Subscribe:Posts Comments

You Are Here: Home » Διαχείριση Προγραμμάτων » Σχόλια για την Δια Βίου Μάθηση & πιστοποίηση παιδαγωγικής επάρκειας

¨Ενα νομοσχέδιο κομμένο ραμμένο στα μέτρα των συντεχνιών της εκπαίδευσης και όχι στις ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας.

Το νομοσχέδιο για την «δια βίου μάθηση»με την φιλοσοφία την οποία παρουσιάζεται στη διαβούλευση από το Υπουργείο Παιδείας, τα θεσμικά, διοικητικά και οικονομικά εργαλεία τα οποία προτείνει στην ουσία είναι μια προέκταση της τυπικής κρατικής και ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Ελάχιστη σχέση έχει να κάνει με την εξωσχολική βιωματική μάθηση την οποία θα έπρεπε να υπηρετεί, σύμφωνα με αντικειμενική έννοια του όρου και με αυτή που αποδίδεται στις κοινοτικές οδηγίες και έχουν σχέση με την χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού κοινωνικού ταμείου.
Η «δια βίου μάθηση» δεν μπορεί να έχει επίκεντρο το σχολείο αλλά την μάθηση που συντελείται επί του έργου στην παραγωγή και την δράση των επιχειρήσεων και των κοινωνικών φορέων εκεί που συνδέεται η θεωρία με την πράξη και την βιωματική εμπειρία.

 Η «δια βίου μάθηση» είναι η διαρκής βιωματική μάθηση. Δεν είναι για παράδειγμα το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας δια βίου μάθηση αλλά απλά σχολείο δεύτερης ευκαιρίας.
Ένα ετεροχρονισμένο δηλ. σχολείο σε σχέση με την ηλικία του μαθητή. Δεν είναι τα ΙΕΚ δια βίου μάθηση αλλά απλά ένας άλλος τύπου σχολείου.
Το νομοσχέδιο ταυτίζει δυό έννοιες και δυο μαθησιακές διαδικασίες που εκ των πραγμάτων δεν ταυτίζονται. Λέει το νομοσχέδιο:
Κατά συνέπεια η δια βίου μάθηση συμπεριλαμβάνει την Προσχολική Αγωγή, την
Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, την Επαγγελματική Εκπαίδευση, την
Ανώτατη Εκπαίδευση, την Αρχική και τη Συνεχιζόμενη Επαγγελματική Κατάρτιση, τη
Γενική Εκπαίδευση Ενηλίκων, καθώς και όλες τις μορφές άτυπης μάθησης εκτός  εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Είναι προφανές σύμφωνα με αυτή την διατύπωση η ταύτιση των δυο εννοιών σε τέτοιο βαθμό που αναρωτιέται κανείς σε τι χρειάζεται ο νέος τίτλος και μάλιστα και ως τίτλος του Υπουργείου αφού πρόκειται μόνον για την επέκταση του υφιστάμενου συστήματος σχολικής εκπαίδευσης. Η αναφορά και μόνον και όλες τις μορφές άτυπης μάθησης εκτός εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, δεν αναιρεί τον αποπροσανατολισμό και την στρέβλωση που επιχειρείται.
Διότι πουθενά στο νομοσχέδιο αυτό δεν εξυπηρετούνται στόχοι της ουσιαστικής δια βίου μάθησης σε τομείς που έχει ανάγκη Ελληνική κοινωνία και οικονομία και απασχόληση. Πουθενά δεν εξυπηρετούνται οι στόχοι της πράσινης ανάπτυξης της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και της κοινωνικής υπευθυνότητας εν γένει αφού στη πραγματικότητα οι φορείς που θα μπορούσαν αντικειμενικά να υλοποιήσουν ανάλογα προγράμματα δεν προβλέπονται η στην πράξη εξαιρούνται από ένα σύστημα άκαμπτων πιστοποιήσεων. Με αυτή τη σπουδή βγάζει έντεχνα έξω τον ρόλο των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών ενώ στη ουσία επεκτείνει και εξασφαλίζει το κλειστό επάγγελμα των εκπαιδευτικών σε μια εποχή που η Ε.Ε.πιέζει στο περιορισμό τους ενώ απαιτεί τον ενεργότερο ρόλο της ΚτΠ.
Ετσι, είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα νομοσχέδιο κομμένο ραμμένο στα μέτρα των συντεχνιών της εκπαίδευσης και όχι στις ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας.
Το νομοσχέδιο βέβαια αναφέρεται στο ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της περιφέρειας στο σχεδιασμό αλλά αυτό θυμίζει περισσότερο τον ρόλο που έχει και σήμερα η Τ.Α επι των κτιρίων και την φροντίδα των υλικών υποδομών και καμία δικαιοδοσία για την ουσία της ανάπτυξης της παιδείας.

