Ας ξεχάσουμε τη μεταπολίτευση! / της Μελίττας Γκουρτσογιάννη

Καλησπέρα σας.

Στα χρόνια της χούντας μαθαίναμε για το Μάη του ’68 και ζηλεύαμε και ονειρευόμαστε κι εμείς. Τότε είχε κυκλοφορήσει και η φωτογραφία ενός αυθαδέστατου κοκκινομάλλη πιτσιρικά που στη διαδήλωση κοιτούσε τους αστυνομικούς όχι με μίσος αλλά με περιπαικτικό χαμόγελο.

Τα χρόνια περνούσαν, ήρθε η μεταπολίτευση και όλοι της γενιάς μου συνεχίσαμε να ονειρευόμαστε και να ψαχνόμαστε. Τότε πάλι μάθαινα από κοινούς φίλους για διάφορα ωραία πράματα, εναλλακτικά που γίνονταν στη Γαλλία και στη Γερμανία, ιδίως στη Φρανκφούρτη: ιστορίες φεμινιστικές, αντιπυρηνικές, προβληματισμούς γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό, εναλλακτικούς παιδικούς σταθμούς, στέκια εναλλακτικής κουλτούρας που υπαινίσσονταν έναν άλλον τρόπο ζωής και καθημερινότητας. Και σ’ αυτά ήταν παρόν το ίδιο πρόσωπο: ο «Ντανί» Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit). ‘Aρχισα να συνειδητοποιώ ότι οι προβληματισμοί μου ακολουθούσαν μια παράλληλη πορεία και χωρίς τότε να τον γνωρίζω προσωπικά τον ένιωθα σαν πολιτικό και πνευματικό μου αδερφό. Και είναι απόλυτα φυσικό που σήμερα ανήκουμε στον ίδιο πολιτικό χώρο.

Στα χρόνια του Μάη, λοιπόν, είχε τολμήσει να παραφράσει την τότε «ιερή αγελάδα» της αριστερής ορθοδοξίας, τον Λένιν (Lenin), και τιτλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο «αριστερισμός, φάρμακο στην γεροντική ασθένεια του κομμουνισμού». Σήμερα, 40 χρόνια μετά, αν και πολύ λίγοι θυμούνται το «τι να κάνουμε» του Λένιν, ο Ντανί κλείνει πάλι περιπαιχτικά το μάτι σε όλες τις ορθοδοξίες και γράφει το δικό του «τι να κάνουμε». Είναι αδιόρθωτος!

Όλα τα χρόνια, από φοιτητής έως ευρωβουλευτής, βρίσκεται πάντα στις επάλξεις υπέρ των θυμάτων κάθε ολοκληρωτισμού και κάθε καταπίεσης, κατά του εθνικισμού, υπέρ μιας Ευρώπης ενωμένης, οικολογικής και πολυπολιτισμικής. Δεν έχει πάψει ποτέ να δίνει πολιτικές μάχες με κόστος. Είναι ένας πραγματικός Ευρωπαίος, με τη βαθύτερη σημασία της λέξης.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο «τι να κάνουμε».

Μόλις το είδα και το διάβασα, ένιωσα ότι πρέπει να μεταφραστεί στα ελληνικά και έβαλα μπρος. Ο Ντανί δεν μας λέει «τι να κάνουμε» κουνώντας το δάχτυλο, σαν δάσκαλος. Μας τονίζει ότι κάθε φορά η πραγματικότητα είναι ολοκαίνουργια, βάζει νέα προβλήματα κι εμείς πρέπει να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει και να βρούμε νέες, καινοτόμες λύσεις. Και αυτό στην Ελλάδα το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ.

Αυτή τη στιγμή, ας μου επιτραπεί να πω, μοιάζουμε με τη βασίλισσα στη Χιονάτη που νόμιζε για χρόνια ότι ήταν η ωραιότερη όλων και τώρα που ο μαγικός καθρέφτης μας λέει την αλήθεια, θυμώνουμε και θέλουμε να σπάσουμε τον καθρέφτη.

Ο Ντανί στην επέτειο των 40 χρόνων του Μάη έγραψε άλλο ένα βιβλίο με τίτλο «ξεχάστε το ’68!». Αυτό νομίζω θα έπρεπε να πούμε κι εμείς σήμερα: «ξεχάστε τη μεταπολίτευση!»

Ας ξεχάσουμε τα στερεότυπα και τις αγκυλώσεις μας, ας δούμε κατάματα την πολλαπλή κρίση που αντιμετωπίζουμε, όπως τις περιγράφει ο Ντανί στο βιβλίο του: κρίση οικολογική, κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική· και για τη χώρα μας θα πρόσθετα και κρίση πολιτισμική, κρίση τρόπου σκέψης.

 

Ας κοιτάξουμε μπροστά! Το οφείλουμε στα παιδιά μας!

