπόνος Εκπαιδευτής Ενηλίκων ΕΚΕΠΙΣ/Β  

http://www.ecogreens-gr.org/cpm/displayimage.php?album=72&pos=16

Daniel Goleman:Οικολογική Νοημοσύνη/Χριστίνα Κούρκουλα

Daniel Goleman:Οικολογική Νοημοσύνη

 

Ο Daniel Goleman είναι ψυχολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Έγινε γνωστός με το βιβλίο του «Συναισθηματική Νοημοσύνη», ένα βιβλίο που έκανε αίσθηση στον επιστημονικό κόσμο παρουσιάζοντας την έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης ως ένα σύνολο επίκτητων δεξιοτήτων που βοηθάει το άτομο να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα του – κατά τον Daniel Goleman πολύ πιο σημαντική από τον δείκτη νοημοσύνης (I.Q.). Επίσης έχει ασχοληθεί με την συναισθηματική νοημοσύνη στον χώρο της εργασίας, με τα καταστροφικά συναισθήματα και με την έννοια της κοινωνικής νοημοσύνης.

Με το βιβλίο του «Οικολογική Νοημοσύνη» ο Goleman, κάνει ένα βήμα πιο πέρα στις οικολογικές μας επιλογές και προσπαθεί να φέρει στην επιφάνεια τις κρυμμένες διαδικασίες της παραγωγής ενός «πράσινου προϊόντος» και να εξετάσει τον βαθμό της οικολογικής του συνέπειας σε όλα τα στάδια της δημιουργίας του. Η απόλυτη διαφάνεια τις περισσότερες φορές επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις και ανατρέπει τα οικολογικά δεδομένα.

Έννοιες κλειδιά στην παρουσίαση της πρότασης του είναι η οικολογική νοημοσύνη των καταναλωτών και των εταιρειών που παράγουν αγαθά και η ριζική διαφάνεια στον χώρο της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών. Κατά την άποψή του, η διαμόρφωση οικολογικής νοημοσύνης σε συνδυασμό με την διαφάνεια στα προϊόντα που καταναλώνουμε θα συμβάλλει  στη δημιουργία θετικών αλλαγών.

Οικολογική νοημοσύνη για τον Goleman είναι η ικανότητα προσαρμογής ενός ατόμου στον οικολογικό του χώρο, αξιοποιώντας την εμπειρία του στην διαχείριση του περιβάλλοντός του. Είναι η ευαισθησία ή η ενσυνείδηση που θα μας βοηθήσει να διακρίνουμε τις επιπτώσεις των πράξεών μας στον πλανήτη και στην υγεία μας. Η οικολογική νοημοσύνη επεκτείνει την ενσυναίσθηση (δηλαδή την ικανότητά μας να συμπάσχουμε και να νοιαζόμαστε για τους συνανθρώπους μας) και τις δεξιότητες της συναισθηματικής και κοινωνικής νοημοσύνης στα φυσικά οικοσυστήματα (νιώθουμε οδύνη για τον πλανήτη ή παίρνουμε αποφάσεις για να βελτιώσουμε την κατάστασή του).

Η ανάπτυξη της οικολογικής νοημοσύνης μας θα μας βοηθήσει στην κατανόηση των αφανών συνεπειών και, τελικά, στη συλλογική απόφαση να αλλάξουμε ό,τι μας βλάπτει. Ένα σημαντικό πρόβλημα στη διαμόρφωση της οικολογικής νοημοσύνης μας είναι η «πληροφοριακή ασυμμετρία» όπως ονομάζει ο Goleman την ανισότητα μεταξύ καταναλωτών και εταιρειών στην πρόσβαση σε βασικές πληροφορίες που αφορούν στον κύκλο ζωής των προϊόντων. Επισημαίνει την άγνοια των καταναλωτών σχετικά με τον κύκλο των εργασιών και διαδικασιών που προϋποθέτει η παραγωγή ενός αγαθού, από την πρώτη ύλη έως και την απόσυρσή του και οι τυχόν συνέπειες του τρόπου παραγωγής του. Για παράδειγμα, μπορεί στο παρελθόν οι άνθρωποι να θεωρούσαν θεμιτή και λογική τη χρήση χημικών μεθόδων που χρησιμοποίησε η βιομηχανία για την μαζικοποίηση της παραγωγής αγαθών, όμως σήμερα έχουμε συνειδητοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα που δημιουργεί η ανεξέλεγκτη χρήση των χημικών, τόσο στην υγεία μας όσο και στο φυσικό μας περιβάλλον. Γι΄ αυτό το λόγο, δεν θεωρούμε πλέον λογική τη συνέχιση της χρήσης τους στο μέλλον.

‘Όπως δηλώνει ο ίδιος, στο βιβλίο αυτό καταγράφει το δικό του ταξίδι στον κόσμο της οικολογικής ευαισθητοποίησης, που είχε ως έναυσμα τις συνομιλίες του με τους βιομηχανικούς οικολόγους και το αντικείμενο της επιστήμης τους. Η ανάπτυξη της βιομηχανικής οικολογίας που άρχισε να διαμορφώνεται ως αυτόνομος επιστημονικός κλάδος στην δεκαετία του 1990, σύμφωνα με τον Daniel Goleman, θα συμβάλλει στην οικολογική συνειδητοποίηση μας, καθώς θα παίξει στο μέλλον καθοριστικό ρόλο στην εξασφάλιση της ριζικής διαφάνειας στις διαδικασίες παραγωγής των προϊόντων που καταναλώνουμε, οι οποίες μέχρι σήμερα είναι κρυφές και άγνωστες σε μας. Τις βασικές διεργασίες τις οποίες υφίσταται ένα αγαθό μέχρι να φθάσει στην τελική του μορφή, να καταναλωθεί από τους αγοραστές και στη συνέχεια να αποσυρθεί, καθώς και την οικολογική επιβάρυνση του φυσικού περιβάλλοντος και της υγείας μας από τις επιπτώσεις αυτών των διεργασιών οι βιομηχανικοί οικολόγοι αποκαλούν Ανάλυση Κύκλου Ζωής.

 

 Μέχρι τώρα, ελάχιστα προϊόντα έχουν περάσει από αυτή τη διαδικασία που καταδεικνύει με λεπτομερείς επιστημονικές μετρήσεις το κόστος για το φυσικό περιβάλλον, την υγεία μας και την ευημερία του κοινωνικού συνόλου από την παραγωγή και διάθεση των διαφόρων αγαθών. Γι’ αυτό και ένας πολύ μεγάλος αριθμός προϊόντων που θεωρούμε «οικολογικά» δεν είναι στην πραγματικότητα παρά μόνο κατά ένα μέρος οικολογικά, καθώς εμπεριέχουν αδιαφανείς διαδικασίες.

Σύμφωνα με τον Goleman και τους βιομηχανικούς οικολόγους, οτιδήποτε κατασκευάζεται βιομηχανικά είναι κατά ένα τμήμα του μόνο «φιλικό» προς το περιβάλλον καθώς η διαδικασία να γίνει «πράσινο» ένα προϊόν πρέπει να ειδωθεί ως μια διαδικασία με επιμέρους στάδια και όχι ως κατάσταση. Χαρακτηριστικά ο Goleman αναφέρεται στην διαδικασία κατασκευής γυαλιού που εδώ και χιλιάδες χρόνια από την εποχή των Ρωμαίων έως σήμερα ακολουθούνται στην παραγωγή του τα ίδια στάδια, αν και εκσυγχρονισμένα. Η επεξεργασία της άμμου και η μετάλλαξη της σε γυαλί απαιτεί μια σειρά κύριων διαδικασιών (13 περίπου είναι οι πιο σημαντικές) και μια πληθώρα «μοναδιαίων διεργασιών» (1.959) με επιμέρους επικουρικές διαδικασίες. Σε όλες αυτές υπεισέρχονται υλικά και μέθοδοι παραγωγής που μπορεί να είναι από λίγο ως εξαιρετικά ρυπογόνα και βλαβερά για το περιβάλλον, έτσι ώστε είναι δύσκολο να ελεγχθεί η οικολογική συνέπεια της κύριας διαδικασίας.