Το νομοσχέδιο εάν είχε την πρόθεση να υπηρετήσει πραγματικά την δια βίου μάθηση και όχι την προσχηματική για την απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων του ΕΚΤ από τις κρατικές συντεχνίες όπως γίνεται μέχρι σήμερα καταχρηστικά, θα έπρεπε να ενθαρρύνει να αναγνωρίζει και να προωθεί την αυτοργάνωση όλων των κοινωνικών φορέων και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Να στηρίξει εκείνους τους φορείς που έχουν αντικείμενο και δράση επιμορφωτικού έργου να συμμετάσχουν σε προγράμματα που θα αξιολογούνται κάθε φορά με στους και μετρήσιμα παραδοτέα, οπως κάνει η ίδια η Ε.Ε. και όχι δημιουργώντας νέα κατεστημένα κλειστών επαγγελμάτων και πέραν της σχολικής εκπαίδευσης.

 Η δια βίου μάθηση είναι μια άλλη δυναμική εξελικτική διαδικασία για την κοινωνία εκτός των στενών ορίων του κράτους.

 Για αυτό και η «σύμπραξη» ΜΚΟ. θα υπερασπιστεί το ρόλο των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στη δια βίου μάθηση με παράλληλη αναφορά στα αμόδια όργανα της Ε,Ε εάν δεν προβλεφθεί ρητά τελικά ο ρόλος των μκο .

Για την «σύμπραξη» ΜΚΟ
Βασίλης Τακτικός

Σχόλια

από Παπακωνσταντίνου Δημήτριος –

Γεωπόνος   Εκπαιδευτής  ενηλίκων
www.askjim.gr 

 

1. «… πουθενά στο νομοσχέδιο αυτό δεν εξυπηρετούνται στόχοι της ουσιαστικής δια βίου μάθησης σε τομείς που έχει ανάγκη Ελληνική κοινωνία και οικονομία και απασχόληση

2. «…. Πουθενά δεν εξυπηρετούνται οι στόχοι της πράσινης ανάπτυξης της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και της κοινωνικής υπευθυνότητας εν γένει αφού στη πραγματικότητα οι φορείς που θα μπορούσαν αντικειμενικά να υλοποιήσουν ανάλογα προγράμματα δεν προβλέπονται η στην πράξη εξαιρούνται από ένα σύστημα άκαμπτων πιστοποιήσεων…»

3. « ….Δημιουργώντας νέα κατεστημένα κλειστών επαγγελμάτων και πέραν της σχολικής εκπαίδευσης….»

ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 

 

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ – CEDEFOP

Φιλοσοφική έννοια, σύμφωνα με την οποία, η εκπαίδευση θεωρείται μια μακροχρόνια διαδικασία που αρχίζει κατά την γέννηση και διαρκεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής (CEDEFOP, 1996 στο Βεργίδης & Καραλής, 2004).