Παράλληλοι λόγοι για την κρίση/ του Αντώνη Λιάκου

Παράλληλοι λόγοι για την κρίση

Αντώνης Λιάκος

Σήμερα αναπτύσσονται στην Ελλάδα, αλλά σε κάποιο βαθμό και στο εξωτερικό, δύο παράλληλοι λόγοι για την κρίση οι οποίοι δεν συναντιούνται.  Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο, η κρίση οφείλεται στις ελληνικές δομικές αδυναμίες. Εκτεταμένο και σπάταλο κράτος, χαμηλή παραγωγικότητα, τεράστια φοροδιαφυγή, μαύρη οικονομία, συντεχνιακά στεγανά, χαριστικές ρυθμίσεις, γραφειοκρατία, διαφθορά, αποτελούν όλες εκείνες τις αιτίες των οποίων η συσσώρευση θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην κρίση. Ο άλλος λόγος ενοχοποιεί την διεθνή οικονομική κρίση αλλά και τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση. Τα πολύ σφιχτά όρια  της δημοσιονομικής πειθαρχίας σε καιρό κρίσης οδηγούν σε ύφεση, η οποία περιορίζει τα έσοδα, αυξάνει το έλλειμμα και διογκώνει τις δανειακές ανάγκες. Με την απουσία μηχανισμών αλληλεγγύης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες, μια χώρα που δεν καταφέρει να επιβιώσει στο επίπεδο του ανταγωνισμού που επιβάλλει το κοινό νόμισμα γίνεται βορά στην διεθνή κερδοσκοπία. Δεν είναι λίγοι όσοι επισημαίνουν ότι η κρίση λειτουργεί σαν ένας πλανητικός μηχανισμός διεθνούς αναδιανομής πόρων, προς όφελος ισχυρών χωρών και επιχειρήσεων.  Εκφράζεται επίσης,   στο πλαίσιο αυτό, απαισιοδοξία για το αν οι εσωτερικές θυσίες θα καταφέρουν να μειώσουν το έλλειμμα και δεν θα εξανεμιστούν από τα πολύ υψηλά επιτόκια.