Συχνά επίσης σ’ ένα προϊόν επιδεικνύονται επιλεκτικά κάποια χαρακτηριστικά που συνάδουν με την οικολογική συνείδηση των καταναλωτών, προσπαθώντας να τους παραπλανήσουν και να τραβήξουν την προσοχή τους μακριά από τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που έχουν ακολουθήσει τους συμβατικούς κανόνες παραγωγής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αναφέρει ο Goleman είναι τα διάφορα προϊόντα των εταιρειών φαστ-φουντ που διαφημίζονται να είναι απαλλαγμένα από υδρογονωμένα λιπαρά, ενώ στην πραγματικότητα η ζάχαρη, το αλάτι το λίπος και το αλεύρι που περιέχουν αποτελούν από μόνα τους απειλή για την υγεία μας. Αυτή την παραπλάνηση ο Goleman ονομάζει «πράσινο ξέπλυμα» καθώς αποτελεί το περιτύλιγμα του οικολογικού οφέλους χωρίς να είναι στην πραγματικότητα. Πολλά δε από αυτά που χαρακτηρίζονται ως οικολογικά προϊόντα ελάχιστα έχουν ελεγχθεί συστηματικά, σύμφωνα με τον βιομηχανικό οικολόγο Gregory Norris, καθώς δεν έχουν υποστεί την Ανάλυση Κύκλου Ζωής, ενώ οι καταναλωτές συνήθως ασχολούνται με μία και μόνη διάσταση του τι είναι οικολογικό.

Με τις σημερινές συνθήκες βιομηχανικής παραγωγής, οι βλαβερές επιπτώσεις από τις διαδικασίες παραγωγής των αγαθών που καταναλώνουμε είναι πολύ περισσότερες απ’ ότι οι ωφέλειες. Μια πρόταση του Goleman είναι να αγοράζουμε λιγότερα ψωνίζοντας πιο έξυπνα. Και για να ψωνίσουμε πιο έξυπνα χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες για τις συνθήκες παραγωγής των αγαθών που επιλέγουμε. Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε τι επιπτώσεις έχουν στο περιβάλλον και στην υγεία μας αυτά που αγοράζουμε και δεν προσέχουμε ότι δεν τις ξέρουμε! Όπως λέει και ο Goleman, «Υπάρχει στη συνείδησή μας μια θεμελιώδης αποσύνδεση ανάμεσα στο τί κάνουμε και τί αυτό συνεπάγεται. Η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε ενστικτωδώς τη σχέση ανάμεσα στις πράξεις μας και τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτές μας δίνει κάθε περιθώριο να προκαλέσουμε τους κινδύνους που καταγγέλλουμε… Υφιστάμεθα ένα τεράστιο, κοινό πολιτισμικό «τυφλό σημείο».

Και συνεχίζει λέγοντας ότι ο εγκέφαλός μας έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται τις στιγμιαίες αλλαγές στο περιβάλλον μας που έχουν σχέση με τις αυξομειώσεις της θερμοκρασίας, του φωτός και την αντιμετώπιση ενός σταθερού φάσματος  κινδύνων μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια, δεν έχει όμως τη δυνατότητα να διακρίνει απειλές που εξελίσσονται μέσα σε βάθος χρόνου, όπως είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη ή οι καταστροφικές συνέπειες από την κατάχρηση ορισμένων χημικών ουσιών. «Το αντιληπτικό μας σύστημα δεν λαμβάνει τα σήματα κινδύνου όταν η απειλή έρχεται με τη μορφή σταδιακής αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη ή μικροσκοπικών χημικών που αναπτύσσονται στο σώμα μας μέσα σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο εγκέφαλός μας δεν έχει ενσωματωμένο προειδοποιητικό ραντάρ για όλα αυτά». Ο Goleman κάνει αναφορά στον ψυχολόγο Daniel Gilbert ο οποίος θεωρεί ότι οι κλιματικές αλλαγές συμβαίνουν τόσο αργά για τα δεδομένα του ανθρώπινου εγκεφάλου που τις αντιλαμβάνεται ελάχιστα, κάνοντας τους ανθρώπους να δέχονται συναινετικά την καταστροφή του πλανήτη, γεγονός που δεν θα ανέχονταν αν οι αλλαγές συνέβαιναν πολύ γρήγορα.

Πιάνοντας το θέμα της ανακύκλωσης ο Goleman το θεωρεί «ζωτικό ψεύδος», δηλαδή μια καθησυχαστική ιστορία ότι κάνουμε το καθήκον μας απέναντι στο περιβάλλον, ενώ στην πραγματικότητα η καταστροφή που προκαλούμε είναι απείρως μεγαλύτερη: «…οι ‘πράσινες’ ετικέτες και τα προγράμματα ανακύκλωσης μπορεί να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Μας εφησυχάζουν με την ψευδαίσθηση ότι κάνουμε αρκετά, ενώ αγνοούμε τις υπόλοιπες παρενέργειες όσων αγοράζουμε και πράττουμε».

Το πρόβλημα της έλλειψης οικολογικής νοημοσύνης πρέπει να το δούμε συνολικά, καταμερίζοντας τις ευθύνες σε όλες τις πλευρές. Ο Goleman ισχυρίζεται ότι είμαστε όλοι παράλληλα και θύματα και θύτες γιατί έχουμε συλλογικές συνήθειες και τεχνολογίες που έχουμε κληρονομήσει από μια εποχή όταν η ζωή μας ήταν διαφορετική και χωρίς εμφανείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Οι σημερινές συνθήκες μας επιβάλλουν να αναπτύξουμε ένα άλλο είδος ευαισθησίας που συνδέεται με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με τη φύση. Πρέπει να δούμε από άλλη οπτική τους τρόπους της αλληλο-εξάρτησής μας με τη φύση και της προσαρμογής μας στο φυσικό περιβάλλον, καθώς φαίνεται να βιώνουμε στις μέρες μας κάποια πρότυπα συμπεριφοράς που μπορεί να ήταν αποτελεσματικά στο παρελθόν αλλά έχουν καταστροφικές συνέπειες πλέον για τον πλανήτη και για μας τους ίδιους.

Πρέπει λοιπόν να αναπτύξουμε ένα ανώτερο επίπεδο οικολογικής νοημοσύνης που θα μας επιτρέπει να αντιλαμβανόμαστε την πολυπλοκότητα των φυσικών συστημάτων σε μικρο- και μακρο-επίπεδο, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις ποικίλες προκλήσεις του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό το λόγο, ο Goleman ισχυρίζεται ότι πρέπει να εξοικειωθούμε με ένα νέο είδος μαθηματικών που θα μας βοηθήσει να μετρήσουμε τις συνέπειες των καθημερινών μας επιλογών, για παράδειγμα ποιό είναι το αποτύπωμα άνθρακα (πόσα γραμμάρια εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα εμπερικλείεται στις διαδικασίες παραγωγής, διακίνησης και κατανάλωσης) σ’ ένα σακουλάκι πατατάκια ή πολύ περισσότερο στα προϊόντα ενός τυπικού σούπερ-μάρκετ;

Για να αναπτύξουμε τη συλλογική οικολογική νοημοσύνη μας πρέπει να εξασκηθούμε έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε τις αρνητικές συνέπειες σε τρία επίπεδα; Αυτό της γεώσφαιρας (που περιλαμβάνει γη, αέρα, νερό και κλίμα), της βιόσφαιρας (που περιλαμβάνει το σώμα μας, τη χλωρίδα και την πανίδα) και της κοινωνιόσφαιρας (που περιλαμβάνει τις ανθρώπινες σχέσεις, όπως είναι οι εργασιακές σχέσεις). Η υπερθέρμανση του πλανήτη, ο ευτροφισμός (δηλαδή η μόλυνση του νερού με υπολείμματα λιπασμάτων που δημιουργούν εκρηκτική ανάπτυξη φυκιών και καταπνίγουν άλλα είδη), η έκθεση του ανθρώπινου σώματος σε ποικίλες ποσότητες χημικών μέσω της τροφής, των καλλυντικών και της ρύπανσης, η παιδική εργασία, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η εκμετάλλευση των εργατών στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι μερικά ενδεικτικά παραδείγματα των αρνητικών συνεπειών στα παραπάνω τρία επίπεδα, από τον κύκλο ζωής των αγαθών που καταναλώνουμε.