 

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ – ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Περισσότερο μια προσέγγιση, που εστιάζει στις ευκαιρίες και στις διαδικασίες μάθησης του ατόμου, αναγνωρίζοντας ότι αυτές οι ευκαιρίες και διαδικασίες τροφοδοτούνται από πολλούς κοινωνικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανόμενων, όχι μόνο της τυπικής εκπαίδευσης και των συστημάτων κατάρτισης, αλλά και της οικογένειας, της επιχείρησης και των μέσων επικοινωνίας

(Ευρωπαϊκή Ένωση, 1996 στο Κόκκος, 2005).

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κατευθυνόμενη, συστηματική και επίμονη προσπάθεια μετάδοσης, πρόκλησης ή απόκτησης γνώσεων, στάσεων, αξιών ή δεξιοτήτων. Φορείς εκπαίδευσης είναι τα σχολεία, τα κολέγια, οι οικογένειες, οι εκκλησίες, το εργασιακό πλαίσιο, τα ΜΜΕ, οι βιβλιοθήκες και οι εκπαιδευτές (Hiemstra, 1991).

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΝΗΛΙΚΩΝ – UNESCO

Ολόκληρο το φάσμα των οργανωμένων εκπαιδευτικών διαδικασιών, οποιουδήποτε περιεχομένου ή επιπέδου και οποιασδήποτε μεθόδου, είτε αυτές αφορούν αναγνωρισμένες ή ελεύθερες σπουδές είτε συνεχίζουν ή αναπληρώνουν την αρχική εκπαίδευση σε σχολεία, κολέγια και πανεπιστήμια καθώς και σε σχολές μαθητείας, με τη βοήθεια των οποίων (διαδικασιών) άτομα θεωρούμενα ως ενήλικα από την κοινωνία στην οποία ανήκουν,

αναπτύσσουν τις ικανότητες τους, πλουτίζουν τις γνώσεις τους, βελτιώνουν την τεχνική και επαγγελματική τους κατάρτιση ή στρέφονται προς νέες κατευθύνσεις και μεταβάλλουν τις στάσεις και τις συμπεριφορές τους προς τη διπλή προοπτική της ολοκληρωμένης προσωπικής τους ανάπτυξης και της συμμετοχής τους σε μια ισορροπημένη και ανεξάρτητη κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη (UNESCO, 1976 στο Κόκκος, 2005).

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΝΗΛΙΚΩΝ-ΟΟΣΑ

H εκπαίδευση ενηλίκων αφορά οποιαδήποτε μαθησιακή δραστηριότητα ή πρόγραμμα, σκόπιμα σχεδιασμένο από κάποιον εκπαιδευτικό φορέα, για να ικανοποιήσει οποιαδήποτε ανάγκη κατάρτισης ή οποιοδήποτε ενδιαφέρον, που ενδέχεται να πραγματοποιηθεί σε κάθε στάδιο της ζωής ενός ανθρώπου που έχει υπερβεί την ηλικία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και η κύρια δραστηριότητά του δεν είναι πλέον η εκπαίδευση. Η ‘σφαίρα’ της, επομένως, καλύπτει μη επαγγελματικές, επαγγελματικές, γενικές, τυπικές και μη τυπικές σπουδές, καθώς επίσης και την εκπαίδευση που έχει συλλογικό σκοπό (ΟΟΣΑ, 1977, στο Κόκκος, 2005).