Σύνθεση σε ιστορική προοπτική Ζητούμενο βέβαια για μια αξιόπιστη ανάλυση είναι αυτοί οι δυο λόγοι  να συναντηθούν. Η συνάντησή τους όμως μπορεί να γίνει όχι συμψηφιστικά αλλά σε ιστορική προοπτική, σταθμίζοντας συνεχώς και τους δύο. Είναι σαφές ότι η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε σε προβληματικές κατευθύνσεις.  Κράτος πλούσιο και ευάλωτο για τους προνομιούχους, τους διαπραγματευτικά ισχυρούς και τους πλησίον της εξουσίας, δυσπρόσιτο για τους αδύναμους, φειδωλό για πραγματικά δημόσιες υποδομές και δράσεις που ωφελούν τους πολλούς.  Καλώς το βάλαμε στο στόχαστρο σήμερα, αλλά πάλι διέφυγαν τα βαθύτερα στρωματά του.  Καμιά  κριτική στην εθνική αιμορραγία των εξοπλισμών, στην πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση των κομμάτων, στις ασύμμετρες παροχές σε στρατιωτικούς, δικαστικούς, κλπ. κλπ.    Όσοι κατηγορούν τη δημόσια διαφθορά προκρίνουν την ιδιωτικοποίηση, όσοι υπερασπίζονται το δημόσιο, κλίνουν τα μάτια χαριστικά στα προνόμια. Αλλά η   σημερινή  κατάρρευση  συμβαίνει σε   ένα πλαίσιο – το ευρωπαϊκό – που υπήρξε   βασικός προσανατολισμός της χώρας επί μισόν αιώνα. Η   ελληνική  οικονομία επωφελήθηκε  από την  νομισματική ενοποίηση αλλά δεν κατόρθωσε να αναπτύξει την παραγωγικότητά της ώστε να γίνει ανταγωνιστική.    Με μηδενική, σχεδόν, εξαγωγική παραγωγή, εκτός από τουριστικές υπηρεσίες,   καθηλώθηκε στον ανταγωνισμό της φτηνής εργασίας, πηγάδι απύθμενο γιατί ολοένα και κάποιοι απελπισμένοι  θα την προσφέρουν φτηνότερα.  Επομένως η κατακόρυφη μείωση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας του πληθυσμού εμφανίζεται  σαν η μόνη, πλην αβέβαιη, λύση να ανακόψει ή να αναπληρώσει την απώλεια παραγωγικής ικανότητας.  Ούτε το ευρωπαϊκό πλαίσιο, αυτό καθεαυτό,  είναι αδιάφορο προς τη σημερινή κρίση. Η ΕΕ από τη δεκαετία του 90 εγκατέλειψε τα σχέδια κοινωνικής ολοκλήρωσης, όπως εκφράζονταν από τους πατέρες της ενοποίησης έως τον  Ντελόρ, για να καταλήξει σε μια οικονομική ενοποίηση χωρίς πολιτική διεύθυνση.  Η δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας αποδείχτηκε φλυαρία μπροστά στην  αναδίπλωση στις εθνικές αγορές. Η απουσία θεσμοθετημένης αλληλεγγύης είναι συνέπεια αυτού του κλειδώματος της ευρωπαϊκής ένωσης πάνω στη λειτουργία των αγορών.  Αλλά πολλοί από όσους καταγγέλλουν την έλλειψη αλληλεγγύης, υπήρξαν αντίπαλοι της υιοθέτησης ευρωπαϊκού συντάγματος. Μαζί με τις άλλες πρώην ανατολικές χώρες η Ελλάδα σπρώχνεται στην πίσω αυλή του ευρωπαϊκού σπιτιού, ίσως  και για να διασωθεί η σταθερότητα  του σπιτιού.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα Ας δούμε ιστορικά όμως μιαν άλλη παράμετρο, αφήνοντας στην άκρη προς στιγμή την Ελλάδα. Το δημοσιονομικό έλλειμμα αποτυπώνει κοινωνικές σχέσεις. Αν δούμε ιστορικά  την εξέλιξη των μεγεθών, θα διαπιστώσουμε ότι όσο αυταρχικότερες και συντηρητικότερες οι κυβερνήσεις, τόσο μικρότερο το έλλειμμα. Φυσικά και δεν μπορεί να γίνει οικονομική πολιτική με δανεικά. Αλλά το δίλημμα είναι μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες   και υψηλότερη φορολογία, ή μικρότερη φορολογία αλλά περιορισμένες  δημόσιες δαπάνες. Επιλογές με σαφές κοινωνικό πρόσημο.  Υπάρχει όμως στην εξίσωση αυτή ένας μακροχρονίως αποσταθεροποιητικός παράγοντας.  Το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν αυξάνεται μόνο από τις σπατάλες ή τις παροχές, αλλά από τα συνολικά έξοδα λειτουργίας και διατήρησης των κοινωνιών. Δυο τυχαία παραδείγματα: Ας σκεφτούμε πόσο κόστιζε πριν 40 χρόνια και πόσο κοστίζει σήμερα, από την άποψη  της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κάθε πρόσθετο έτος στη ζωή ενός συνταξιούχου, πόσο το προσδόκιμο ζωής επιμηκύνθηκε και πόσο οι συνταξιούχοι πολλαπλασιάστηκαν.  Ας συγκρίνουμε, επίσης,   το κόστος, 40 χρόνια πριν και σήμερα, της αποκομιδής ενός κιλού σκουπιδιών     με όλες τις αναγκαίες προδιαγραφές που προστέθηκαν στο μεταξύ διάστημα για να προστατέψουν τη δημόσια υγιεινή και το περιβάλλον∙ ας υπολογίσουμε ότι αυξήθηκε κατ’ άτομο η παραγωγή  απορριμμάτων και ότι όλα αυτά πολλαπλασιάζονται με την πληθυσμιακή μεγέθυνση.  Τα παραδείγματα  αυτά, που είναι άπειρα,  δείχνουν ένα και μόνο συμπέρασμα: Γεωμετρική αύξηση των γενικών δαπανών συντήρησης και αναπαραγωγής της κοινωνίας. Ας ρωτήσουμε τώρα: Ήταν ανάλογα γεωμετρική η αύξηση της φορολογίας; Παρατηρώντας αυτές τις δύο καμπύλες, των δημόσιων δαπανών και των δημόσιων εσόδων, εκείνο που διαπιστώνει ακόμη και ο αδαής περί τα οικονομικά αναγνώστης είναι μια συνεχώς διευρυνόμενη απόκλιση. Μεγαλύτερες και ανελαστικότερες οι δαπάνες, μικρότερα και ελαστικότερα  τα έσοδα. Το μέλλον προοιωνίζεται  ελλειμματικό και όχι μόνο για την Ελλάδα. Η  Ελλάδα βέβαια είχε και τους πρόσθετους λόγους που είπαμε για να είναι μια από τις πρώτες χώρες που λύγισαν. Αν όμως το ελληνικό πρόβλημα βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου είναι επειδή   αποτυπώνει ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Χωρίς να χάνουμε από τα μάτια μας τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κρίσης, ας μην μας διαφεύγει ο διεθνής   ορίζοντας και το χρονικό βάθος του.
Ελεύθερη πτώση Είναι   ανεδαφικό να βλέπουμε την κρίση ως  ευκαιρία εθνικής ανασύνταξης. Ποια ανασύνταξη μπορεί να γίνει σε συνθήκες που το κράτος  πτωχεύει και   ξεπουλά τα στοιχειώδη, αφήνοντας   την κοινωνία χωρίς σχέδιο ανάκαμψης και ανάπτυξης, έρμαιη στα κύματα της διεθνούς κρίσης, χωρίς καν το κύρος και την ικανότητα να εξασφαλίσει κανόνες δικαιοσύνης στην κατανομή των θυσιών;   Αλλά, το ζήτημα είναι ότι δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Χωρίς να είμαι σε θέση να το τεκμηριώσω, η αίσθησή μου είναι ότι η κρίση δεν έχει φτάσει ακόμη στην κορύφωσή της, τόσο τη συγκυριακή, όσο και τη δομική.  Αν λ.χ. χρεοκοπήσει κάποια από τις μεγάλες ή μεσαίες χώρες το σκηνικό θα μεταβληθεί. Δεν είναι βέβαια αυτό μια παρηγοριά, ούτε θα ελαφρώσει το βάρος μας. Θα αλλάξει όπως το τοπίο και  το «παράδειγμα» μέσα  από το οποίο αντιλαμβανόμαστε την κρίση. Οι κρίσεις, όπως άλλωστε και οι πόλεμοι είναι απρόβλεπτες. Για να χρησιμοποιήσω μια ιστορική αναλογία, πώς λ.χ. να μάντευε  κανείς κατά τη διάρκεια του   αλβανικού πολέμου, το φθινόπωρο του 1940, ότι ο πόλεμος θα κρατούσε πέντε χρόνια, ότι θα γινόταν παγκόσμιος και πως θα έμπλεκαν σ’ αυτόν  Ρωσία και  Αμερική;   Ζούμε μια ανάλογου μεγέθους κρίση που δεν ξέρουμε πού θα μας βγάλει. 
Δημοσιεύθηκε στην εφ. Το Βήμα, την Κυριακή 21/3/201