Μέσω της δημοσιοποίησης των στοιχείων που αποκαλύπτουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις, και της χρήσης ειδικής τεχνολογίας μπορεί να γίνει εφικτή η εξασφάλιση της ριζικής διαφάνειας, η οποία για να είναι αξιόπιστη πρέπει να είναι έγκυρη, αμερόληπτη και περιεκτική (σε όλο το φάσμα του κύκλου ζωής ενός προϊόντος) Ο Goleman κάνει εκτενή αναφορά στην εταιρεία GoodGuide η οποία είναι πρωτοπόρος στον τομέα αυτό προσπαθώντας να βρει τρόπους για τον έλεγχο των περιβαλλοντικών και υγειονομικών επιπτώσεων των αγαθών που καταναλώνουμε. Ένας από τους δημιουργούς της, ο βιομηχανικός οικολόγος Dara O’ Rourke, έχει επικεντρώσει τις προσπάθειές του στη δημιουργία μιας μεθόδου που να δίνει τη δυνατότητα στους καταναλωτές να γνωρίζουν τις πραγματικές συνέπειες όσων αγοράζουν. Το γεγονός αυτό, κατά την άποψη του Goleman, θα μας βοηθήσει να κάνουμε πιο ηθικές επιλογές, δηλαδή να παίρνουμε αποφάσεις πολιτικά ορθές για τον πλανήτη και την υγεία μας.

Όμως οι νέες τεχνολογίες δεν είναι επαρκής προϋπόθεση για την ποθητή αλλαγή στον τρόπο παραγωγής και απόσυρσης των αγαθών που καταναλώνουμε. Η ριζική διαφάνεια θα αποκτήσει δύναμη στην αγορά όταν γίνει κοινή πρακτική σε ευρεία κλίμακα και τούτο είναι εφικτό μέσω της κοινωνικής δικτύωσης, που επιτρέπει την μετάδοση πληροφοριών για ένα προϊόν σε διάφορες ομάδες καταναλωτών. Ως παράδειγμα ο Goldman αναφέρει την κινητοποίηση των αγροτών σε περιοχή της Ινδίας όπου λειτουργεί εργοστάσιο εμφιάλωσης της Coca-Cola που τους έδινε να χρησιμοποιήσουν στα χωράφια τους την απόβλητη λάσπη της εμφιάλωσης, στην οποία ανακάλυψαν μεγάλες ποσότητες βαρέων μετάλλων. Η κινητοποίηση των αγροτών είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του εργοστασίου για να επαναλειτουργήσει με νέους περιβαλλοντικά ευνοϊκούς όρους και την ευαισθητοποίηση του κοινού αλλά και της ίδιας της εταιρείας σε θέματα διαχείρισης του νερού σε διεθνές επίπεδο.

Ένα στοιχείο που επισημαίνεται είναι η σχετικότητα στον ορισμό της επικινδυνότητας ή της τοξικότητας ενός προϊόντος που καθορίζεται με διαφορετικά κριτήρια από χώρα σε χώρα, εκφράζοντας συχνά τη δύναμη των καταναλωτών να πιέσουν για τη λήψη μέτρων. Για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ πιο αυστηρά κριτήρια στην αποδοχή των χημικών ουσιών από τις ΗΠΑ. Μάλιστα, έχει τη δυνατότητα χρησιμοποιώντας ως εργαλείο το πρόγραμμα REACH να ανιχνεύσει και να καταγράψει την επικινδυνότητα των χημικών ουσιών. Σαν αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, πολλά χημικά συντηρητικά που επιτρέπονται σε τρόφιμα και καλλυντικά στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι απαγορευμένα στην Ευρώπη.

 Στα κεφάλαια 12 και 13 του βιβλίου του ο Goleman δίνει εκτενείς πληροφορίες για την τοξικότητα συγκεκριμένων προϊόντων που χρησιμοποιούνται ευρέως, όπως είναι τα σαμπουάν και αναλύει από την σκοπιά της νευροεπιστήμης τη σχέση που έχουν οι αποφάσεις μας ως καταναλωτών με τις ανησυχίες και τους φόβους που είναι καταγεγραμμένοι στον εγκέφαλό μας μέσω της αμυγδαλής. «Όταν η αμυγδαλή πάει για ψώνια» μας λέει ο Goleman, «μας διατηρεί σε ετοιμότητα για πιθανούς κινδύνους στα όσα αγοράζουμε. Και μόνη η δυνατότητα κινδύνου σε ένα προϊόν διεγείρει την πλέον πρωτόγονη στρατηγική ασφαλείας του εγκεφάλου: αποφύγετε αυτό που ίσως να είναι επικίνδυνο».

Το θέμα της οικολογικής νοημοσύνης φαίνεται να τον απασχολεί όχι μόνο από την πλευρά των καταναλωτών, αλλά ασχολείται και με τις στρατηγικές των πωλητών, παρουσιάζοντας μια σειρά επιχειρήσεων όπως η Procter and Gamble, η EOSTA, η FiberMark κ.ά. που έχουν προβλέψει την οικολογική στροφή των αγοραστών και έχουν προχωρήσει σε βελτιώσεις προς την κατεύθυνση της ριζικής διαφάνειας στην αγορά. Οι επιχειρηματίες αυτοί έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα επειδή έχουν πεισθεί ότι η εταιρική κοινωνική υπευθυνότητα και η λήψη περιβαλλοντικών μέτρων μπορεί να τους βελτιώσει την καλή φήμη, την αξία της φίρμας αλλά και το κόστος των προϊόντων τους. Άλλωστε, οι εταιρείες που αντιλαμβάνονται την ανάγκη για οικολογικές βελτιώσεις έχουν ανταγωνιστικό όφελος, καθώς ανταποκρίνονται στα κριτήρια της νεότερης γενιάς καταναλωτών που δείχνουν να είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος. Η ριζική διαφάνεια φαίνεται ότι μπορεί να ενώσει τους φαινομενικά αντίθετους πόλους, και να κάνει να συμβαδίσουν οι αξίες των καταναλωτών  και το συμφέρον της εταιρείας.

Κλείνοντας το βιβλίο του ο Goleman επισημαίνει την ανάγκη να πάρουμε όχι διορθωτικά αλλά θεραπευτικά μέτρα για την κατάσταση που εμείς δημιουργήσαμε στο περιβάλλον, καταναλώνοντας αλόγιστα τον φυσικό πλούτο του πλανήτη μας.

Χριστίνα Κούρκουλα

TKAA:Καταργούνται γιατί δεν εκπλήρωσαν τον σκοπό για τον οποίον συστάθηκαν

Οι εργαζόμενοι στα Τοπικά Κέντρα Αγροτικής Ανάπτυξης (ΤΚΑΑ) θα μετατεθούν σε άλλες υπηρεσίες του υπουργείου, ενώ οι πλέον επιστημονικά καταρτισμένοι από αυτούς θα αξιοποιηθούν στις κεντρικές του υπηρεσίες. Τα ΤΚΑΑ, ωστόσο, δεν πρόκειται να συνεχίσουν να λειτουργούν, καθώς αποτελούν έναν δαπανηρό πλεονασμό στην τωρινή διάρθρωση της αγροτικής πολιτικής – ανέφερε στη Βουλή, η υπουργός Κατερίνα Μπατζελή, απαντώντας σε επερώτηση της ΝΔ.

Αναπτύσσοντας την επερώτησή τους, οι βουλευτές της ΝΔ Γ. Κασαπίδης, Λ. Αυγενάκης, Γ. Κοντογιάννης, Γ. Αποστολάκος, Ε. Τσουμάνη-Σπέντζα, καθώς και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, Αλέξανδρος Κοντός, παραδέχθηκαν πως η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν υλοποίησε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πολιτική της σχετικά με τα Κέντρα, αλλ’ από την άλλη, η λειτουργία τους παραμένει αναγκαία. 

«Η προσπάθεια που έγινε με τα ΤΚΑΑ, ήταν να προσληφθούν γεωπόνοι και επιστήμονες, νέοι άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν και να είναι δίπλα στον αγρότη. Τώρα, τους ξανακάνουμε γραφειοκράτες. Αντί να προσλάβουμε και άλλους γεωτεχνικούς, αντί να αξιοποιήσουμε αυτούς που έχουμε πάρει, τους φέρνουμε δίπλα στο υπουργείο», παρατήρησε μεταξύ άλλων ο Αλέξανδρος Κοντός, υπενθυμίζοντας την παροιμία «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι».

Παράλληλα, ο κ. Κοντός κατηγόρησε την κυβέρνηση για τους σχεδιασμούς της σε σχέση με τον ΕΛΓΑ, προειδοποιώντας πως η κατάθεση του σχεδίου νόμου που έχει δει την δημοσιότητα, σχετικά με την αναμόρφωσή του Οργανισμού, αποτελεί για τη ΝΔ «casus belli».