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΝΗΛΙΚΩΝ-NIACE

Οποιοδήποτε είδος εκπαίδευσης για ανθρώπους που έχουν την ηλικία που τους επιτρέπει να κατέχουν θέσεις εργασίας, να ψηφίζουν, να στρατεύονται, να συνάπτουν γάμο και που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της συνεχούς εκπαίδευσης που ξεκίνησε από την παιδική τους ηλικία. Μπορεί να θέλουν να αντισταθμίσουν την περιορισμένη σχολική εκπαίδευση που είχαν λάβει, να δώσουν εξετάσεις, να αποκτήσουν βασικές τεχνικές ή επαγγελματικές δεξιότητες, ή να μάθουν καλά νέες λειτουργικές διεργασίες. Μπορεί να στρέφονται στην εκπαίδευση, επειδή επιθυμούν να γνωρίσουν καλύτερα τους εαυτούς τους και τον κόσμο και να δρουν με βάση αυτή τη γνώση, ή μπορεί να συμμετέχουν σε προγράμματα μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση που αντλούν από την ανάπτυξη των ικανοτήτων και δεξιοτήτων τους-είτε αυτές είναι πνευματικές είτε αισθητικές είτε φυσικές είτε πρακτικές. Μπορεί ακόμα να μη συμμετέχουν σε οργανωμένα προγράμματα. Μπορεί να βρίσκουν αυτό που θέλουν σε βιβλία ή σε εκπομπές ή να καθοδηγούνται με αλληλογραφία από κάποιον επιβλέποντα που ποτέ δεν συνάντησαν. Μπορεί να εκπαιδεύονται τελείως άτυπα, με το να συμμετέχουν σε κοινές αναζητήσεις με ανθρώπους παρομοίων ενδιαφερόντων (NIACE, 1970 στο Rogers, 1999).

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

Πρόκειται για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα ενός εκπαιδευτικού προγράμματος. Ο προσδιορισμός τους πρέπει να είναι σαφής και συγκεκριμένος. Οι στόχοι ενός Προγράμματος  χωρίζονται σε τρία επίπεδα: επίπεδο γνώσεων, επίπεδο ικανοτήτων και επίπεδο στάσεων. Οι στόχοι στο επίπεδο των γνώσεων αφορούν όλες εκείνες τις νέες γνώσεις (έννοιες, θεωρίες, ροή διαδικασιών κτλ) που οι εκπαιδευόμενοι θα έχουν λάβει με τη λήξη του προγράμματος. Οι στόχοι στο επίπεδο των ικανοτήτων αφορούν το σύνολο των δεξιοτήτων που οι εκπαιδευόμενοι θα έχουν αναπτύξει σε σχέση με το γνωστικό αντικείμενο. Οι στόχοι στο επίπεδο των στάσεων αφορούν στις νέες πεποιθήσεις, αντιλήψεις, απόψεις που θα έχουν σχηματίσει οι εκπαιδευόμενοι μετά τη λήξη του προγράμματος, σχετικά με το αντικείμενο στο οποίο εκπαιδεύτηκαν

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Περιλαμβάνει τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες σε θέματα οικογενειακών σχέσεων, αγωγής υγείας, καταναλωτικής αγωγής, ανατροφής παιδιών κ.α. (Lowe, 1976 στο Βεργίδης & Καραλής, 2004).

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ

Εντάσσονται προγράμματα που σχετίζονται με θέματα αγωγής του πολίτη, τοπικά προβλήματα, ζητήματα συνδικαλιστικής επιμόρφωσης κ.α. (Lowe, 1976 στο Βεργίδης & Καραλής, 2004)

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Περιλαμβάνει τις δραστηριότητες που αναφέρονται στα προσωπικά ενδιαφέροντα, τον ελεύθερο χρόνο και τις τέχνες (Lowe, 1976 στο Βεργίδης & Καραλής, 2004).

Σχόλια 

Με βάση την ανωτέρω  εννοιολογική προσέγγιση της εκπαίδευσης

Ας αξιολογήσουμε κατά πόσο  … εξυπηρετούνται  οι στόχοι της ουσιαστικής δια βίου μάθησης σε τομείς που έχει ανάγκη Ελληνική κοινωνία και οικονομία και απασχόληση..   ως προς τα τρία  επίπεδα :γνώσεων –ικανοτήτων –στάσεων  χωρίς την πιστοποίηση της παιδαγωγικής επάρκειας    …..με τους  φορείς που θα μπορούσαν αντικειμενικά να υλοποιήσουν ανάλογα προγράμματα   χωρίς να εξαιρούνται από  το  σύστημα  των άκαμπτων πιστοποιήσεων…