Αναδημοσίευση απο το   ΙΣΤΟΡΕΙΝ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

28/04/2010

Οι ιστορικοί συζητούν για την κρίση. Η κρίση σε ιστορική προοπτική

 Σάββατο 8 Μαΐου,   11-3      Εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Κτήριο Κ.Παλαμά) Ακαδημίας 48 και Σίνα
Αντώνης Λιάκος, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών “Εισαγωγή: Οι παράμετροι της κρίσης”
Σταύρος Θωμαδάκης, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών “Το διεθνές πλαίσιο της κρίσης. Κράτος και αγορές” 
Χριστίνα Αγριαντώνη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας “Η κρίση και η πολιτική”
Αλέξης Φραγκιάδης, Οικονομικός ιστορικός “Η προσφυγή της Ελλάδας στον ‘ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης’ σε ιστορική προοπτική: πρώτες σκέψεις για τις οικονομικές και (διεθνο)πολιτικές παραμέτρους της απόφασης
Γιώργος Σταθάκης,  Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης “Η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας. Τα αίτια
Κώστας Κωστής, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών “Μεταξύ ΔΝΤ και Αριστεράς: Τι να διαλέξει κανείς;”
Χρήστος Χατζηιωσήφ, Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης “Το επικίνδυνο των ιστορικών αναλογιών στην εποχή της κρίσης”

Πηγή : http://historein-historein.blogspot.com/2010/04/blog-post.html

Agroqualityfestival: Ανακαλύψτε το

http://www.agroqualityfestival.gr/conference_agro.html

AGRO QUALITY FESTIVAL

29/04- 02/05/10 «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 100, ΓΚΑΖΙ)

14:00μ.μ. – 16:00μ.μ.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ D10b
«ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ»

Συντονιστής: Μηχαϊλίδης Δημήτρης, Δημοσιογράφος, Συνεργάτης ΑΓΡΟΡΑΜΑ

Πρόγραμμα εκδήλωσης
Γ.Κεφαλάς, Κτηνοτροφία, Γαλακτοπαραγωγός
Γ.Παναγιωτίδης, Γεωργοκτηνοτροφία, Τυροκόμος
Λ.Πολυμενάκος, Ελαιοτριβείο
Κ.Αλωπούδης, Πτηνοτροφία
Χ.Αψης, Γεωργία-Αγροτουρισμός-Πολιτισμός

Αν η Ελλάδα ήταν μαγαζί…

Αν η Ελλάδα ήταν μαγαζί…

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Εχουμε ένα μαγαζί γωνία. Ευάερο, ευήλιο και σε κεντρικό δρόμο. Ετσι τουλάχιστον θέλουμε να φανταζόμαστε την Ελλάδα. Ας θεωρήσουμε ότι αυτό το μαγαζί πραγματικά είναι ο ομφαλός του εμπορικού κέντρου. Αυτό το μαγαζί όμως έχει πολλά προβλήματα. Κατ’ αρχήν χρωστά τον τζίρο που θα κάνει τους επόμενους 14 μήνες. Προσοχή! Οχι τα κέρδη, αλλά όσα θα μπουν στο ταμείο τον επόμενο (και κάτι μήνες) χρόνο. Αυτό λέγεται στη γλώσσα των οικονομολόγων δημόσιο χρέος.