«Έχει απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό ο ΕΛΓΑ που οι αγρότες δεν υποβάλλουν δηλώσεις, αφού τα εκτιμητικά που θα καταβάλουν θα είναι περισσότερα από τις αποζημιώσεις που θα λάβουν. Τα 4 δισ. ευρώ που είναι το συνολικό χρέος του ΕΛΓΑ, είναι χρήματα που δόθηκαν με δίκαιο και αντικειμενικό τρόπο στους αγρότες για να αντιμετωπίσουν τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Ας μας πει η κυβέρνηση, αν το 1 εκατ. και πλέον των αγροτών μας, δεν αξίζει να συμμετέχουν στο 1% του χρέους», ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Κοντός. 

Η υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης επισκόπησε την πολιτική της ΝΔ σε σχέση με τα ΤΚΑΑ, εκτιμώντας πως τα τελευταία, «δεν εκπλήρωσαν τον σκοπό για τον οποίον συστάθηκαν: Δεν είχαν αντικείμενο, δεν εξέδωσαν κανένα έγγραφο και δεν υπήρξε κανένα ίχνος οδηγίας του υπουργείου προς αυτά. Οι υπηρεσίες τους ήσαν σχεδόν μηδενικές». 

Και όμως, για τα ΤΚΑΑ «δαπανήθηκαν 5,5 εκατ. ευρώ για μισθούς προσωπικού και 940 εκατ. για εξοπλισμό που παρέμεινε αναξιοποίητος. Αυτό είναι το συνολικό κόστος, που στην περίοδο που διανύουμε, είναι περιττό και αναποτελεσματικό για τον τρόπο που λειτουργεί ένα Δημόσιο», ανέφερε η υπουργός. 

«Και χωρίς αυτά, το υπουργείο έχει άλλες 145 υπηρεσίες σε περιφερειακό επίπεδο», συμπλήρωσε. 

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Παπουτσής εκτίμησε ότι «ο πραγματικός λόγος ίδρυσης των ΤΚΑΑ, ήταν οι ρουσφετολογικές ρυθμίσεις και οι πελατειακές σχέσεις της ΝΔ με ορισμένους φορείς των ΟΤΑ». 

Απαντώντας στην ερώτηση ποιος θα αντικαταστήσει τα ΤΚΑΑ στο ρόλο της ενημέρωσης των αγροτών, η κα Μπατζελή υπέδειξε τα γραφεία αγροτικής ανάπτυξης (που λειτουργούν ήδη στις νομαρχίες με πρωτοβουλία της διακυβέρνησης της ΝΔ) στο πλαίσιο του σχεδίου «Καλλικράτη». Όσο για τον ΕΛΓΑ, «κατανοώ το casus belli, γιατί κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου θα φανεί πώς χρεώθηκε κατά 4,2 δισ. ευρώ το κράτος. Γιατί αν τα χρήματα αυτά τα έπαιρναν οι αγρότες, θα ήσασταν τώρα κυβέρνηση – αλλά δεν τα πήραν. Ήταν στοχοθετημένα και δομημένα διαφορετικά. Ήταν τόσα πολλά τα λεφτά που έδωσε ο ΕΛΓΑ, που θα έπρεπε και το εισόδημα των αγροτών να είχε αυξηθεί και η ανταγωνιστικότητα και η ποιότητα των προϊόντων να είχε βελτιωθεί. Δεν μπορεί να εξηγηθεί πώς δεν έπιασαν τόπο στην ελληνική ύπαιθρο», ανέφερε η υπουργός. 

Από πλευράς ΛΑΟΣ ο Γ. Καρατζαφέρης κάλεσε την κα Μπατζελή «να πάρει τους κτηνιάτρους και τους γεωπόνους από τα γραφεία και να τους στείλει στη στάνη και στο χωράφι», ενώ η Ευαγγελία Αμανατίδου-Πασχαλίδου (ΣΥΡΙΖΑ) εξέφρασε τις έντονες ανησυχίες της για την «έλλειψη σχεδιασμού και στήριξης της αγροτικής πολιτικής» και προειδοποίησε πως «η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει μια χώρα που δεν θα παράγει».

Ο Καλλικράτης δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός ,αλλά ευκαιρία να πάρουν οι πολίτες περισσότερα στα χέρια τους

Ομως, ο «Καλλικράτης -αν εξαιρέσουμε τις οικονομίες κλίμακας, που η συνένωση των 1.000 δήμων θα προσφέρει- δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Είναι απλώς μια ευκαιρία για τις τοπικές κοινωνίες να πάρουν περισσότερα πράγματα στα χέρια τους και να τα βελτιώσουν. Απελευθερώνει διαδικασίες έτσι ώστε να επιτρέψει στους κατοίκους κάθε περιοχής να πάνε καλύτερα ή -κι ας μην το φοβόμαστε αυτό- χειρότερα. Κάτι που διαρκώς ξεχνάμε στην Ελλάδα είναι ότι η δημοκρατία δεν είναι δώρο χωρίς τίμημα. Προσφέρεται μαζί με τις ευθύνες. Οπότε, ας θεωρούμε σίγουρο ότι κάποια από τα νέα διοικητικά σχήματα θα πάνε καλύτερα και κάποια χειρότερα. Πρέπει να θεωρούμε και κάτι άλλο σίγουρο: Πριν τα πράγματα πάνε καλύτερα, είναι σίγουρο ότι θα πάνε χειρότερα. Κάθε μεταρρύθμιση δεν έχει μόνο τριβές, χρειάζεται και χρόνο ωρίμασης. Πέρα από τις δυσαρέσκειες και την αμηχανία που φυσιολογικά κάθε αλλαγή επιφέρει, ακόμη και άνθρωποι με τις καλύτερες προθέσεις χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν. Τα καράβια δεν αλλάζουν ρότα αυτόματα. Ειδικά όταν εμφιλοχωρούν δημοκρατικές διαδικασίες. Η δημοκρατία είναι μια διαδικασία πειθούς, δοκιμής και λάθους. Στην Ελλάδα έκανε, μέχρι το 1974, 145 χρόνια για να στεριώσει. Μόνο από την Τοπική Αυτοδιοίκηση περιμένουμε να λειτουργήσει άψογα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Ο «Καλλικράτης» είναι μια μεγάλη πρόκληση για κάθε τοπική κοινωνία. Αυτή -ως νοικοκύρης- ξέρει πολύ καλύτερα τα προβλήματα από τον μουσαφίρη γραφειοκράτη της Αθήνας. Τώρα της λύνονται και τα χέρια ώστε να δώσει τις καλύτερες δυνατές λύσεις. Μπορεί να ιεραρχήσει τα προβλήματα, τους επίδοξους άρχοντές τους, να μετρήσει τα λεφτά της, να κάνει λάθη και να τα διορθώσει. Οσο για τους τρόφιμους της γνωστής πλατείας των Αθηνών, οι οποίοι σίγουρα με τα πρώτα προβλήματα θα σηκώσουν το δάχτυλο, κάποιος πρέπει να τους θυμίσει ότι, πριν ασχοληθούν με το Σουφλί, ας κοιτάξουν λίγο κάτω, και να μαζέψουν κανένα σκουπίδι. Και η πλατεία Κολωνακίου ζέχνει.

Πηγή :Καθημερινή

Οικολογική Νοημοσύνη το βιβλίο της Λέσχης μας .