Πριν στον αγροτικό τομέα

Οι φορείς  των αγροτών συμμετείχανε στην υλοποίηση των Προγραμμάτων
1. .Η ΠΑΣΕΓΕΣ με το ΚΕΚ  και 3 παραρτήματα του .
 Οποιαδήποτε ΕΑΣ υπέβαλε Πρόγραμμα στην Περιφέρεια   και μετα από έγκριση το υλοποιούσε σε πιστοποιημένες αίθουσες .Με  πιστοποιημένους Εκπαιδευτές  από το Μητρώο του ΕΚΕΠΙΣ .
2. Ο ΟΓΕΚΑ –ΔΗΜΗΤΡΑ (Εποπτευόμενος  από το ΥΠΑΑ&Τ. εκπαιδευτικός οργανισμός ). Υλοποιούσε Προγράμματα εκπαίδευσης  των Νέων γεωργών  που υποχρεωτικά έπρεπε να λάβουν  300 ώρες εκπαίδευσης   προκειμένου να υλοποιήσουν το Σχέδιο Δράσης  ή το Σχέδιο Βελτίωσης  της Γεργ. Εκμετάλλευσης .

Εκπαιδευτές  κατά βάση  Γεωπόνοι της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης (Δημόσιοι Υπάλληλοι )  με πιστοποίηση ΕΚΕΠΙΣ ή όχι   που τις εργάσιμες ώρες  με άδεια ή όχι  από την υπηρεσία τους  κάνανε  «αρπαχτές»  ως εκπαιδευτές ενηλίκων !!! 

3. ΚΕΚ με ειδικότητα   αγροτικά .  Δημοτικά ,Νομαρχιακά , ιδιωτικά ΚΕΚ   υποβάλανε Προτάσεις στην Περιφέρεια   και  τις υλοποιούσανε μετά από έγκριση  . Τα ιδιωτικά ΚΕΚ εδώ φάνηκαν πιο ευέλικτα  και υλοποιούσανε περισσότερα  Προγράμματα .

Οι Εκπαιδευτές ήταν στην πλειοψηφία τους από το Μητρώο πιστοποιημένων του ΕΚΕΠΙΣ  και ένας μικρός αριθμός όχι . Για λογιστική διευκόλυνση τους  τα ΚΕΚ προτιμούσανε Γεωπόνους Εκπαιδευτές  που εργαζότανε στο Δημόσιο όχι  εκείνους με Δ.Π. Υπηρεσιών .

4. Επαγγελματικοί Φορείς  ,ΜΚΟ , κλπ  υποβάλλανε προτάσεις  στην Περιφέρεια  ,μόλις λαμβάνανε έγκριση  αναθέτανε την υλοποίηση σε  ένα ΚΕΚ  την υλοποίηση του Προγράμματος  κατάρτισης .
Οι επιχειρήσεις  (όσες  είχανε υπαλλήλους με  ΙΚΑ ) υποβάλλανε  Προγράμματα  για έγκριση  στο ΛΑΕΚ ,στον ΕΦΕΤ  κλπ
Εκπαιδευτές από Μητρώα   ΕΚΕΠΙΣ ,ΛΑΕΚ ,ΕΦΕΤ , κλπ Μητρώα .

Τι είχαμε μέχρι τώρα ;

Το κάθε Υπουργείο είχε το δικό του Μητρώο .

Το Υπουργείο Παιδείας –το Μητρώο του ΙΔΕΚΕ , Μητρώο  Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας

Το Υπουργείο Εργασίας  – το ΛΑΕΚ

Το  Υπουργείο Ανάπτυξης  -Το Μητρώο του ΕΦΕΤ

Το Υπουργείο  Γεωργίας – Το Μητρώο του ΟΓΕΚΑ_ΔΗΜΗΤΡΑ

Το Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης –Το δικό του το ΕΚΕΠΙΣ

Το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Εκπαίδευσης – το δικό του Μητρώο

Αυτή ήταν η κατάσταση μέχρι  χτες .