Δεύτερον: αυτό το μαγαζί είχε πέρυσι ζημίες 14% επί του τζίρου του. Προβλέπεται ότι ούτε φέτος θα έχει κέρδη, αλλά αν συμμαζέψει λίγο τα έξοδα θα έχει μόνο 8% επί του τζίρου του ζημίες. Αυτό στη γλώσσα των οικονομολόγων λέγεται δημοσιονομικό έλλειμμα και φορτώνει το προηγούμενο χρέος. Του χρόνου, δηλαδή, θα χρωστά τον τζίρο των 15 επόμενων μηνών.

Τρίτον: στα ράφια του δεν έχει πολλά δικά του προϊόντα, αλλά τα περισσότερα τα παίρνει από γειτονικά μαγαζιά. Κάτι δίνει και σ’ αυτά τα μαγαζιά, αλλά το πάρε-δώσε είναι περίπου δέκα προς οκτώ. Δέκα παίρνει οκτώ δίνει. Αυτό είναι το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Επειδή τα μηχανήματα παραγωγής είναι παλιά, η οργάνωσή του σε προβιομηχανικά επίπεδα κ.λπ. τα παραγόμενα προϊόντα του είναι ακριβά και χαλάνε γρήγορα. Αυτό είναι το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας.

Σε αυτό το μαγαζί πέντε βρίσκονται στη γραμμή παραγωγής και δέκα στο λογιστήριο. Κάποιοι του λογιστηρίου έχουν μόνιμη και αμετακίνητη θέση, οπότε, έχει δεν έχει πωλήσεις το μαγαζί, αυτοί παίρνουν τον μισθό τους. Ετσι η μόνη ευελιξία που υπάρχει στην επιχείρηση είναι να απολύονται αυτοί που βρίσκονται στη γραμμή παραγωγής και οι οποίοι παίρνουν τα λιγότερα.

Το μαγαζί είναι συνεταιρικό και κάθε συνεταίρος που το διοικεί κάτι παίρνει από το ταμείο και κάποια ανίψια διορίζει στο λογιστήριο. Οσο όμως περισσότεροι διορίζονται στο λογιστήριο, τόσα λιγότερα χρήματα μένουν για τη γραμμή παραγωγής, για αντικατάσταση μηχανημάτων, για προσλήψεις εργατών κ.λπ. με αποτέλεσμα να παράγονται ακόμη λιγότερα προϊόντα και όσα παράγονται να γίνονται πιο ακριβά.

Εκτός αυτού, υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι του μαγαζιού που ανήκουν σε μια περίεργη θρησκευτική σέχτα. Αυτή θεωρεί το εμπόριο αμαρτία. Οι θρησκόληπτοι δεν περιορίζονται να κάνουν τη «θεία λειτουργία τους», αλλά κάθε λίγο και λιγάκι μπλοκάρουν την είσοδο για να μην αφήσουν τους πελάτες να αμαρτήσουν.

Οπως είναι φυσικό, αυτό το μαγαζί δεν βγαίνει. Οι τράπεζες που το δανειοδοτούσαν είναι επιφυλακτικές. Κοιτούν τα νούμερα στους ισολογισμούς, βλέπουν και τα «νούμερα» που μπλοκάρουν την πόρτα, και υποψιάζονται πως η επιχείρηση πάει για φούντο και θα χάσουν τα λεφτά τους. Κάποιοι γείτονες προσφέρονται να βοηθήσουν για να μη βγάλει κακό όνομα η περιοχή και υπάρχει ένα κοινό εγγυητικό ταμείο για ώρα ανάγκης, αλλά για να βάλουν το χέρι στην τσέπη ζητούν να αλλάξει εκτός από τη βιτρίνα και ο τρόπος λειτουργίας του μαγαζιού. Αυτό δημιούργησε αναταραχή στο μαγαζί -κυρίως στο λογιστήριο- και κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα: να κάνουμε δημοψήφισμα αν θα πάρουμε τα λεφτά τους. Η συζήτηση συνεχίζεται.