Οικολογική Νοημοσύνη

Το καινούργιο του βιβλίο ο συγγραφέας του best seller «Συναισθηματική Νοημοσύνη» Ντάνιελ Γκόλμαν ασχολείται με τη λογική σύμφωνα με την οποία μπορούν οι καταναλωτές -δηλαδή όλοι μας- να φερθούν ευφυώς, να μάθουν να συνυπολογίζουν στην καθημερινή τους ζωή τις «άγνωστες» και συχνά «κρυμμένες» οικολογικές συνέπειες των προϊόντων που αγοράζουν ή γενικά μεταχειρίζονται.
«Ο κόσμος μας, ένας κόσμος υλικής αφθονίας, φέρει ένα κρυμμένο τίμημα. Δεν μπορούμε να δούμε τον βαθμό στον οποίο τα πράγματα που αγοράζουμε και χρησιμοποιούμε καθημερινά έχουν κόστος σε άλλα επίπεδα – αγνοούμε τι στοιχίζουν στον πλανήτη.[…] Το καθένα από αυτά τα πράγματα έχει τη δική του ιστορία και το δικό του μέλλον, καταβολές και καταλήξεις που παραμένουν εν πολλοίς κρυφές για μας, μια σειρά επιπτώσεων που απορρέουν σταδιακά από την αρχική εξαγωγή ή παραγωγή των συστατικών του, κατά την κατασκευή και μεταφορά του, μέσω των ανεπαίσθητων συνεπειών της χρήσης του στα σπίτια και τους χώρους εργασίας μας, μέχρι την ημέρα που απαλλασσόμαστε από αυτό. Εντούτοις, οι αόρατες συνέπειες όλων αυτών των πραγμάτων μπορεί να είναι η πιο σημαντική πτυχή τους», σημειώνει μεταξύ άλλων στον Πρόλογό του ο Ντάνιελ Γκόλμαν.
Σε προηγούμενα έργα του ο αμερικανός ψυχολόγος και δημοσιογράφος έχει ασχοληθεί με το τι σημαίνει να είναι κανείς ευφυής ως προς τα συναισθήματά του και ως προς τις κοινωνικές του συμπεριφορές («Συναισθηματική Νοημοσύνη»,1996, «Καταστροφικά Συναισθήματα», 2005 και «Κοινωνική Νοημοσύνη», 2006 – όλα από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»). Στην «Οικολογική Νοημοσύνη» εξετάζει πώς μπορεί να είναι κανείς ευφυής -να υιοθετήσει δηλαδή μια μη επιβλαβή συμπεριφορά- στη σχέση του με τον πλανήτη.
Το βιβλίο καταγράφει αρχικά τις συνομιλίες του Γκόλμαν ως στοιχείο της προσωπικής του έρευνας με ειδικούς της βιομηχανικής οικολογίας, ενός καινούργιου επιστημονικού κλάδου με αντικείμενο ακριβώς τις αναλύσεις των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από την κατασκευή και τη χρήση έως την τελική απόρριψη των προϊόντων. Στη συνέχεια εξετάζει τους λόγους για τους οποίους οι πληροφορίες αυτές παραμένουν συνήθως κρυμμένες από το ευρύ κοινό και υποστηρίζει τη λογική της «ριζικής διαφάνειας» εκ μέρους των εταιρειών.
Σύμφωνα με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, οι συναισθηματικές αντιδράσεις των καταναλωτών στις αρνητικές συνέπειες στον πλανήτη από τη μη οικολογική παραγωγή των προϊόντων ενδέχεται να επηρεάσουν τις πωλήσεις. Με βάση αυτή τη διαπίστωση, ο Γκόλμαν, στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, περνά από την ψυχολογία των αγοραστών στις στρατηγικές των πωλητών. Συνομιλεί με επιχειρηματίες που έχουν ήδη προβεί σε «οικολογικές» αλλαγές στην αλυσίδα παραγωγής των προϊόντων τους και επιχειρεί να ασκήσει θετική επίδραση προς αυτή κατεύθυνση σε άλλους που ακόμα διστάζουν.

Έγραψαν για το βιβλίο:

Ο Daniel Goleman επιστρέφει με ένα πόνημα για το μείζον θέμα της εποχής, την οικολογική συνείδηση. Ως αντίβαρο στην οικολογική αναισθησία που χαρακτηρίζει εταιρείες και καταναλωτές από τον 20ό αιώνα μέχρι σήμερα, ο Goleman θυμίζει την έμφυτη οικολογική συμπεριφορά που ενυπάρχει σε ορισμένες απομονωμένες παραδοσιακές κοινωνίες, όπως οι Θιβετιανοί οικισμοί. Με γραφή πραγματικά συναρπαστική.

Ελπίδα Πασαμιχάλη, Bookpress, τ.χ. 4, 12.2009

Στα κεφάλαια του βιβλίου ο αναγνώστης θα βρει την περιγραφή πολλών νευροψυχολογικών μηχανισμών που επιχειρούν να κατανοήσουν και ενδεχομένως να εξηγήσουν τις μη συνειδητές προϋποθέσεις της οικολογικής βαρβαρότητας που όλοι βιώνουμε επώδυνα σήμερα. Βασιζόμενος σε τέτοια νευροψυχολογικά εξηγητικά σχήματα και αναζητώντας κάποια πρότυπα οικολογικής σύνεσης στη στάση ζωής των κατοίκων κάποιων απομονωμένων θιβετιανών οικισμών, προτείνει την ανάπτυξη της «οικολογικής νοημοσύνης», που όλοι διαθέτουμε από τη φύση μας, ως έξοδο (ή μήπως ως παρηγοριά;) από τα αυτοκαταστροφικά αδιέξοδα της σύγχρονης ζωής.

Ιδού πώς περιγράφει ο ίδιος την οικολογική νοημοσύνη: «Τον τύπο αυτό της σοφίας που έχει διατηρήσει εκείνο το μικροσκοπικό χωριό των Ιμαλαΐων ζωντανό για αιώνες τον ονομάζω «οικολογική νοημοσύνη», με την έννοια ότι απευθύνεται στην ικανότητά μας να προσαρμοζόμαστε στον οικολογικό μας χώρο. Το οικολογικό στοιχείο αναφέρεται σε μια κατανόηση των οργανισμών και των οικοσυστημάτων τους, ενώ η νοημοσύνη παρέχει τη δυνατότητα να μάθουμε από την εμπειρία μας και να φερθούμε αποτελεσματικά απέναντι στο περιβάλλον μας. Η οικολογική νοημοσύνη μάς επιτρέπει να θέσουμε σε εφαρμογή όσα μαθαίνουμε για το πώς η ανθρώπινη δραστηριότητα καταπατά τα οικοσυστήματα, ούτως ώστε να κάνουμε λιγότερο κακό και να ξαναζήσουμε κατά τρόπο υποφερτό στη γωνιά που μας αναλογεί -και που πλέον είναι ο πλανήτης ολόκληρος».

Σπύρος Μανουσέλης, Ελευθεροτυπία, 31.10.2009

Διαμαρτύρονται για την ακρίβεια και αφήνουν τα καρότσια στο ταμείο

«Αφήστε το στο ταμείο!»
Νέα διαμαρτυρία στην Κατερίνη, την Τετάρτη 26 Μαΐου 2010,
στις 18:30 μπροστά στο κτίριο της Νομαρχίας.
Την Τετάρτη θα είμαστε περισσότεροι!
Αντιδρούμε, γιατί δεν περιμένουμε από κανέναν!
Φίλοι, να είστε όλοι εκεί!
Φίλες και φίλοι, αντιδράστε! Οργανωθείτε! Γιατί, σ’ εμάς, τους απλούς πολίτες,
κανείς δεν πρόκειται να χαρίσει κάτι. Γεμίστε τα καρότσια σας με ότι .τραβάει η ψυχή
σας και εγκαταλείψτε τα μέσα στα Super Market!

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο χώρος μπροστά στα ταμεία γνωστής γερμανικής αλυσίδας
σούπερ μάρκετ στην Κατερίνη, φράκαρε από δεκάδες «ορφανά» καρότσια, γεμάτα με
προϊόντα. Οι ταμίες και οι υπεύθυνοι του καταστήματος κοιτούσαν έκπληκτοι τους 35
και πλέον πελάτες να τα παρατούν εκεί και να αποχωρούν ομαδικά, δηλώνοντας πως δεν
έχουν τα χρήματα για να πληρώσουν αυτά που ήθελαν να αγοράσουν.
Στο σούπερ μάρκετ επικράτησε πανικός! Τρομαγμένη η υπεύθυνη του καταστήματος, αφού
πήρε οδηγίες από τα κεντρικά της Αθήνας, κάλεσε την αστυνομία, η οποία έφτασε λίγα
λεπτά αργότερα. «Δεν κλέψαμε κανέναν, δεν φοράμε κουκούλες, στο ένα χέρι κρατάμε το
παιδί μας και στο άλλο την αστυνομική μας ταυτότητα. Δεν κρυβόμαστε από κανέναν!
Όπως μπαίνεις σε ένα κατάστημα ρούχων και μετά από πρόβα δύο ωρών δεν αγοράζεις
κανένα από τα οχτώ πουκάμισα που δοκίμασες, έτσι κάναμε κι εμείς», είπαμε στους
-επίσης έκπληκτους- αστυνομικούς και
αφού δόθηκαν αμοιβαίες εξηγήσεις, το θέμα έληξε!

Τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Πιερίας αντιδρούν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για
τις ακριβές τιμές των προϊόντων και προτείνουν σε όλους τους πολίτες της χώρας το
«Αφήστε το στο Ταμείο», μέχρι να πέσουν οι τιμές. Η δράση ήδη μεταφέρεται και σε
άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως πχ στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα και στη Βέροια.
«Αντιδρούμε, γιατί δεν περιμένουμε από κανέναν!»
Ας λάβουν οι αρμόδιοι το μήνυμα ότι δεν είμαστε φοβισμένοι και θα αντιδρούμε όλο και
ποιο έντονα. Η επιλεκτική επιβολή φόρων σε χαμηλόμισθους και συνταξιούχους, η
δραστική μείωση του εισοδήματός μας και τα κέρδη των μεγαλοκαρχαριών στα ύψη,
αποτελούν θρασύτατη πρόκληση και συσσωρεύουν ΘΥΜΟ. Μεγάλο θυμό!
Όλοι μαζί απευθύνουμε στον υπουργό Οικονομικών της χώρας μας το παρακάτω απλό
ερώτημα: Γιατί επιτρέπετε το ίδιο προϊόν να πωλείται στην Ελλάδα 40% – 80%
ακριβότερα απ’ ότι στη Γερμανία; Γιατί δεν προστατεύετε τους πολίτες σας κύριε
Υπουργέ;
Ζητούμε συγνώμη από τους υπαλλήλους που ταλαιπωρήθηκαν και θα συνεχίσουν να
ταλαιπωρούνται από τη δράση αυτή. Έτσι όμως ταλαιπωρούμαστε -δικαιολογημένα- όλοι σε
μια πορεία ή σε μια απεργία.
Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας
Η ομάδας στο διαδίκτυο: Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ, και στο Facebook

ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

 ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ 

 Ο Γκουρού της Ποιότητας E.W Deming το 1980 έγραφε : «Στο τέλος του αιώνα θα υπάρχουν δύο είδη επιχειρήσεων .Αυτές που εφαρμόζουν Συστήματα Ολικής Ποιότητας  και εκείνες που δεν θα υπάρχουν πλέον στον επιχειρηματικό χώρο ». Ο αφορισμός αυτός ίσως ακούγεται υπερβολικός .

Το γεγονός όμως ότι ζούμε σε ένα έντονα ανταγωνιστικό και παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον χωρίς το δίχτυ προστασίας της κοινής Αγροτικής Πολιτικής  που είχαμε γνωρίσει χρόνια τώρα μας κάνει να πιστεύουμε  πως η επιβίωση και η αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων επηρεάζεται σημαντικά από την υιοθέτηση προγραμμάτων ποιότητας .

Η έννοια της ποιότητας στον γεωργικό τομέα δεν είναι καινούργια  .

Η ποιότητα υπάρχει από την εμφάνιση του ανθρώπινου είδους  και συνδέθηκε τόσο με τις εντυπωσιακές κατασκευές στην αρχαία Αίγυπτο των Φαραώ , την αρχαία Ελλάδα της Χρυσής Εποχής του Περικλέους, όσο και με τη διάδοση της φιλοσοφικής σκέψης  από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα .

Υποστηρίζεται ότι  τα θεμέλια της ποιότητας και οι βασικές αρχές της τέθηκαν από τους φιλοσόφους της Αρχαίας Αθήνας Αριστοτέλη και Σωκράτη και της Κίνας Sun-Tsu  (Brocka &Brocka 1992)

Στις ημέρες μας η έννοια της ποιότητας έχει εξελιχθεί και μεταλλαχθεί σε μια καινούρια φιλοσοφία η οποία καλύπτει ολόκληρη την επιχείρηση (Deming 1988  and Crosby  1998)   έχει στρατηγικό περιεχόμενο και προοπτική (Okland 1986) και έχει ως απώτερο στόχο  την ικανοποίηση των αναγκών του πελάτη (Juran 1988)

Οι επιχειρήσεις που παρακολουθούν από κοντά τις εντυπωσιακές αλλαγές στο  περιβάλλον τους δείχνουν  πραγματικά αποφασισμένες  να προσφέρουν προιόντα που η ποιότητά τους να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του καταναλωτή-πελάτη

Όμως η ποιότητα δεν καθορίζεται μόνον από τον πελάτη . Η τουλάχιστον δεν επικρατούσε πάντα αυτή η αντίληψη .

Τέσσερις διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις στην έννοια και στη σημασία  της ποιότητας  αναπτύχθηκαν και δείχνουν τους προσανατολισμούς που επικράτησαν κατά καιρούς στη διοίκηση και στη δράση των επιχειρήσεων .

(  Πετρίδου Ευγενία  2000 )

Η φιλοσοφική προσέγγιση  θεωρεί την ποιότητα ως μια έννοια η οποία είναι συνώνυμη των αρχαίων ελληνικών αρετών  «αρετή και τελειότητα »

Έτσι η προσπάθεια πολλών επιχειρήσεων να προσεγγίσουν την ποιότητα με τη φιλοσοφική της διάσταση τους οδήγησε σε ενέργειες  που αποσκοπούσαν στην τελειότητα ,στην ανεύρεση της ουσίας της ποιότητας ,που όμως πρακτικά είχαν αδυναμίες να αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητά τους .

Η οικονομική προσέγγιση θεωρεί ότι οι νόμοι της αγοράς καθορίζουν την ποιότητα των προιόντων προς πώληση .έτσι συνδέεται η ποιότητα ενός προιόντος με την αξία και την τιμή του . Σύμφωνα με τα παραδοσιακά  οικονομικά μοντέλα για τις προτιμήσεις των καταναλωτών αποφασιστικός παράγοντας είναι η τιμή του προιόντος  ή οποία όσο μειώνεται  τόσο απομακρύνεται  από τα  πρότυπα ποιότητας . Η υπερβολική αποδοχή αυτής από τις Αμερικανικές επιχειρήσεις της οικονομικής αυτής προσέγγισης της ποιότητας τις οδήγησε  στην απόκτηση κακής φήμης  των προιόντων τους  σε σχέση με τις αντίστοιχες Ιαπωνικές  ,ιδιαίτερα  μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο .

Η τεχνοκρατική προσέγγιση  θεωρεί την ποιότητα όχι ως την «ωραιότητα» και την «λαμπερότητα» αλλά ως την αυστηρή και συστηματική τήρηση των προδιαγραφών  στη παραγωγική διαδικασία .Εκπρόσωποι αυτής της θεώρησης όπως ο Juran και  o Grosby χρησιμοποίησαν τον στατιστικό ποιοτικό έλεγχο για την διασφάλιση της ποιότητας στα πλαίσια αυτής της προσέγγισης

Οι ολοένα αυξανόμενες ανταγωνιστικές τάσεις ,η παγκοσμιοποίηση των αγορών ,η εμφάνιση στην παροχή υπηρεσιών ,οι προσπάθειες των επιχειρήσεων να διατηρούν περισσότερο αφοσιωμένους πελάτες συνέβαλαν στην εμφάνιση μιας καινούριας  προσέγγισης  για την ποιότητα  η οποία διαφέρει σημαντικά από τις προγενέστερες .Είναι η προσέγγιση της ποιότητας  που είναι προσανατολισμένη στην αγορά ,στο μάρκετινγκ.

Σύμφωνα λοιπόν με την μάρκετινγκ θεώρηση  ,η ποιότητα καθορίζεται από τον πελάτη και μπορεί να μετρηθεί μόνο  με βάση την τήρηση  προδιαγραφών στην παραγωγή .

Σήμερα το σημαντικότερο κριτήριο για την ποιότητα ενός προιόντος   ή μιας υπηρεσίας είναι η πλήρης και κατά το δυνατόν ικανοποίηση του πελάτη . Ότι ικανοποιεί πλήρως τον πελάτη μέσα σε ορισμένα χρονικά όρια κόστους  παραγωγής είναι ποιοτικό .

Θεωρητικοί της ποιότητας που χάραξαν δρόμους και επηρέασαν την σκέψη στη Διοίκηση της ποιότητας είναι οι Grosby, Juran ,Ishikawa, Feigenbaum, Deming. Οι Juran και Deming  θεωρούνται οι πρωτεργάτες του Ιαπωνικού θαύματος  και οι αρχιτέκτονες της «επανάστασης –αναγέννησης » της ποιότητας στη χώρα αυτή .

Ο Philip Crosby είναι ευρύτερα γνωστός από τη φιλοσοφία του για τα « μηδέν λάθη» .Κατά την άποψή του ,το μόνο στάνταρ  απόδοσης για κάθε επιχείρηση που επιδιώκει την ποιότητα ,είναι να μην υπάρχει  κανένα ελαττωματικό προιόν .

Ο Ishikawa  θεωρείται ο  πατέρας των Κύκλων Ποιότητας  και είναι από τους πρώτους που χρησιμοποίησε τον όρο Ποιοτικός Έλεγχος  σε ολόκληρη την επιχείρηση .Θεωρεί τον Ποιοτικό Έλεγχο σαν μια επανάσταση στη διοικητική σκέψη  και προτείνει μια συγκεκριμένη διαδικασία  για την διασφάλιση  της ποιότητας .