Τι αλλάζει ;

Αν κατάλαβα καλά δημιουργείται Ενιαίο Μητρώο στο Υπουργείο Παιδείςας και Δια βίου μάθησης  που ενσωματώνει όλα τα υπάρχοντα Μητρώα . ΕΚΕΠΙΣ κλπ

Προγράμματα δια βίου μάθηση θα υποβάλουν οι ΟΤΑ

Προγράμματα Επαγγελματικής  Κατάρτισης  θα μπορούν υποβάλουν οι Επιχειρήσεις

Εκπαιδευτές  θα χρησιμοποιούν από το Ενιαίο Μητρώο .

Όλοι εκπαιδευτές  θα πρέπει να  λάβουν  Πιστοποιητικό παιδαγωγικής  επάρκειας  .

Όσοι ήτανε στο Μητρώο του  ΕΚΕΠΙΣ   κατανοούν τη σπουδαιότητα  της επάρκειας .

Δεν κάνουν όλοι για εκπαιδευτές ενηλίκων  κι ας εχουν  διδακτορικό  .

Δεν σημαίνει τίποτα που δεν συμμετέχουν οι φορείς των αγροτών  στην έγκριση των Προγραμμάτων Εκπαίδευσης  . Απλά οφείλουν να αποσαφηνίσουν  τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες  με τους θεσμικούς φορείς   .
Δεν δημιουργεί κλειστές συντεχνίες  το Ενιαίο  Μητρώο    αλλά βάζει   μια τάξη στο  «πάρτι » της επαγγελματικής κατάρτισης .
Οποιοσδήποτε έχει τα  προαπαιτούμενα  αιτείται και  λαμβάνει  Παιδαγωγική επάρκεια  αφου κοπιάσει λιγάκι  .

Οι ΟΤΑ πάλι σε ΜΚΟ και σε Φορείς θα αναθέτουν την σύνταξη των προτάσεων για την δια βίου μάθηση ,δεν είναι σε θέση να διεκπεραιώσουν  τέτοια έργα .

Αν αυτό σημαίνει  διαπλοκή μεταξύ ΟΤΑ –  ΜΚΟ και Φορέων  πρέπει  ως Πολίτες να διασφαλίσουμε ένα διάφανο πλαίσιο υλοποίησης  των Προγραμμάτων της δια Βίου μάθησης .

Είναι άλλο να λέμε  καμία πιστοποίηση για επάρκεια και άλλο  να ζητάμε  ένα διαφανές πλαίσιο λειτουργίας  της δια βίου μάθησης  .

Η δια βίου μάθηση μπαίνει και στ5ην εκπαίδευση των εργαζομένων  γιατί είναι  πολίτες  πρώτα απ  όλα  και μετα εργαζόμενοι  . Οφείλει να μεταβιβάσει γνώσεις –στάσεις –συμπεριφορές  για να δημιουργήσει τον ενεργό πολίτη  χρήσιμο στην κοινωνία .

Δεν μπορώ να φανταστώ  έναν  ρατσιστή εκπαιδευτή  ενηλίκων  να διδάσκει στις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες  ( μετανάστες – φυλακισμένους –ΑμΕΑ  ) !!!!

Με κάποια κριτήρια   πρέπει να αξιολογηθεί  η εκπαιδευτική επάρκεια των εκπαιδευτών  ενηλίκων .

Αλλα το να απορρίπτουμε την επάρκεια  λέγοντας ότι δημιουργεί συντεχνίες είναι  κριτική σε λάθος βάση .

Ας ορίσουμε όλοι μαζί αυτά τα κριτήρια  που αξιολογούνται οι εκπαιδευτές   και το πλαίσιο της αξιολόγησης .

Είναι συντηρητικότατη θέση  να απορρίπτουμε την αξιολόγηση  της επάρκειας .

Δημητρης Παπακωνσταντίνου

© 2010 Νέοι Γεωργοί – Σχέδια Βελτίωσης · Subscribe:PostsComments · · Powered by WordPress