Posted in Χωρίς κατηγορία

Οι θέσεις πολιτικής της ΠΑΣΕΓΕΣ για την ανασυγκρότηση των αγροτικών συνεταιριστικών οργανώσεων

Οι θέσεις πολιτικής της ΠΑΣΕΓΕΣ για την ανασυγκρότηση των αγροτικών συνεταιριστικών οργανώσεων

Είναι προφανές ότι οι ελληνικοί αγροτικοί συνεταιρισμοί δεν έχουν την πολυτέλεια να επιλέξουν ανάμεσα από πολλές λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Από περιορισμένο αριθμό μελετών που έχουν γίνει αλλά και από τις μαρτυρίες όλων όσοι ασχολούνται με τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, ο μεγαλύτερος αριθμός των υφιστάμενων πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών είναι αδρανείς και θεωρούνται ως «αγροτικοί συνεταιρισμοί σφραγίδες».

Από την άλλη πλευρά, η αναγκαιότητα συσπείρωσης των αγροτών είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία, ακόμη και για απλή επιβίωση στον αγροτικό χώρο.

Συνάγεται ότι η ανασυγκρότηση των αγροτικών συνεταιριστικών οργανώσεων της Ελλάδας αποτελεί μονόδρομο. Ως επιλογή προσφέρεται μόνο ο τρόπος ανασυγκρότησης. Ο δρόμος που θα ακολουθηθεί θα πρέπει:

– να προκαλεί τις μικρότερες δυνατές αναταράξεις,

– να εξασφαλίζει την ουσιαστική συσπείρωση,

–        να διατηρεί την εθελοντικότητα που χαρακτηρίζει τους

συνεταιρισμούς,

– να εξασφαλίζει την ισοτιμία στη μεταχείριση των μελών,

– να περιλαμβάνει δεσμεύσεις οι οποίες θα αποφασίζονται και θα τηρούνται από τα μέλη,

– να μην αποκλείεται κανείς παραγωγός εάν ενδιαφέρεται να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του συνεταιρισμού,

–        να επιβραβεύεται η προσφορά στην επίτευξη των στόχων του

συνεταιρισμού,

– να διαθέτει ο συνεταιρισμός επιχειρηματική ευελιξία,

– να επιδιώκεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση των συνεταιρισμών σε εθνικό και ακόμη σε υπερεθνικό επίπεδο.

Ο στόχος αυτός είναι φιλόδοξος και δύσκολα επιτεύξιμος. Αλλά αποτελεί τη μόνη διέξοδο.

Πολλά σενάρια θα μπορούσαν να διαμορφωθούν για την επίτευξη του στόχου. Τρία από αυτά εξετάστηκαν ως ενδεχόμενα από την ΠΑΣΕΓΕΣ:

Σενάριο 1: Διαγραφή αδρανούντων πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών και  εκκαθάρισή τους

Σενάριο 2: Μετατροπή Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών σε πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς και προαιρετική λύση- εκκαθάριση πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών.

Σενάριο 3: Μετατροπή των Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών σε πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς και οικονομική και λειτουργική ενσωμάτωση (προαιρετική) των υφιστάμενων πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών στο νέο νομικό πρόσωπο.

Η ΠΑΣΕΓΕΣ επιλέγει το Σενάριο 3, το οποίο αιτιολογείται και παρουσιάζεται στη συνέχεια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχόλια  επ αυτού  :

Στο www.opengov   διαβάστε τα σχόλια  των «αγροτών  «

Η σύνεση, το κουράγιο και η σοφία /του Πάσχου Μανδραβέλη

Η σύνεση, το κουράγιο και η σοφία

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

Κάποτε ο μεγάλος Αμερικανός θεολόγος Ρέινολντ Νίμπουρ προσευχήθηκε «Θεέ μου χάρισέ μου τη γαλήνη να δεχθώ τα πράγματα που δεν μπορώ ν’ αλλάξω, το κουράγιο ν’ αλλάξω εκείνα που μπορώ και τη σοφία να καταλαβαίνω τη διαφορά». Την προσευχή αυτή χρειάζεται να κάνει και η ελληνική Αριστερά, και ας είναι άθεη. Για την ακρίβεια, στην τωρινή κρίση όλοι πρέπει να βρούμε το κουράγιο να αλλάξουμε τα πράγματα που μπορούμε, να αποκτήσουμε τη γαλήνη να δεχθούμε εκείνα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε και κυρίως να έχουμε τη σοφία για να καταλάβουμε τη διαφορά.

Εκείνο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε είναι το γεγονός ότι τον Μάιο χρειαζόμαστε δανεικά. Πρέπει να αποπληρώσουμε διάφορα χρέη και να έχουμε λεφτά για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Οσες πορείες και να κάνει το ΚΚΕ, όσα αναθέματα και αν εκστομίσει ο κ. Αλαβάνος, ο λογαριασμός είναι δεδομένος. Ακόμη και αν αποφασίζαμε να αφήσουμε στα κρύα του λουτρού εκείνους που στο παρελθόν μάς δάνεισαν, ο μόνος «άλλος κόσμος που είναι εφικτός» είναι να αφήσουμε (έστω προσωρινά) τους συνταξιούχους χωρίς συντάξεις και τους δημοσίους υπαλλήλους χωρίς μισθό.

Ενα άλλο πράγμα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε είναι οι πηγές επαναχρηματοδότησης της χώρας. Αυτές είναι: α) οι αγορές (αλλά με τα ληστρικά επιτόκια που διαμορφώνονται), β) ο μηχανισμός στήριξης που περιλαμβάνει κατά το ένα τρίτο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γ) μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αλλοι δεν εμφανίστηκαν για να πουν πάρτε 20 δισ. για να περάσετε και βλέπουμε. Επομένως, το δημοψήφισμα που προτείνει ο κ. Τσίπρας πρέπει να έχει και διαζευκτικές λύσεις: «Θέλετε να φύγουμε από τον μηχανισμό στήριξης και να πάρουμε λεφτά (π. χ.) από την Κούβα ή όχι;». «Θέλετε να κηρύξουμε στάση πληρωμών και να γίνουμε Βόρεια Κορέα ή όχι;». Το δημοψήφισμα που προτείνει ο ΣΥΝ θα είχε νόημα αν ο καθένας που ψήφιζε υπέρ της εγκατάλειψης του μηχανισμού έδινε κι από ένα δεκαχίλιαρο για να πληρωθεί η δόση του Μαΐου. Αλλιώς έχουμε να κάνουμε με τα γνωστά πυροτεχνήματα του στυλ «ένας άλλος δανεισμός είναι εφικτός».

Αυτό, επίσης, που ελάχιστα μπορούμε να επηρεάσουμε είναι η κίνηση των αγορών. Καλώς ή κακώς, εκεί «money talks». Μια δήλωση της κ. Μέρκελ ότι θα στηρίξει τα ελληνικά ομόλογα αξίζει με εκατό του κ. Παπανδρέου ότι «δεν θα κάνουμε αναδιάρθρωση του χρέους». Και αυτό όχι γιατί η κ. Μέρκελ είναι αξιόπιστη, αλλά γιατί έχει τα λεφτά. Η Ελλάδα υποχεται ότι ΘΑ τα αποταμιεύσει.

Πρέπει όμως να βρούμε το κουράγιο να αλλάξουμε τα πράγματα που μπορούμε. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάσουμε άμεσα τις αγορές, αλλά μπορούμε να φροντίσουμε να μην ξανάρθει ποτέ η χώρα στην ίδια θέση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, αλλά χρειάζεται πολύ -θεόσταλτο ή μη- κουράγιο, είναι να συμμαζέψουμε τις δαπάνες του κράτους, να βάλουμε σε τάξη τη χώρα για να μην είμαστε εκτεθειμένοι κατ’ αυτόν τον εγκληματικό τρόπο στα καπρίτσια των αγορών.

Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να έχουμε τη -θεόσταλτη ή μη- σοφία να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ εκείνων που μπορούμε να κάνουμε και εκείνων που μας υπερβαίνουν. Αυτή η σοφία λείπει, και δυστυχώς όχι μόνο από την Αριστερά.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  29-04-10

Αχ! Κάποτε … Δεν μπορεί ! Κάποια μέρα -Κάποια μέρα θα ξαναβρούμε τις αγάπες μας .

Απο τα  ΑγροNEA  – Δημήτρης Μιχαηλίδης

 

Κάποτε                            και                             Σήμερα

 

 
 

ΚΑΠΟΤΕ                                                                           ΣΗΜΕΡΑ.

Ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές                                 Έχει δύο

Δουλεύαμε οκτώ ώρες                                                Έχουμε χάσει το μέτρημα

Είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας           Τα λέμε μέσω MSN και Skype

Είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και  Κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς

τις καρδιές μας                                                           έχουμε και λυκόσκυλο για να μην μας πλησιάσουν.

Πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά       Πίνουμε εμφιαλωμένο και…αρρωσταίνουμε

Παίζαμε με φίλους ποδόσφαιρο στις αλάνες                        Παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation

Είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα                   Έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα

βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε                         πρόγραμμα

Κυκλοφορούσαμε με αυτοκίνητα 1000cc και            Κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 cc & στεναχωριόμαστε

ήμασταν χαρούμενοι                                                  που δεν έχουμε τζιπ… 3000

Είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας                                Δεν έχουμε χρόνο για κανένα…

Η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό                                 Είναι μαλακία

Λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον                        Μας τα λέει ο navigator

ρωτούσαμε για την τάδε οδό

Ζούσαμε σε σπίτι 65 τμ και…ήμασταν ευτυχισμένοι Ζούμε σε σπίτια 120 τμ και δεν χωράμε μέσα…

Είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να ακού- Τα βλέπουμε στην τηλεόραση

σουμε τα πουλιά, να μυρίσουμε το βρεγμένο χώμα

Ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά                               Το λέμε και με SMS

Αγοράζαμε ένα παντελόνι & το είχαμε για 2 χρόνια            Τώρα το έχουμε 2 μήνες και μετά παίρνουμε άλλο

Τα περιοδικά είχαν συνέντευξη από ανθρώπους    Τώρα παίρνουν από τον Καρβέλα

σαν το Σεφέρη

Ξυπνάγαμε πρωί την Κυριακή για να πάμε στην     Δεν πάμε γιατί είναι…μπανάλ και γιατί οι παπάδες

στην εκκλησία                                                                        γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες

Μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το        Έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν

κυριακάτικο τραπέζι, ενωμένοι & ευτυχισμένοι        βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ…

Οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή         Τραγουδούν με κάτι άλλο.

Ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη     Ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν τα κεφάλια τους

Είχαμε τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».                       Λέμε «Αυτός φταίει»…

Τα παιδιά έβλεπαν στην τηλεόραση κινούμενα       Βλέπουν τους Power Rangers και τους Monsters

σχέδια με τον Μίκυ Μάους & τον Τιραμόλα              με όπλα και χειροβομβίδες να ξεκοιλιάζουν κακούς.

Νοιαζόμασταν για το γείτονα                                     Τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση

Ζούσαμε με ένα μισθό                                                Ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της     Μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια..

γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό

Τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός                                 Μας δανείζουν οι τράπεζες

Δουλεύαμε για να ζήσουμε                                        Ζούμε για να δουλεύουμε

Δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, Έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα

μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι!…            μας

Αυτό το ΚΑΠΟΤΕ, το έλεγαν Ζωή       Αυτό το ΣΗΜΕΡΑ το λέμε …

ΚΥΑ 262345/22.3.2010 για το Ποιοτικό πριμ

Τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι αγρότες για να είναι δικαιούχοι της ειδικής στήριξης, η οποία θα παρέχεται σε συγκεκριμένους τομείς παραγωγής σε γεωργία και κτηνοτροφία, περιέχει η ΚΥΑ 262345/22.3.2010 για την εφαρμογή των μέτρων ειδικής στήριξης του άρθρου 68 Καν. 73/2009.

 ΚΥΑ 262345/22.3.2010 για την εφαρμογή των μέτρων ειδικής στήριξης του άρθρου 68 Καν. 73/2009

 Με την παραπάνω ΚΥΑ προσδιορίζονται μεταξύ άλλων, οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι αγρότες για να είναι δικαιούχοι της ειδικής στήριξης, η οποία θα παρέχεται σε συγκεκριμένους τομείς παραγωγής.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τα παρακάτω:

1) Μέτρο βελτίωσης της ποιότητας προϊόντων τομέα ελαιολάδου: Δικαιούχοι είναι οι γεωργοί που καλλιεργούν και παράγουν ελαιοκομικά προϊόντα ΠΟΠ ή ΠΓΕ στα πλαίσια της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης κατά AGRO 2.1 και 2.2 ή της βιολογικής γεωργίας.

2) Μέτρο βελτίωσης της ποιότητας σκληρού σίτου: Κατά τα έτη 2011 και 2012 , δικαιούχοι είναι οι γεωργοί που καλλιεργούν και παράγουν σκληρό σίτο υψηλής ποιότητας στα πλαίσια της Ολοκληρωμένης Διαχείρισης κατά AGRO 2.1 και 2.2 και χρησιμοποιούν κατ’ ελάχιστον 10 κιλά σπόρου σποράς ανά στρέμμα. Για το έτος 2010 ισχύει η προϋπόθεση χρήσης κατ’ ελάχιστον 8 κιλών πιστοποιημένου σπόρου σποράς ανά στρέμμα.

3) Προβλέπονται τρία μέτρα στον τομέα της Κτηνοτροφίας για την αντιστάθμιση ειδικών μειονεκτημάτων που θίγουν γεωργούς ορεινών και μειονεκτικών περιοχών στους παρακάτω τομείς

3.1 Τομέας του βόειου και μοσχαρίσιου κρέατος για τις μοσχίδες αναπαραγωγής,

3.2 Τομέας του βόειου και μοσχαρίσιου κρέατος για τις θηλάζουσες αγελάδες 3.3. Τομέας του αιγοπρόβειου κρέατος

4. Προβλέπονται επίσης οι προϋποθέσεις χορήγησης νέων δικαιωμάτων σε γεωργούς ορεινών και μειονεκτικών περιοχών, όλων των τομέων παραγωγής, όπου εφαρμόζεται το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2007-13.

Οι λεπτομέρειες εφαρμογής όλων των παραπάνω μέτρων θα προσδιορισθούν με νεώτερες Υπ. Αποφάσεις.

Ολόκληρη η ΚΥΑ (σε μορφή PDF)