Ο Deming είναι ο άνθρωπος  ο οποίος συνέδεσε το όνομά του  με τη βιομηχανική και ποιοτική αναγέννηση της Ιαπωνίας . Ορίζει την ποιότητα  ως τον αναμενόμενο βαθμό  ομοιομορφίας και αξιοπιστίας  με το χαμηλότερο κόστος  ,προσαρμοσμένο στις ανάγκες της αγοράς .

 

2.2   Η ΕΞΕΛΕΓΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ   

Οι καταναλωτικές –περιβαλλοντικές οργανώσεις δηλώνουν « Η ποιότητα για μας ως μέγεθος πρέπει να  εμπεριέχει τον όρο  ασφάλεια . Επ αυτού  δεχόμαστε  διαβαθμίσεις στην ποιότητα ,στην ασφάλεια  όμως δεν δεχόμαστε καμία διαβάθμιση . Θεωρούμε  ένα προιόν ή   θα είναι  ασφαλές ή   όχι . »

 Σήμερα ακούγεται ουτοπικό να αναζητάμε 100% ασφαλή προιόντα . Συνηθίζεται να χρησιμοποιείται πλέον  ο όρος «Κοινωνικά αποδεκτά επίπεδα  ασφάλειας   » Το ζήτημα τίθεται ποιος θα αποφασίσει, σε ένα καθεστώς αβεβαιότητας του επιστημονικού λόγου, σε ποια  επίπεδα κινδύνου αποδεχόμαστε να  εκτεθούμε  ως κοινωνία σε διατροφικούς κινδύνους που μας απειλούν (Γενετικά Τροποποιημένα Τρόφιμα ,Διοξίνες, BSA (Τρελές αγελάδες κλπ)

Σαφώς και  δεν μπορεί να αποφασίσει για ένα τόσο πολυσύνθετο θέμα κανείς μόνος του αλλά όλοι μαζί ,δηλαδή  Επιστήμονες-Βιομηχανία και  Κοινωνία πολιτών. Όλοι έχουν λόγο για να αποφασίσουν σε ποια αποδεκτά επίπεδα κινδύνου είμαστε διατεθειμένοι να εκτεθούμε  ως κοινωνία και ως καταναλωτές- χρήστες .

Ακούγονται συχνά οι όροι  έλεγχος ποιότητας ,διασφάλιση ποιότητας ,ολική ποιότητα ISO  για να δηλώσουν τις προσπάθειες που γίνονται από επιχειρήσεις να προστατεύσουν  την ποιότητα  των παρεχόμένων υλικών προιόντων η υπηρεσιών  τους.  Οι όροι αυτοί δεν είναι ταυτόσημοι  παρά αναφέρονται στα στάδια της εξελικτικής πορείας της ποιότητας.

Στο πρώτο στάδιο των προσπαθειών των επιχειρήσεων  για να βελτιώσουν την ποιότητα χρησιμοποίησαν   την επιθεώρηση (inspection)   και τον ποιοτικό  έλεγχο (quality control)  για να μετρήσουν  ,εξετάσουν ένα η περισσότερα χαρακτηριστικά ενός προιόντος  ώστε να διαπιστώσουν ή να προλάβουν την παραγωγή ελαττωματικών .

 Ο Ποιοτικός έλεγχος ειδικότερα ,συνδέθηκε με την ανάπτυξη της  Αμερικάνικης  Βιομηχανικής ανάπτυξης μετα το τέλος του Β΄ΠΠ.

Ο Ποιοτικός έλεγχος  αφορά το σύνολο των λειτουργικών τεχνικών διαδικασιών που επιβεβαιώνουν την ποιότητα  ενός προιόντος ή υπηρεσίας βάσει συγκεκριμένων  προδιαγραφών . Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 κάνει την εμφάνιση του ο όρος ΟΛΙΚΟΣ ΠΟΙΟΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ  από τον Feigenbaum σύμφωνα με τον οποίο η ποιότητα είναι ευθύνη όλων  και όχι μόνο του τμήματος ποιοτικού ελέγχου . Την ίδια περίοδο οι Deming και  Juran αρχίζουν να διδάσκουν τις αρχές του ποιοτικού ελέγχου στην Ιαπωνία.

Στο δεύτερο στάδιο  στην εξελικτική πορεία της βελτίωσης της ποιότητας είναι  η Διασφάλιση της Ποιότητας .  Δηλαδή το σύνολο των προγραμματισμένων ή συστηματικών ενεργειών  και διαδικασιών που είναι απαραίτητες για να εξασφαλίσουν ότι ένα προιόν ή υπηρεσία θα πληροί ορισμένες προδιαγραφές .

Η διασφάλιση της ποιότητας είναι κατεξοχήν ένα σύστημα πρόληψης, το οποίο δίνει έμφαση στον σχεδιασμό του προιόντος και στην διαδικασία παραγωγής . Η φιλοσοφία της διασφάλισης  ποιότητας είναι   ότι η «παρέμβαση στην ποιότητα » πρέπει να γίνεται στα αρχικά στάδια σχεδίασης του προιόντος και απαιτεί την αποτελεσματική τήρηση συγκεκριμένων προδιαγραφών .

Για να βοηθηθούν οι επιχειρήσεις που αποφασίζουν να διασφαλίζουν την ποιότητα της παραγωγικής τους διαδικασίας, αλλά και να  υπάρξει διεθνώς μια κοινή γλώσσα πάνω στο θέμα αυτό δημιουργήθηκαν από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (International Standards Organization – I.S.O ) ειδικές σειρές προτύπων σύμφωνα με τις απαιτήσεις των οποίων γίνεται έλεγχος και  η πιστοποίηση  των επιχειρήσεων από τους Εθνικούς Φορείς ή άλλους Φορείς .

Ο Διεθνής Οργανισμός Τυποποίησης (ISO)  είναι ένας εξειδικευμένος οργανισμός για την δημιουργία προτύπων ,αποτελείται από τους Εθνικούς Φορείς Τυποποίησης 91 χωρών  και έχει 180 τεχνικές επιτροπές που η κάθε μία είναι  υπεύθυνη για τους πολλούς τομείς εξειδίκευσης . Τα αποτελέσματα των  εργασιών του Διεθνούς αυτού Οργανισμού Τυποποίησης ISO δημοσιεύονται σαν Διεθνή Πρότυπα . Ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα πρότυπα που  χρησιμοποιούνται σαν οδηγός στην πορεία μιας επιχείρησης για την διασφάλιση της ποιότητας είναι το ISO 9001 series  που βασικός σκοπός του είναι να διασφαλίσει τους αγοραστές ότι το προιόν τηρεί τις προδιαγραφές και άρα ικανοποιεί τις ανάγκες του πελάτη .

Το τελικό στάδιο στην εξελικτική πορεία της βελτίωσης της  ποιότητας  είναι η  Διοίκηση Ολικής Ποιότητας (Total Quality Management)  Η Διοίκηση Ολικής Ποιότητας είναι μια διοικητική φιλοσοφία για την βελτίωση της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας της επιχείρησης ως σύνολο .Είναι ένας νέος τρόπος μάνατζμεντ για την συμμετοχή όλης της επιχείρησης  ,όλων των τμημάτων ,όλων των εργαζομένων και όλων των δραστηριοτήτων σε όλα τα επίπεδα .

Διάφορα θεωρητικά μοντέλα αναπτύχθηκαν για την αποτελεσματική εφαρμογή μιας φιλοσοφίας και πρακτικής Διοίκησης Ολικής Ποιότητας . Τα πιο διαδομένα  μοντέλα είναι το   Αμερικανικό  Βραβείο Ποιότητας Malcolm Baldrige National Quality Award,το Ευρωπαϊκό Βραβείο ποιότητας του European Foundation for Quality  Management ,το μοντέλο  του Oakland ,το μοντέλο ποιότητας  του Deming του Crosby  και άλλων Επιχειρήσεων  ή Συμβούλων Ποιότητας

Οι παρακάτω επτά θεμελιώδεις αρχές  της Διοίκησης Ολικής Ποιότητας αποτελούν τον κορμό της νέας αυτής φιλοσοφίας  της διοίκησης .

1                    Έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών του πελάτη . Η Διοίκηση Ολικής Ποιότητας προκαλεί την αλλαγή της φιλοσοφίας και πολιτικής των επιχειρήσεων απέναντι στον πελάτη . Απαιτείται πρώτα η κατανόηση του τι προιόν θέλει ο πελάτης και μετά η παραγωγή του προιόντος .Δηλαδή να προυπάρχει της παραγωγής ή έρευνα των αναγκών επιθυμιών και προτάσεων του πελάτη .

2                    Συνεχής βελτίωση του συστήματος Διοίκησης Ολικής Ποιότητας . Σκοπός δεν είναι η εξασφάλιση και διατήρηση ενός συγκεκριμένου επιπέδου ποιότητας των συγκεκριμένων προδιαγραφών ,αλλά η συνεχής βελτίωση  όλων εκείνων  των διαδικασιών .λειτουργιών ,ενεργειών ,μεθόδων και πρακτικών για την συνεχή  ολική ικανοποίηση του πελάτη (μέθοδος συνεχούς βελτίωσης είναι το σύστημα Kaizen)

3                    Συμμετοχή όλων στη βελτίωση της ποιότητας . Η κατανόηση της φιλοσοφίας της Δ.Ο.Π από όλους τους εργαζόμενους και η συμμετοχή τους στον σχεδιασμό  ,ανάπτυξη υλοποίηση και βελτίωση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ΔΟΠ .Η συμμετοχή όλων προϋποθέτει την αποτελεσματική εκπαίδευση –επιμόρφωση στο θέμα της ΔΟΠ και την τακτική επικοινωνία μεταξύ όλων των επιπέδων  των εργαζομένων .

4                    Αφοσίωση και Δέσμευση του Ανώτερου Management  . Στη σημασία της ποιότητας και της συνεχούς βελτίωσης της .

5                    Εκπαίδευση και επιμόρφωση των εργαζομένων . Για να δεχτούν τη νέα φιλοσοφία της ποιότητας .

6                    Συνεχείς μετρήσεις και εκτιμήσεις των προσπαθειών βελτίωσης της ποιότητας . Χρήση στατιστικών μεθόδων και πρακτικών για την παρακολούθηση των αποτελεσμάτων ,συνεχής αναπληροφόρηση και χρήση ερωτηματολογίων για τη συνεχή ενημέρωση .

7                    Ανάπτυξη μακροχρόνιων υγιών σχέσεων με τους προμηθευτές .Διατήρηση  λίγων και  πιστών προμηθευτών έγινε πράξη από τις Ιαπωνικές επιχειρήσεις και γρήγορα αποδείχθηκε σημαντικό πλεονέκτημα για τις επιχειρήσεις που το εφαρμόζουν . Διότι οι προμηθευτές επηρεάζουν σοβαρά τη λειτουργία της επιχείρησης επειδή η ποιότητα των πρώτων υλών ,ο χρόνος παράδοσης και η εξυπηρέτηση έχουν άμεση σχέση με τον σχεδιασμό του προιόντος ,τις μεθόδους παραγωγής , τη μείωση ελαττωματικών προιόντων ,την ικανοποίηση του πολίτη .

 

Στον Ελληνικό χώρο  στα θέματα της ποιότητας :

Υπάρχουν δύο απόψεις όσον αφορά την αξιολόγηση της κατάστασης που επικρατεί στην ελληνική επιχείρηση από πλευράς βελτίωσης της ποιότητας .Μια μεγάλη μερίδα ακαδημαϊκών  και στελεχών επιχειρήσεων επισημαίνει 

Ότι η Ελληνική Βιομηχανία χαρακτηρίζεται από μια επικίνδυνη σταθερότητα  στα θέματα της βελτίωσης  της  ποιότητας . (Σταφυλίδης 1994, Βιτατζάκης 1991 ,Αγγελόπουλος 1995 ,Ουρανός 1994 )

Ενώ μια άλλη άποψη που διατυπώνουν εταιρίες συμβούλων επιχειρήσεων και στελέχη καλλιεργεί την ιδέα ότι οι Ελληνικές Βιομηχανικές Επιχειρήσεις  αρχίζουν σιγά –σιγά να κατανοούν τη σπουδαιότητα της ποιότητας στην επίτευξη ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, στη βελτίωση της παραγωγικότητας και στην είσοδο σε νέες αγορές εφαρμόζοντας πρακτικές και μεθόδους βελτίωσης της ποιότητας .(Κανελλόπουλος 1995, Αντωνακόπουλος 1995 ,Γιαννάκος 1995)

Είναι πάντως γεγονός ότι η Ελληνική Βιομηχανία  άργησε να ξυπνήσει από τον λήθαργο και ακόμη και τώρα  οι ρυθμοί είναι απελπιστικά αργά . Το γεγονός αυτό εξηγείται από την διαπίστωση ότι σε θέματα  βελτίωσης της ποιότητας  βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ε.Ε .

Η φιλοσοφία που επικρατεί στις Ελληνικές Επιχειρήσεις σήμερα είναι «υπερβολική » και σε πολλές περιπτώσεις μονόφθαλμα προσηλωμένη στην υιοθέτηση μιας «σκληρής» προσέγγισης στη βελτίωση της ποιότητας με βάση τη σειρά προτύπων ISO 9001 .Χωρίς αμφιβολία η σειρά  ISO 9001  αποτελεί την αιχμή του δόρατος στην πολιτική διασφάλισης ποιότητας στην Ελλάδα. Όμως  η μεγάλη πλειοψηφία των επιχειρήσεων θα πρέπει να επαναξετάσουν  ορισμένες από τις βασικές τους αντιλήψεις γύρω από την ποιότητα .

Δηλαδή να ξεχάσουν την παραδοσιακή αντίληψη σύμφωνα με την οποία ή ποιότητα ορίζεται  απλώς η ανθεκτικότητα  ή η καθαρότητα του προιόντος  αλλά να υιοθετήσουν μια πιο ευρεία αντίληψη η οποία  να σχετίζεται με τον γενικότερο τρόπο εισαγωγής της Ολικής Ποιότητας  στη διοίκηση των επιχειρήσεων. Διότι η επιλογή αυτή είναι η μόνη αξιόπιστη και αποτελεσματική προοπτική για την επιβίωση και ανάπτυξη της Ελληνικής Επιχείρησης.

(Βούζας σελ. 94 ,Αγγελόπουλος  1995 , Βιτατζάκης 1991, Tsiotras, Goutzamani 1996, Κανελλόπουλος 1995 ,Καλπαξίδης 1995)

 Εισήγηση   σε Σεμινάριο  στο  ΚΕΚ Εργατικού  Κέντρου Κοζάνης για  Παραγωγή Ποιοτικών προιόντων .

Παπακωνσταντίνου Δημήτρης  Εκπαδευτής Ενηλίκων  ,ΕΚΕΠΙΣ,ΕΦΕΤ ,ΛΑΕΚ

(6977 239 066)

 

Εκδήλωση για το Κοινωνικό κράτος

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Συνυπογράφω όσα συγκράτησα από την εκδήλωση για το σύστημα ιδεών γύρω από το κράτος πρόνοιας  :

Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ένα  κράτος πρόνοιας  αλλά ένα κράτος επιδομάτων σε κοινωνικές ομάδες  που το  βοηθούσαν    να αναπαράγεται  με  έναν συντηρητικό τρόπο ..Έτσι το κράτος μας αναπτύχθηκε  στη βάση ασφαλιστικών προσφορών προς  εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που το ενδιέφεραν ..ο ΟΓΑ έγινε μόλις το 1961  http://www.oga.gr/index.php#

 Προσθέστε εδώ  μια ακρωτηριασμένη Κοινωνία Πολιτών που το κράτος επιχειρεί  κι αυτή να την ελέγξει μέσω των ενισχύσεων .Την αντιπάθεια της αριστεράς για το κράτος πρόνοιας, τον ασαφή   ρόλο  της εκκλησίας  σ΄αυτό το σύστημα ιδεών  ,την νέα γενιά  να μην  έχει  διάθεση  να πληρώνει συνταξιούχους  40+ σε ένα τέτοιο κράτος πρόνοιας  και θα εχετε σε μια δεκαετία μια εκρηκτική κοινωνική  κατάσταση  στα θεμέλια του συστήματος

Δεν διευρύνθηκαν  ποτέ στην Ελλάδα τα κοινωνικά δικαιώματα αλλά συρρικνώθηκαν .ακόμη και στην νεοφιλελεύθερη Θάτσερ πιο πολύ διευρύνθηκαν ασχετα  αν τα συρρίκνωσε μετά  ο Μπλέρ .

Ο Ευρωπαικός Νότος απλά βασίσθηκε σε μια αναδιανομή εισοδημάτων δεν δόθηκε ανάπτυξη σε δεσμούς προνοίας σε συνδυασμό με το χαρακτήρα της οικονομίας .

Αυτό δεν είναι κράτος πρόνοιας . Σαφώς όχι .

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου